Bölüm 4

İnsanın bir sinir noktası oluyor, bıkıyor, bağırıp çağırmaya başlıyor. O an karşısındaki insana ne söylersem canını yakarım diye düşünüyor. Ama bilmiyor ki yıllarca hatta belki de bir ömür boyu o sözleri kendi içinde bir kor gibi alevlenip büyüyecek, vicdan muhasebesi içinde kalacak bir ömür boyu ve her aklına düştüğünde altında ezilecek. Ne acıdır aslında. Ki ben hep yaparım. Hep birilerini yaralar, kırar, dökerim. Halbuki en iyi de ben bilmez miyim yaralanmayı, asla kapanmadığını. Bir saniyelik öfke her şey. Hayat değil ki, huy bu. Yapma! Yapmayın.