1830'lu yıllar…
Balkanlar, yüzyıllardır aynı toprakları paylaşan halkların artık birbirine güvenmediği bir döneme girmişti. Osmanlı İmparatorluğu eski gücünü kaybediyor, merkezî otorite sınır bölgelerinde her geçen gün biraz daha zayıflıyordu.
Sırbistan'a tanınan özerklik, bölgede yeni bir dönemin kapısını açmıştı. İstanbul, yeni bir savaş çıkmasını önlemek ve Sırbistan'ın tamamen kopmasını engellemek için hassas bir denge kurmaya çalışıyordu. Ancak bu denge, Bosna'nın dağ köylerinde yaşayan insanlar için adalet getirmedi.
Merkezden uzak köylerde devletin gücü artık eskisi kadar hissedilmiyordu.
Otoritenin zayıfladığı her yerde korku büyümeye başladı.
Bazı silahlı Sırp grupları, Boşnak köylerine baskınlar düzenliyor, kadın, çocuk ve yaşlı demeden insanları sindirmeye çalışıyordu. Amaç yalnızca öldürmek değildi; korkuyu yaymak, köyleri boşaltmak ve insanların direnme iradesini kırmaktı.
Köyler geceleri nöbet tutuyor, çocuklar silah sesleriyle büyüyordu.
Yardım bekleyenler ise çoğu zaman yalnız bırakılıyordu.
Bu yüzden birçok Boşnak ailesi, hayatta kalmanın tek yolunun kendi kendini savunmak olduğuna inandı. Av tüfekleri artık sadece av için değil, ailelerini korumak için de taşınıyordu. Dağlarda yaşayan gençler iyi bir avcı olmanın yanında iyi bir savaşçı olmayı da öğreniyordu.
İşte Ato da böyle bir dünyada büyüdü.
Henüz on altı yaşındaydı.
Fakat kader, onu çocukluğundan çok daha erken koparıp, Balkan tarihinin en kanlı sayfalarından birinin içine sürüklemek üzereydi.