•Merhabalarr, Nasılsınızz? Hergün yeni bölüm atıyorum🤭 gerçekten güzel bir uygulama ama wattpad(kapatıldı..) kadar değil. Birbirimize destek olmak çok güzelll❤️🩹 hepinize teşekkürlerimi sunuyorum💖💋
Büyük yarışmaya özel olarak rahat şeyler giyindim. Ayrıca bu kıyafeti çok seviyorum. Kendimi iyi hissettiriyor. Hm, ayrıca herşey beni iyi hissettiriyor.
Lavinianın giydiği kıyafet temsili;
Anneme hazır olduğumu söylemek için kapıyı açtım.
-Hazırım Anne! Çıkabiliriz.
+Tamam Tatlım bende hazırlandım.
Arabaya doğru giderler.
Arabaya doğru giderken ilk defa kendimi stres altında gibi hissettim. Hayır! Hissetmemeliydim. Nefes egzersizleri yapmaya başladım.
Sakin ol, Nefes al..., Ver...,Herşey çok güzel olucak, Nefes al..., Ver...
Arabada giderken anneme baktım. Arabayı hızlı sürüyordu! Ama annem asla bu kadar hızlı kullanmazdı? Eli Dreksiyonda olan annemin elini tuttum.
-Anne heyecanlanma! Lütfen bu kadar hız yapma. Yarışmayı ben kazanacağım.
+Ah, kusura bakma çiçeğim. Senin için heyecanlanıyorum. Elbette sen kazanıcaksın. Lavinia... Sen çok güzel bir kızsın annecim. Seni seviyorum. Başarabilirsin.
Annemin bu duygulu sözleri beni ağlatacaktı. Yumuşak konuşması herzaman iyi hissettirmiştir. Dikkatini bozmadan sarıldım. Annem için kazanmak zorundayım...
25 dk sonra...
Geldik. Annem elimi tuttu. Beraber sınıfıma doğru yürüdük.Yarışmaya katılacak 6 kişi vardı zaten belirli kişiler seçilmişti. Onlara baktığımda heyecanlı olduklarını görebiliyordum tıpkı benim gibi... fakat bir çocuk vardı. Gözüme çok sakin ve nazik geldi. Ona o kadar fazla bakmışım ki hocam seslenince kendime geldim. Sıralar kaldırılmıştı. Bomboş bir oda gibiydi. Kapıdan giren birkaç adam tuvaller, boyalar, fırçalar, oturak getirdi. Adamlar herşeyi yerleştirdikten sonra gittiler. Bizde istediğimiz yere oturduk. Yanımdada o çocuk vardı. Onu tanımıyordum ama tanıdık geliyordu. Büyük ihtimalle yan sınıftandır diye düşündüm.Sınıfta sessizlik oluştuktan sonra öğretmenimiz konuştu.
+Hoşgeldiniz Çocuklar. Büyük yarışmamızı birçoğunuz biliyor ama tekrar açıklayayım. Gerekli olan malzemeleriniz önünüzde var. Size bir konu vericem ve onu kendi görüşünüze göre çiziceksiniz. Çiziminiz 2 okulda da incelenecektir. Hem nasıl çizdiğinize göre hemde nasıl hayata karşı bir görüşünüz var diye bakılacaktır. Konumuz; hayatın amacı neden yaratıldığımız. Rengarenk boyalarla boyanmış, ince detaylı olursa daha iyi olur. Biliyorum konuyu konuşarak anlatmak kolay olabilir ama burada çizeceksiniz. Hepinize başarılar diliyorum.
Konunun ne olduğunu duyduğumda çok şaşırdım. Bunu nasıl çizicektim diye düşünürken yanımdaki çocuk yakınlaşıp birşeyler fısıldadı;
+Başarılar dilerim, Zor olucak.
-Ah, Evet. Teşekkür ederim, sanada.
Açıkcası başarı dilemesi mutlu etmişti.
-Bu arada hangi şubedensin?
Cevap vermemişti. Söylediğimi duymuş olmalıydı ama yanıt vermedi. Daha çok şaşırdım. Demekki gizemli olmayı seviyor.O zaman bende ona gizemli davranırım. Diye düşünürken bir ses yükseldi.
+Başlayabilirsiniz Çocuklar.
Demesiyle elime fırçayı aldım biraz sulandırdıktan sonra azar azar boya aldım. Düşünmeye başladım. Tam bir görsel olarak çizmeyecektim. Küçük, her sayfayı dolduran şeyler çizecektim. Mesela hava, bulutlar, toprak, kemikler,Melekler,Eski zamanki Osmanlıya ait eserler, Neşeli çizimler, şehirlerimizin tarihi yerleri gibi şeyler çizecektim. Başladım. Aklıma mantıklı ne gelirse görünüşünü tahmin ederek veya gözümün önüne getirerek çizmeye başladım.
1 saat sonra...
O kadar çok düşünmüştüm ki başım ağrıyordu. Çizimimi bitirmiştim. Onlara göre iyi yaptım mı bilmiyorum ama çok efsane birşey oldu. Umarım 1. Olabilirim
Öğretmenimiz ayağa kalktı;
+Evet Çocuklar galiba herkes bitirdi. Yavaş yavaş yerlerinizden kalkıp çıkabilirsiniz. Görevliler resimlerinizi bir odada kuruttuktan sonra 2 okul birlik olup inceliyeceğiz. Emeklerinize sağlık.
Sonunda diye fısıldadım. Başımın ağrıması ilginçti. Yıllarca resim yapıyorum ağrımıyordu. Sanırım fazla heyecanladım. Kalktım ve sınıftan çıkmak için yürüdüm. Koridorda annemi görür görmez ona doğru koştum. Sımsıkı sarıldım.
+Nasıl geçti bakalım çiçeğim?
-Yapabildiğim kadar yaptım Anne. Ama kesinlikle iyi yaptığımı düşünüyorum yıllarca bu eğitimi aldım. Biraz başım ağrıyor.
Dediğim anda o çocuk arkamızdan çıktı. Heyecandan ölücek gibi oldum. Yanıma geldi.
+Yıllarca eğitim aldığını bilmiyordum. *sırıtırak* Bana rakip çıktı. Başının ağrıdığını anladım birşey olursa diye yanımda ilaçlar, yara bandı, peçete taşıyorum. Parol verebilirim.
Gözüm fal taşı gibi açıldı. Neden bana bu kadar yakın davranıyordu? Anlayamıyordum ama hissedebiliyordum. Kabul etmekte kararsız kaldım anneme döndüğümde ANNEMDE SIRITIYORDU!? Kendisine baktığımı anlayınca kafasını "kabul et" anlamında salladı.
-İsmini bile bilmiyorum ama teşekkürler.
İlacı almak için elimi uzattım.Verirken sanki ilacı vermiyor elimi tutuyor gibiydi. Hoşuma gidiyordu. Birtane aldım ve su ile içtim.
+Adım Blaise...
-Bende Lavinia.
Bu seferde Blaise şaşırmıştı. Hoş bir gülümseme ile cevap verdi.
+Ah, Lavinia... çok hoş bir isim tıpkı senin gibi.
100. Kez şokumu daha yaşadım. Bu kadar iltifat etmesi normal değildi.
-Sağol, senin isminde çok hoş Blaise...
Bilerek ismini bastıra bastıra söylemiştim. Gözlerindeki o tutkuyu gördüm.
+Teşekkür ederim hanfendi. 1 hafta sonra sonuçlar açıklanıcak, açıklanana kadar kursa gelmeyeceğiz haberin olsun. Görüşmek üzere... *el sallar ve gider*
-Tamam, görüşürüz.
Dedim ve bende ona el salladım. Şok olan yüzümle anneme döndüm.
-O neydi yaa vallahi şoktan şoka girdim anne eve gidelim.
Ve ben bunları derken ANNEM HALA SIRITIYORDU!
+Gördüm çiçeğimm. Maşallah damadım varmış niye söylemiyorsun kız hani annelerden sır saklanmazdı?
-ANNE! damadın felan yok. Bende bilmiyordum. Hadi eve gidelim!
+Tamam tamam. Gidince dinlenirsin. Sonuçlarını çok merak ediyorum. Şimdiden afferin benim kızıma...
DEVAM EDİCEK...
•Sizce nasıl olduu? Biraz uzun olmuş olabilir. Ama 3. ve 4. Bölüm herşey efsoo. Çünkü hikayenin asıl amacına geçiyoruzz. 🤭❤️🩹. Blaise karakterini size ~TANITIM~ kısmında anlatmadım çünkü biraz gizli kalsın istedim daha heyecanlı oluyorr. Hepinizi KOCAMAN öpüyorumm💋
