Sakla Beni

"Neden bu kadar yaklaşıyorsun bana?" diye işaret etti Nesin, elleri titreyerek. Gözlerinde hem korku hem de yakıcı bir merak vardı. Teğmen Onur onun hareketlerini dikkatle izledi, her harfi kalbine kazıyormuş gibi. "Çünkü..." dedi, sesi boğazında düğümlenerek, "Çünkü ellerinle yazdığın her işaret, sanki ruhuma dokunan bir şiir gibi. Ben o şiirin son dizesi olmak istiyorum." Nesin gözlerini yere indirdi, parmakları yeniden işaret etti. "Bizi görürlerse... her şey biter." Teğmen Onur yaklaşarak, onun ellerini yakaladı. "Bitsin!" dedi kararlı bir sesle. "Senin olmadığın bir hayatı istemiyorum. Seninle yanmayı bile göze alırım." Nesin'in parmakları bu kez titreyerek işaret çizdi. "Ben yıllardır kimseye güvenmedim. Ama sana bakınca... içimdeki bütün yaralar konuşuyor." Teğmen Onur'un bakışları doldu, gözleri Nesin'in ellerinde sabitlendi. Fısıltıyla mırıldandı. "Ben seni yaralarınla, sessizliğinle, sırlarınla istiyorum. Yasaksa yasak, günahsa günah... Ama sensiz değil." Nesin son kez elleriyle yazdı. "Belki bu aşk bizi yakacak... ama ben yanmayı istiyorum." Ve Teğmen Onur, o titreyen, sessizliğiyle haykıran elleri dudaklarına götürüp öptü. O anda askeriyenin tüm sertliği, bütün yasakları yok olmuştu. Geriye kalan tek şey; sessizlikten doğan, ateşe dönüşen bir aşktı.