Bölüm 1

SARKAÇ (Bir asker günlüğünden) Bölüm 1 — Tanışma Kurşunun sesi önce gelir sandım. Yanılmışım. Önce sessizlik geliyormuş. Sonra acı. Gözlerimi açtığımda beyaz bir tavan gördüm. Beyazlık insana güven vermeli diye düşünürdüm eskiden. O gün vermedi. Çünkü beyazın ortasında sallanan bir lamba vardı. Sağdan sola, soldan sağa… bir sarkaç gibi. “Yaşıyor.” dedi bir ses. Ben konuşmadım. Konuşursam tekrar savaşa dönecekmişim gibi geldi. Sonra o sesi duydum. “Beni duyabiliyor musunuz?” Doktor sesi olduğu belliydi. Yumuşak ama yorulmuş bir ses. İçimden biri cevap verdi. — Konuşma. Önce nerede olduğunu öğren. “Revirdeyim…” dedim fısıltıyla. “Evet,” dedi kadın. “Şanslısınız.” Şans kelimesi tuhaf geldi. İnsan vurulunca şanslı sayılabiliyormuş demek. Kadını ilk o zaman gördüm. Gözleri uykusuzdu ama sakindi. Bir insanın başkalarının acısına alışması böyle bir şey olmalıydı. “Adınız?” diye sordu. “Emir.” İçimdeki ses hemen konuştu. — Soyadını söyleme. Burada isim yeter. “Ben Doktor Elif,” dedi. Elif. Bazı isimler söylenince insanın içinde bir yere dokunur. O isim öyleydi. “Kurşun sıyırmış,” dedi. “Kemik sağlam.” “Kalp de sağlam mı?” dedim. Kadın gülümsedi. Profesyonel bir gülümsemeydi ama yine de gerçekti. “Onu bilmiyorum,” dedi. İçimdeki ses yine konuştu. — Kalbin sağlam değil. Uzun zamandır değil. Gözlerimi kapattım. Savaşın sesleri hâlâ kulaklarımdaydı. Ama garip bir şekilde korku yoktu. Yerine tanımadığım bir huzur gelmişti. Belki de ilk defa biri beni öldürmeye değil, yaşatmaya çalışıyordu.