ELİF
Ben Elif annem,babam ve bir abim bir de erkek kardeşim var. Tam 3 sene önce Ağrı fen lisesinden ikincilikle mezunu oldum hayatım boyunca akademik başarı olarak hep ya 2 ya da 1 oldum sesimin çok güzel olduğunu tek arkadaşlarım değil tüm okul söylüyordu aslında ben de sesimi beğeniyorum konservatuar okumak istiyordum ama hem ailemin gerçekten üzerinde çok emeği olduğu için ve benim de gerçekten yüksek bir potansiyelim olduğu için ve eşit ağırlıkçı olduğum için çok beğendiğim ve 2 planım olan hukuk fakültesini okumak için İstanbul'a geldim okulumu birincilikle bitirip kolayca mesleğimi elime aldım mesleğimde 1 yılım olmasına rağmen çok başarılı bir savcı olduğunu söylüyorlar ki ben de kendimde bu potansiyeli görüyorum.
Gene her sabahki gibi erkenden uyanıp odamdaki banyoda kısık bir şarkı ile günlük rutin işlerimi halledip hazırlanmaya başladım ki telefonum çaldı saat 6.50'ydi işime bugün 7.40'ta gidecektim çünkü saat 12.40'da uçağım vardı ağrı'ya ailemin yanına gidecektim daha fazla kim beni arıyor düşüncesinde kalmamak ve telefondakini de bekletmemek için telefonu elime aldım sizce beni arayan kimdi durun siz tahmin etmeden ben söyleyeyim tabi ki de annem annem o kadar ısrarla çaldırıyordu ki beni dayanamayıp telefonu açtım
"Alo"dedi telaşlı bir sesle. Ne olduğunu anlamamıştım acaba kötü bir şey mi olmuştu benim haberim yoktu.
"Anne bir şey mi oldu sesin çok kötü geliyor"dedim ki demez olaydım ağzımı açmama bile izin vermeden tek nefeste aklına gelen tüm cümleleri kurdu resmen.
"Kuzum sabahtan beri telefonun çaldırıyorum niye açılmıyor bu telefonlar" dedi derdi anlaşılmıştı telefona geç cevap vermem ona endişelendirmişti.
"Yok anneciğim Bir şey olmadı hazırlanıyordum telefon odamda kalmış son anda duydum"umarım yalanıma inanırdı yoksa yarım saat boyunca beni kim aradı diye düşündüğümü söylersem biraz azar işitecektim ama biraz.
"He kuzum baştan söylesene neyse her şeyin hazır mı anneciğim bir şeyin kalmadı değil mi valizin falan hazır mı bugün buraya geliyorsun malum" dedi.
"Hazır tabii ki anneciğim hazır hazır olmaz mı şimdiye bırakmam zaten ne zaman çıkarım belli olmaz ama merak etme uçağa yetişirim"dedim ve arkadan boğuk sinirli bir ses geldi bu ses tabii ki de abime aitti
"Yaw anne kapat şu telefonu kurban zaten kıza normalde rahatlık vermiyorsun bugün gelecek işi vardı saat 7'yi 10 geçiyor ya bu saatte kız aranır mı bırak da işine gitsin ya" dedi o kadar komiğime gitmişti ki gülmemek için kendimi zor tutuyordum.
Bir dakika abim 7.10 mu demişti ve benim işe gitmek için sadece 30 dakikan mı kalmıştı hemen anneme bir şey bir şeyler söyleyip onu geçiştirmem gerekti yoksa işe geç kalacaktım.
"Anneciğim benim artık kapatmam lazım işe geç kalıyorum ben seni uçağa bindiğimde ararım tamam mı ya da bilmeden önce hadi görüşürüz öptüm hepinizi"
dedim ve annemin görüşürüz demesine izin vermeden telefonu yüzüme kapattım biliyorum oraya gittiğimde bana çok kızacaktı ama işe geç kalıp uçağı kaçırmak istemiyordum hızlı hazırlandım ve arabaya bindik bir iş yerime gittim.
.....
Aradan saatler geçmişte eve gelmiştim son kontrolleri de yaptıktan sonra ev anahtarımı yanıma aldım şantajları kapattım ve evden çıktım valizimi arabaya yerleştirdim sonra İstanbul havalimanı'na sürdüm.
.....
Son kontrollerden geçtikten sonra valizlerimi yerleştirip uçağa bindim uçağın kalkmasına 5 dakika kala annemlere "eğer bana ulaşamazsanız uçaktayım merak etmeyin"diye mesaj attım aradan
Tam bir buçuk saat geçmişti tabii ki de bu süre zarfı içinde kulaklarını takıp müzik dinlemiştim arada Bir 10 15 dakika uyumuş da olabilirim.
.....
İniş yapmamıza 5 dakika kalmıştı ki hostesler kemerlerimizi takmamız için bize uyarı veriyordu kemerlerini taktım ve inişe hazır bir şekilde bekledim. Sonunda iniş yapmıştık canım memleketimin o bereketlik oksijenli içime çekmiştim o kadar ferahlatıcıydı ki keşke hiç buradan gitmeyebilseydim.
Havalimanı çıkış kapısına adım attığım an abimi gördüm elimdeki valizi bıraktım ve bana doğru gelen abimin kucağına atladım.
"Canım abim ne kadar özlemişim seni" dedim evet doyasıya abimin kokusunu içime çektim
"Oy abisi kurban olsun ben de seni çok özledim abim" dedi o da kokumu içine çekiyordu sonra abime sarılmayı bıraktık ve arkada bana sulu gözlerle bakan mert'e doğru ilerledim abimde o sıra valizimi almış bize doğru geliyordu.
" Ya yerim ben seni ağlama karizmam ne olacak koskoca erkek adam oluklu 17 yaşındasın benden bile uzun olmuşsun insan hiç ağlar mı bu yaşta" dedim
"Ya kızım salak salak konuşma gel buraya ya" dedi ve beni tek hamlede kolumdan tutarak kendine çekti.
Lan bu çocuk bir sene içinde ne ara spora gitmişti ne ara kas yapmıştı ne ara o kadar güçlü olmuştu onun o kaslı vücudu ve kolları arasında küçük bir kız çocuğu gibi kalmıştım sanki ben 24 yaşında değil 17 yaşındaydım o da 17 yaşındaydı 24 yaşındaydı ama gerçekten de 20-21 yaşındaki gibi duruyordu kardeşim koçum artık ablasını o koruycak.
Şu an pek merak ettiğim şey acaba kız arkadaşı var mı tabii ki de bu merakımı kollarına bakarak giderecektim ki koluna baktığımda klasik erkek bilekliği olan o gümüş bilekliği gördüm anlaşıldığına göre sevgilisi yoktu olsun belki de kendi tercihine gelirim çünkü bu yakışıklılığa bu kaslara düşmeyen kız da ne bileyim yani. Bu güzel düşüncelerin içinden abimin sesi bizi çekti ve şunları söyledi.
"Evet bu kadar sarılma yeter yoksa burada yatıya kalmak zorunda kalacağız hadi sıçan bırak kardeşime"dedi abim gel ağzımdan küçük bir kıkırtı çıkmıştı ama Mert kaşlarını çatmış bir şekilde abime bakıyordu.
......
Eve gelmiştik o kadar özlemiştim ki buraya ve annemle babamı abim Arabayı park etti yani hiç kimseyi aldırış etmeden direkt arabadan indim ve evin kapısına doğru ilerledim zile basmamın ardından 3 saniye geçmedi ve hemen kapı açıldı. Kapıda konağımızın hizmet işlerini yapan Fatma abla vardı Fatma abla beni görür görmez yüzünde kocaman bir gülümseme oluştu.
"Hoş gelmişsin küçük hanımım"dedi ve hoş bulduk dememe kalmadan annem boynum atladı resmen.
"Yavaş hanım yavaş kızı kaçırmayacaklar senden bir bırak da biz de sarılalım maşallah tüm hasretini giderttirdin kızda" dedi bunun üzerine annem beni bıraktı ve babamı didişmeye başladı.
"Ayıp oluyor bey vallahi ben kızım çok özledim tamam savcı oldu yüzümüzü yere yemedi ama keşke istanbul'larda değildi burada okusaydı"
"Benim kızım okulları birincilik ikincilikle bitirirken ben kızımı böyle ağır gibi bir yerde okutmam tabii istanbullarda okuyacak eğer uluslararası hukuk isteseydi onu yurt dışına da göndertirdim ben" dedi babam aslan babam be.
Bu hayat bayram beni hep çok desteklemişti aslında böyle koskocaman bir aşiretin içinde doğup da nasıl sırtımın yere gelmediğini hala inanamıyorum.Ben bu düşüncelere dalmışken annemin kolumdan tutup da sofraya beni oturttuğundan ağzıma bir şeyler tıkamaya çalıştığından haberim bile yoktu kendime geldiğimde. Ağzım dolu bir şekilde.
"Anne bıvak vufen" diye bir şeyler çıktı ağzımdan ben bu cümleyi kurduktan sonra Mert ve abim koca bir kahkaha patlattı ve konağın o avlusunda o kahkaha yankılandı resmen. Tabii ki de her zamanki gibi her anımın kurtarıcısı olan babam olaya el attı. Superman'im benim.
"Hanım tamam sakin kızım daha 4 hafta garanti senin yanında bıraktı kız bir altındakileri bitirsin"dedi annem babamın bu dediğini duyduğu an kaşlarını çattı ve iğrenir bir şekilde babama baktı o bakış hepimiz biliyorduk ve küçüklüğümüzden beri annemin bu bakışından babam da dahil hepimiz korkardık şu an annem kritik bir durum yaşıyordu daha doğrusu yaşatıyordu hepimiz korku dolu gözlerle annemin ne yapacağına bakıyorduk. Bu olaya tabii ki de benim el atmam lazımdı yoksa süpermen'in yani babamdan olamazdım o beni en zor anlarımda bile kurtardı şimdi sıra bende.
"Ay anne dolma ne güzel olmuş kim yaptı bunu ya aslında senin olmalarına benziyor ama çıkaramadım"dedim tabii ki de durumu kurtarmıştım ama şok olduğum bir durum daha vardı annem sulu gözlerle bana döndü ve aynen şu sözleri söyledi.
"Ah kuzum sen şimdi kim bilir istanbullarda aç kalıyorsundur dışardım da pis yemekler yiyorsundur çıkartamazsın ya Bir yıldır görüşmüyoruz ne yemeklerimi yiyebiliyorsun ne bir şey yapabiliyorsun normalde olsa geçen senelerde geliyorduk görüyorduk bu sene işte vaktimiz olmadı gün gün saydım vallahi tam bir yılı doldurduk"dedi ağlak bir sezdi hepimiz annemin bu kadar hızlı yumuşamasına şok olmuştuk ben gene durumu toparlamak için konuşmaya başladım.
"Aa Ayşen hanım kusura bakmayın ama ben normal bir kadının kızı değilim ben Ayşen Karataş'ın kızıyım yemek yapmasında bilirim tatlı yapmışsın da bilirim hatta en alasını yapmayabilirim evelallah elimden her işte gelirim aç maçta kalmıyorum bazen çok yorgun olduğunda ya da işim çok olduğunda ya da önemli bir dava araştırıyorsan dışarıdan sipariş ediyorum yalan yok ama her gün kendi evimde kendim aş(yemek) pişiriyorum"dedim. Babam da
"Aferin benim güzel kızım ananda hani analı bir yüreğidir bu nedenden dolayı böyle konuştu yoksa biz seninle hamarat olduğunu biliriz"dedi artık günün yorgunluğu kendini belli ediyordu ve göz kapaklarım yavaş yavaş ağırlaşmaya başlayınca annemlerden müsaade isteyip odaya gitme kararı aldım.
"Anneciğim babacığım izninizle odama gidebilir miyim zaten bugün bayağı yoruldum biraz dinleneyim yarın doya doya hasret gideririz" dedim ve annem hemen laf atladı.
"Aaa tabi kuzum hemen o ben zaten hazır mert eşlik etti oradan ya odasına gideceğim yanınıza gelir ya da oyun odasına" dedi bende
"Tamam anneciğim Allah hepinize rahatlık versin iyi geceler" dedim ve uzun süredir konuşmayan berk abim konuştu.
"İyi geceler fıstığım" dedi artık halim kalmadı için gerçekten konuşmak da güçlük çekiyordum ve ona öpücük attım sonra Mert'in koluna girerek yukarı odama çıktım odama o kadar çok özlemiştim ki gerçekten odamla doya doya hasret gideresim vardı ama çok uykum vardı hemen gidip üstümü değiştirdim güzel ve rahat bir gecelik giyip yatağıma uzandım ve gözlerim kapatıp kendimi uykunun kollarına bıraktım.
Bölüm sonu......
Evet arkadaşlar bu benim İlk kitabım bu yüzden biraz acemice olmuş olabilir kusura bakmayın yeni bölümler aktif olarak gelecek belki birazdan bölümün yarısını bile atabilirim bölümle ilgili düşüncelerinizi yazabilirsiniz bu arada bölüm beğendiniz mi nasıl olmuş sizce devam etmeli miyim kitabı yorumlarınızı bekliyorum bay💫⚡