Okul bahçesinde yan yana oturuyorlardı. Derin’in eli Elya’nın elindeydi. Annesi Derin’in evine taşınma teklifini kabul etmişti (tabii ki annesi yine yeni bir ilişki peşindeydi ama bu sefer Elya umursamıyordu). Derin’in babası da tedavi olmaya başlamıştı.
Zorluklar hâlâ vardı. Bazen kavgalar ediyorlar, bazen geçmiş yaralar yeniden kanıyordu. Ama artık birbirlerine sarıldıklarında her şey biraz daha kolaylaşıyordu.
Elya başını Derin’in omzuna yasladı ve mırıldandı:
“Gözlerinle başladı… her şey.”
Derin güldü ve onu alnından öptü.
“Ve gözlerinle bitecek. Çünkü ben buradayım. Seninleyim.”
