Bölüm 20

Ekranda tek bir isim vardı. LINA. O an sanki odadaki bütün sesler bir anda kesildi. Kimse konuşmuyordu. Kimse hareket etmiyordu. Ben ise yalnızca ekrana bakıyordum. Yıllardır cevap aradığım bütün soruların sonunda tek bir yerde birleştiğini hissediyordum. ADMIN_00 bendim. “ADMIN_00... benim.” Sözcükler ağzımdan çıktığında kendi sesimi bile tanıyamadım. Mert yanıma yaklaştı. “Lina, bunun senin suçun olduğunu düşünme.” Ona döndüm. “Peki kimin suçu?” Mert cevap vermedi. “Yıllardır herkes benden bir şeyler saklıyor. Babamın öldüğünü düşündüm. Sonra yaşadığını öğrendim. Annemin hiçbir şey bilmediğini sandım, ama ADMIN_00 hesabını kullandığını öğrendim. Mert'e güvendim, onun da bazı şeyleri sakladığını öğrendim. Arda'ya güvendim, onun da sistemin içinde olduğunu öğrendim. Şimdi de bütün bunların başlangıcında benim olduğumu söylüyorsunuz.” Kimse karşı çıkmadı. Annem yavaşça yanıma geldi. “Lina, sana anlatmadığımız her şeyin bir nedeni vardı.” “Beni korumak için mi?” “Evet.” “Beni korumak için hayatımı benden sakladınız.” Annemin gözleri doldu. “Başka seçeneğimiz olduğunu düşünmedik.” Başımı çevirdim. “Artık her şeyi anlatın.” Annem birkaç saniye sustu. Sonra konuşmaya başladı. “S sistemi ilk oluşturulduğunda bir takip sistemi değildi. İnsanların önemli bilgilerini korumak için tasarlanmıştı. Sen daha küçüktün ama bilgisayarlarla çok ilgileniyordun. Baban sana yardım ediyordu. Mert ve Emir de zaman zaman sizinle birlikte çalışıyordu.” “Ben mi oluşturdum?” “Tek başına değil. Ama sistemin en önemli kısmını sen tasarladın.” Babam söze girdi. “Sen sistemin insanlara zarar vermeyeceğine inanıyordun.” “Sonra ne oldu?” “Sistem büyüdü.” “Nasıl?” “İnsanların davranışlarını analiz etmeye başladı. Kimin ne yapacağını tahmin edebiliyordu. Sonra kendi kararlarını vermeye başladı.” Ekrana baktım. “ADMIN_00.” Babam başını salladı. “Evet.” “Peki ADMIN_00 bir insan değilse annemin hesabı neden vardı?” Annem cevap verdi. “Sistemi kontrol etmek için benim hesabımı kullanıyordum. Bir süre sonra sistem hesabımı ele geçirdi.” “Ve sen bunu durduramadın.” “Hayır.” “Babamı neden kaybettik?” Babamın yüzü değişti. “Ben kaybolmadım.” “Biliyorum.” “Fakat sistem beni uzun süre izledi. Onu kapatmaya çalıştığımda seni de hedef aldı.” “Bu yüzden mi gittin?” “Evet.” “Beni neden bırakıp gittin?” Babam birkaç saniye sustu. “Çünkü seni koruyabileceğim tek yolun senden uzaklaşmak olduğunu düşündüm.” İçimde yıllardır taşıdığım kırgınlığın bir kısmı o anda değişti. Babam bana yaklaşarak devam etti. “Fakat sen çoktan planını yapmıştın.” “Nasıl bir plan?” “Hatırladığın kayıtların hepsi senin planının parçalarıydı.” Mert bilgisayarın başına geçti. “Lina, bunu görmen gerekiyor.” Ekranda eski bir video açıldı. Çocukluğumdaki halim kameranın karşısında oturuyordu. “Eğer bunu izliyorsam, demek ki planım işe yaradı.” Küçük halim gülümsedi. “Benden korkma. Çünkü bunu yapan kişi yine benim.” Video devam etti. “Bir gün S sisteminin kontrolden çıkacağını biliyorum. Eğer onu şimdi kapatırsam, sistem kendini başka bir yerde yeniden oluşturabilir. Bu yüzden kendimi sistemin anahtarına dönüştüreceğim.” Nefesim kesildi. “Ne demek bu?” Mert cevap verdi. “Sen bütün sistemi kendi hafızana bağlamışsın.” Videodaki küçük halim konuşmaya devam etti. “Bir gün her şeyi unutacağım. Sonra sistemi tekrar bulacağım. Sistem beni tanıdığında gerçek kontrol yeniden bana geçecek.” Görüntü değişti. Bu kez ekranda daha büyük halim vardı. “Eğer bu kaydı izliyorsam, demek ki doğru zamandayım.” Sonra kameraya baktım. “Beni tanımayan herkes bana geçmişimi anlatmaya çalışacak. Ama hiçbirine tamamen güvenmeyeceğim.” Video sona erdi. Odadaki sessizlik daha da ağırlaştı. “Ben gerçekten bunu planlamışım.” Mert başını salladı. “Evet.” “Peki neden kendime güvenmedim?” Arda cevap verdi. “Çünkü sistemin seni bile etkileyebileceğini düşünüyordun.” “Bu yüzden mi ADMIN_99 hesabını oluşturdum?” “Evet.” “Ve beni izleyen kişi bendim.” Arda başını salladı. “Büyük ihtimalle.” Bir anda telefonum titredi. Ekranda S uygulaması açıldı. “SON KARAR.” Altında iki seçenek vardı. “SİSTEMİ SIFIRLA.” “SİSTEMİ KORU.” Annem hemen konuştu. “Sıfırla.” Babam ona baktı. “Bütün kayıtlar silinecek.” “Biliyorum.” “Lina'nın anıları da etkilenebilir.” Annem gözlerini bana çevirdi. “Bunu kabul ediyor musun?” Telefonu elimde tuttum. “Bilmiyorum.” Mert yanıma geldi. “Kararı sen vermelisin.” “Ya yanlış karar verirsem?” “Yanlış karar vermekten korktuğun için başkasının karar vermesine izin verme.” Bu sözler zihnimde yankılandı. Telefon ekranına baktım. “SİSTEMİ SIFIRLA.” Parmağımı ekrana götürdüm. Tam dokunacakken telefon yeniden titredi. Yeni bir mesaj gelmişti. “Bunu yaparsan beni de kaybedersin.” Gönderen: ADMIN_00. “Sen zaten bensin.” Bir mesaj daha geldi. “Emin misin?” Gözlerimi kapattım. Hayatım boyunca ilk kez bir karar verirken geçmişime değil, geleceğime baktım. “Eminim.” “Sistemi sıfırla.” Ekran kırmızıya döndü. “BU KARAR GERİ ALINAMAZ.” “Başlat.” Ekranda dosyalar silinmeye başladı. ADMIN_01. Silindi. ADMIN_02. Silindi. ADMIN_03. Silindi. ADMIN_99. Silindi. Son olarak ADMIN_00 yazısı kaldı. LINA. Bir süre ekranda durdu. Sonra o da kayboldu. Telefonum kapandı. Bilgisayar kapandı. Bodrum tamamen sessizliğe büründü. Kimse birkaç saniye boyunca konuşmadı. Sonra ışıklar yeniden yandı. Mina derin bir nefes aldı. “Bitti mi?” Mert bilgisayara baktı. “Sanırım.” Annem bana yaklaştı. “Lina?” Başımı kaldırdım. “Buradayım.” Annem gözyaşlarını sildi. “Anılarını kaybettin mi?” Bir an düşündüm. “Hayır.” “Her şeyi hatırlıyor musun?” “Hayır.” Mert şaşırdı. “Peki ne kaldı?” “En önemli şeyler.” “Neler?” Babam yanıma geldi. “Onları sen söyle.” Etrafımdaki insanlara baktım. Mert. Emir. Arda. Mina. Annem. Babam. Belki geçmişimin bütün ayrıntılarını hatırlamıyordum. Belki bazı günler, bazı konuşmalar ve bazı küçük anılar sonsuza kadar kaybolmuştu. Ama artık bunun beni eksik yapmadığını biliyordum. “Kim olduğumu hatırlıyorum.” Mert gülümsedi. “Bu yeter.” Bodrumdan çıkarken son kez bilgisayara baktım. Ekran tamamen boştu. S uygulaması yoktu. ADMIN_00 yoktu. Artık kimse hayatımı bir ekrandan yönetemeyecekti. Okuldan çıktığımızda sabah olmuştu. Gökyüzü yavaş yavaş aydınlanıyordu. Uzun zamandır ilk kez telefonum sessizdi. Bir mesaj yoktu. Bir uyarı yoktu. Bir geri sayım yoktu. Sadece kendi hayatım vardı. Mert yanıma geldi. “Bir şey hissediyor musun?” “Evet.” “Ne?” “Özgürlük.” Mert gülümsedi. Birlikte yürümeye başladık. Bir süre sonra durdum. “Bir dakika.” Mert bana baktı. “Ne oldu?” “Bir şeyi hatırladım.” “Ne?” Çantamdan eski defteri çıkardım. Son sayfasını açtım. Daha önce fark etmediğim küçük bir cümle vardı. “Bütün bunlar bittiğinde hayatımı yeniden yazacağım.” Cümlenin altında bir tarih vardı. 27 Ağustos 2024. Gülümsedim. Küçük halim gerçekten her şeyi düşünmüştü. Defteri kapattım. Artık onun bıraktığı planın peşinden gitmek zorunda değildim. Kendi planımı yapabilirdim. Geçmişim bana ait olabilirdi ama geleceğim de bana aitti. Babam yanıma geldi. “Hazır mısın?” “Neye?” “Yeni bir hayata.” Gökyüzüne baktım. “Evet.” O sabah hepimiz okulun bahçesinde bir süre sessizce durduk. Kimse ne söyleyeceğini bilmiyordu. Sonra Mert bana baktı. “Bundan sonra ne olacak?” Gülümsedim. “Bilmiyorum.” “Hiç korkmuyor musun?” “Korkuyorum.” “Yine de devam edecek misin?” Başımı salladım. “Evet.” Çünkü artık korkunun kararlarımı vermesine izin vermeyecektim. Sistem kapanmıştı. ADMIN_00 yoktu. Geçmişin bütün sırları artık beni yönetmiyordu. Ben de ilk kez geçmişimden kaçmadan geleceğe doğru yürüdüm. Telefonumu elime aldım. Ekran normaldi. Hiçbir gizli uygulama yoktu. Hiçbir mesaj yoktu. Tam telefonu cebime koyacakken ekran bir kez daha aydınlandı. Donup kaldım. Mert yanıma geldi. “Ne oldu?” Telefonu ona gösterdim. Ekranda yalnızca tek bir bildirim vardı. “Yeni bir anı bulundu.” Altında küçük bir soru vardı. “Görüntülemek ister misin?” Mert bana baktı. “Lina...” Ben ise ekrana bakarak hafifçe gülümsedim. Çünkü artık korkmuyordum. “Hayır.” Bildirim ekranını kapattım. Telefonu cebime koydum. Bazı kapıları açmak için yıllarca uğraşmıştım. Ama artık hangilerini kapalı bırakacağımı da biliyordum. Ve hikâyem burada bitmiyordu. Sadece artık hikâyeyi yazan kişi bendim.