"ben gidiyorum sen de burada çok durma." hatırladığım son sözler buydu.
Kendime geldiğimde evdeydim , nasıl gelmiştim ben buraya?
Neler olduğunu anlamaya çalışırken Aleyna aradı.
"Kendine gelebildin mi sonunda?"
"Aleyna! Beni sen mi eve bıraktın? Teşekkür ederim." diye atladım hemen.
"Dün telefonu açmayınca biraz daha içmeye kaldığını anladım. Merak ettim , Emre o sırada dışarıdaydı seni kontrol etmesini istedim."
☆"Yani..Beni eve getiren kişi Emre miydi?"
"Öyle de denebilir haha abim yabancı biri değil o yüzden utanmana gerek yok!"
Biraz daha konuştuktan sonra telefonu kapattık. "Emreye güzel bir teşekkür etmeliyim" diye düşündüm.
Ablam dün eve gelmemişti. Bu aralar eve az uğradığı için şaşırmadım.
Kendime kahvaltı hazırlayıp daha önce hiç hissetmediğim bir duyguyla yemek yemeye başladım,
Yalnızlık.
Acaba bu yalnızlık duygusu ne kadar sürecekti?
Gerçi ben bazılarının aksine yalnız olduğum kadar mutluydum da.
Evin içinde "Tamam o halde! Eğlenmek için dışarı mı çıksam?" diye heyecanla bağırdığım sırada telefonum çaldı.
Arayan kişi ablamın sevgilisiydi. Muhtemelen saçma bir şey için aramıştır.
Ablamın sevgilisinin adı Cem ve zengin bir aileden geliyor. Birlikte çok mutlu görünüyorlar. Cem onunla ilgilendiği için benim endişelenmeme gerek kalmıyor.
Hatta yakında evlenip ayrı eve çıkacaklar! Onlar adına çok mutluyum. Ablam gidince daha da yalnız hissedeceğim ama olsun.
Telefonu açtım.
Cem abinin sesi ağlamaklı geliyordu;
.
..
...
"Özür dilerim, ablana sahip çıkamadım!"
