17.05.2006
Ukde, babası ve Levent amcasını bekliyordu. Tam şuan kapıdan içeri girmesini istiyordu. Ve evet! Sonunda kapı çalmıştı! Koşa koşa kapıyı gitti. Kapıyı açtı küçük Ukde. Babası ve Levent amcası kapıdaydı.
"Ukdem. Kızım. Gel bakalım babaya."
Babası Ukdeyi kucağına aldı. Levent amcası ise gülümsüyordu Ukdeye.
"Nasılsın bal arısı?"
Ukde de ona gülümsedi.
"İyiyim Lement amca. Sen nasıysın?"
Levent diyemiyordu küçük Ukde.
"Ya şu kıza Levent demeyi bir öğretemedik gitti."
Salona gittiler. Ukde nin annesi vanilyalı kek yapmıştı. Kapı açıldı o sırada. Levent amcanın karısı ve oğlu gelmişti. Aynı zamanda karşı komşularıydı da. Çocuğun yanına gitti Ukde. Annesinin yanında oturuyordu çocuk. Koltuğa tırmandı küçük Ukde.
"Düşüceksin."
"Düşmicem."
"Düşersen tutmam."
O an dengesini kaybetti Ukde. Kafa üstü yere yapışıyordu. Ta ki kolundan biri tutana kadar. Bu o çocuktu. Tutmam diyen çocuk.. Fakat gücü yetmemişti. İkisi birlikte düşmüşlerdi. Ukde o kadar sert düşmemişti ama çocuk için aynı şey söylenemezdi. Kolunu önce masaya vurmuştu. Sonra da yere düşmüştü tabi. Çocuğun kolu acıyordu. Ağlamıyordu ama, hiç ağlamazdı. Ama anlamıştı annesi. Hastaneye gitmişlerdi. Çocuk geldiğinde kolu alçıdaydı. Çocuk, boya kalemlerini de alıp gelmişti.
"Gel alçıya resim çizelim."