Ateş Sarp KAYALAR
Maçın daha onuncu dakikasındaydık. Şimdiye kadar, Bartu hariç, top kaybedenimiz yoktu. Ya bir insan nasıl altı defa top kaybedebilirdi? Merihin pasıyla top bana geçmişti. Sektire sektire karşı takımın potasına gidiyordum. Ta ki arkamdan gelen darbeyle yere yapışana kadar. Bir dakika... Bu yer değildi. Ben resmen seyircilerden birinin üstüne uçmuştum! Sol omzumdaki acıdan bahsetmiyordum bile. "Faul! " Hakemden gelen sesle herkes sustu. Bir dakika ben neden hala ayağa kalkmamıştım? Durumu fark ederek ayağa fırladım. Sarı saçlı kız gözlerini yummuş olanları görmeyi reddediyordu. Yerin dibine giresim vardı. "Şey, özür dilerim?" Gözlerini yavaşça araladı. "Bir şeyin yok değil mi? Nasıl telafi edebilirim bilmiyorum." Sanırım küçük çaplı bir şok geçiriyor olmalıydı. "Önemli değil.. Kolun kanıyor galiba?" Anlık duyduğum şeyle sol omzuma baktım. Minik bir kanama durumu vardı ama önemli gözükmüyordu. "Kayalar pansumana git! Arda sen gir! Metin dışarı!" Revire gittim. "Keşke Bartuya faul yapılsaydı! En azından onun yerine Arda girerdi de top kaybetmezdik!" Revirdeki sedyeye oturdum. Adını unuttuğum, ve büyük ihtimalle hiç hatırlayamayacağım, doktor geldi. Kanayan yarayı ve omzumu sardı. "Bir hastaneye görün." O kadar sert düşmemiştim. Kırık çıkık olduğunu düşünmüyordum. Ne olur ne olmaz diye gidecektim. Sahaya geri döndüm. Şuan maç pek de umrumda değildi. Az önce düştüğüm yere geri döndüm. Sahayı baştan düşündüm. O kadar kaymamın ve kolumun bu kadar kanamasıyla acımasının mantıklı bir açıklaması yoktu. Kaymayı geçtim, kolum nasıl kanıyordu? Gözlerimi açtım. Metin denen çocuğun oturduğu yere baktım. Resmen adam otuz iki artı otuz iki dişi sırıtıyordu! Yeniliyorlardı, üstüne bir de ceza almıştı. "Neden gülüyo bu manyak?" Bu güldükçe benim sinirlerimin oynaması normal miydi? Boş bir koltuk bulmalıydım. Yedek klübesine gitmek istemiyordum. Orada oturmak canımı sıkıyordu. Küçükken de sevmezdim zaten. En iyi tribünlerdi. Az önce düştüğüm yerde bir koltuk boştu! Az önce dolu olduğuna yemin edebilirdim. Üstüne düştüğüm kız maçı keyifsiz keyifsiz izliyordu. "İnşallah benim yüzümden keyfi kaçmamıştır."
🦋
Ukde GÜNAY
Maçın onuncu dakikasında falandık. Maç gayet çekişmeli ilerliyordu ve top tuttuğumuz takımdaydı. Top ve onu tutan beyefendi hemen dibimde top sektiriyordu. Ta ki arkasından gelen füzeyle üstüme yığılana kadar. Anlık gelen korkuyla o kadar sıkı yummuştum ki gözlerimi bir daha açılmayacak gibiydi. Çünki üstüme düşen beyefendi 190 boyunda ve neredeyse benim iki katımdı! Üstümdeki ağırlığın gitmesiyle kalktığını anladım. "Şey, özür dilerim. " Onun suçu değildi, biliyordum. Ama konuşma yetimi kaybetmiş gibiydim. Gözlerimi araladım. Hala görebiliyordum! Görme yetimi kaybetmemiştim en azından. "Nasıl telafi edebilirim?" Telafi edilmesi gereken bir şey yoktu. Benim gibi o da şoka girmişti. "Önemli değil.. Kolun, kanıyor galiba?" Evet, gayet de kanıyordu. Omzuna baktı ve gözlerini devirdi. Arkasını döndü ve gitti. Sanırım revire gidiyordu. "Kanka çocuk taş gibi yalnız! " Bade yanında Rüzgar olduğunu unutmuş olmalıydı. Hatırlamasıyla beraber gözleri fal taşına döndü ve soluna baktı. Rüzgarın oturduğu yerde yeller esiyordu. Çıkış kapısının önündeydi. "Sanırım rekor ilişkinin de sonuna geldin."
Sakatlanan oyuncu hala gelmemişti. Tanımasam da birinin canının yanmasını istemezdim. Artık maça odaklanamıyordum. Başka şeylere bakmaya karar verdim. Zaten bütün keyfim kaçmıştı. Tam o anda önüme dikilen biri bütün manzaramı kapamıştı. Kafamı yukarı kaldırınca onu gördüm. Sakatlanan oyuncu.. Kolu ince bir bezle sarılmıştı. Çok önemli bir şeyi olmadığına karar verdim. Tam maça geri odaklanıyordum ki bir gölge yanımda belirdi. Rüzgarın oturduğu yerde şimdi O oturuyordu..
