Sabah kalktığımda Oğuz yoktu.Bir telaşla çıktım çadırdan.Dışarıda duran Kağan ve Ceren’e baktım ve “Oğuz nerede?” dedim telaşla.Onlar minik mütevazi bir gülüşle “Teleşlanma yemek almaya gitti.” .Bir anda içime bir rahatlama geldi.Ve ordan Oğuz yemeklerle döndü ve yüzünde dehşet vardı.”Oğuz ne oldu?” dedim teleşla.Oğuz ise konuşmadı yüzü bembeyaz kesildi.Bir anda başladı konuşmaya “Hastalar her yerde.Yemek alacaktım fakat bir anda karşıma çıktı.Neyse zar zor aldım yemekleri.Sizi aç bırakamazdım.” içimden ay çohhh tatlığğğ diye geçirdim ağzımda minik bir gülüş belirdi bunu geçirmek için kafafa iki-üçkez vurduğumda Kağan,Ceren ve Oğuz bana anlamsızca baktı.Ben sadece susup kaldım.Oğuz karizmatikçe güldü.Benim ise utançtan yüzüm kızardı.Bir anda avmnin hopörlerinden “Antidepresan” çalmaya başladı biz bir birimize bakarak kahkahalarla güldük bir anda müzik kapatıldı ve bir kişi konuşmaya başladı ve bu ses tanıdıktı.İki gün önceki ses.”Arkadaşlar az önceki şey için özür dilerim.Kuzenim açmış.Neyse boş verin.Lütfen bütün hastalar spor salonuna geçsin!!!!!” Duru geldi aklıma ilk olarak.Bir anda astım krizine girdim “A...as...tı....astım ilacım çantamda”derken yakamı çekiştiriyordum.Oğuz bir anda telaşa girdi.Koşa koşa çantamı getirdi çantamı açtı ve ilacı aradı.Dahada kötüleştim.Bir anda ilacı ağızıma verdi.Sonunda nefes alabilmiştim.
DEVAM EDECEK:)
