Karaköy sahilinde gece yarısı. Deniz dalgalı, sokaklar ıssız. Aras Kaner, siyah kabanının yakasını kaldırmış, limandaki bir elektrik direğinin altında tek başına bekliyordu. Nedim’e verdiği 24 saat tam şu an dolmuştu.
Tam o sırada karanlığın içinden üç araba belirdi. Farları Aras’ın gözünü alırken kapılar açıldı ve Nedim, arkasında on silahlı adamıyla araçlardan indi. Nedim’in yüzünde kibirli bir gülüş vardı, katili getirmemişti.
"Süre bitti Aras!" diye bağırdı Nedim. "Sana masanın katilini değil, kendi ölüm fermanını getirdim! Burası İstanbul, burada kuralları Seçilmiş Adamlar değil, gücü olanlar koyar!"
Nedim’in adamları aynı anda silahların sürgüsünü çekti. Aras hiç kımıldamadı, gözünü bile kırpmadı. Sadece saatine baktı ve buz gibi bir sesle fısıldadı: "Tam zamanında."
Aras elini kaldırdığı an, limanın tepesindeki devasa vinçlerin arkasından ve konteynerlerin arasından Aras’ın gizli adamları ellerinde ağır silahlarla belirdi! Nedim ve adamları bir anda neye uğradığını şaşırıp etraflarına bakakaldılar; tam ortada, bir kurt kapanının içinde sıkışmışlardı.
Aras, ağır adımlarla Nedim’e doğru yürüdü. Koruma ordusu korkudan tetiğe basamıyordu. Aras, Nedim’in tam önünde durdu, yakasından kavrayıp onu dizlerinin üzerine çöktürdü:
"Sana fırsat vermiştim Nedim. Ama sen masanın hukukunu çiğnemeyi seçtin. Şimdi git ve öteki dünyadaki akıl hocama, Seçilmiş Adam'ın İstanbul'u temizlemeye başladığını söyle."
Aras arkasını dönüp yürürken eliyle küçük bir işaret yaptı. Arkasından sadece kurşun sesleri yükseldi. Masanın ilk baronu silinmişti. Oyun şimdi gerçekten sertleşiyordu!