Lina, okulun demir kapısının önünde birkaç saniye öylece durdu.
Yeni okul.
Yeni sınıf.
Yeni insanlar.
Ve muhtemelen daha ilk günden rezil olma ihtimali.
Çantasının askısını omzunda düzeltti ve derin bir nefes aldı.
“Tamam Lina,” diye mırıldandı kendi kendine. “Sadece bir okul. Alt tarafı dört duvar ve yüzlerce yabancı insan.”
Kapıdan içeri girdiğinde söylediklerinin hiçbir anlamı kalmadığını fark etti.
Bahçede herkes birbiriyle konuşuyor, bazıları kahkahalar atıyor, bazıları telefonlarına bakıyor, bazılarıysa gruplaşmış bir şekilde yeni dönemin dedikodusunu yapıyordu.
Lina ise tek başınaydı.
Tam sınıfını bulmak için telefonuna bakacakken biri omzuna çarptı.
Telefonu elinden kayıp yere düştü.
“Önüne baksana.”
Lina başını kaldırdı.
Karşısındaki çocuk uzun boylu, dağınık koyu saçlı ve yüzünde sinir bozucu bir gülümseme taşıyordu.
Lina telefonunu yerden aldı.
“Sen çarptın.”
Çocuk kaşını kaldırdı.
“Öyle mi?”
“Evet.”
“Yeni misin?”
Lina şaşırdı.
“Evet. Nereden anladın?”
Çocuk etrafına bakıp tekrar ona döndü.
“Çünkü burada kimse bana böyle cevap vermiyor.”
Lina gözlerini devirdi.
“Belki de vermeleri gereken cevabı vermiyorlardır.”
Çocuğun gülümsemesi bir anda büyüdü.
“İlginç.”
“Ne?”
“Daha ilk dakikadan sinir etmeyi başardın beni.”
Lina çantasını omzuna attı.
“İyi. Ben de aynı şeyi senin için söyleyebilirim.”
Yanlarından geçen iki çocuk gülmeye başladı.
“Aras, yine birini sinir etmişsin.”
Lina durdu.
Aras.
Demek adı buydu.
Aras arkasını dönmeden cevap verdi.
“Ben bir şey yapmadım. Kız kendi kendine sinirlendi.”
Lina arkasından bağırdı.
“Çünkü çok sinir bozucusun!”
Aras dönüp ona baktı.
“Daha adımı bile bilmiyorsun.”
“Şimdi biliyorum.”
“Güzel.”
“Güzel falan değil.”
Aras kahkaha atarak uzaklaştı.
Lina birkaç saniye olduğu yerde kaldı.
“İlk günden nefret ettim.”