Bir insanı seversin o sana kazık atar. Güvenirsin sırtından bıçaklar.
Gerçekten ben bu yalana uyandım. Ailem oldu, uzak kaldım. Sevgilim oldu, sahte çıktı. Bu dünyadaki tek gerçek Mia ve Lina. Aşk gerçek değil demişti annem. İnanmamıştım. Ne aptalmışım. Bunları düşünürken "Ne oldu Yaprak? Sırtından bıçaklanmanın acısını mı tattın?" Zorunda mıydı? Bana sevgili numarası yapmak zorunda mıydı? Hala bir şeyler zırvalıyordu. Elimde bir sıcaklık hissettim. Kafamı oraya çevirdim Mia'ydı. "Annecim iyi misin? Ne ediyoy bu?" anlatamazdım. Ona bu yalan aşkın meyvesi olduğunu söyleyemezdim. "YAPRAK! YAPRAAAAAK!" Kafamı sesin geldiği yöne çevirdim. Oradaydı, o pislik oradaydı. Gözümden ateş fışkırıyordu. Aynı Ceren'i dövdüğüm gün ki gibi. Oğuz'un üstüne yürüdüm. İki yakasından tuttum. Yere yatırdım . "Allah belanı versin. Yalan mıydı lan! En büyük aşk yalanmıydı?" derken sesim titriyordu. Bir yumruğu sertçe yüzüne geçirdim. Mia geldi ve elimi tuttu. kafamı çevirdim. Onun gözleri kıpkırmızı olmuş. Minnak elini yanağıma koymuştu. Ve göz yaşlarımı sildi. O sırada altımdaki Oğuz bir anda kalktı, ve çevik bir hareketle ben onun altında kaldım. O benim yüzüme yumruklarını geçiriyordu......
