Bölüm 15

Babamın arka kapıdan çıkmasını izlerken birkaç saniye boyunca yerimden kıpırdayamadım. Onca yıl boyunca onun öldüğüne inanmıştım. Onunla ilgili hatırladığım son şey, çocukluğumdan kalan bulanık bir görüntüydü. Şimdi ise karşımda durmuş, bana hayatımın bütün dengelerini değiştirecek şeyler söylemişti. En kötüsü de ne söyleyeceğimi bilmiyordum. Arda yanıma geldi. "Lina." Cevap vermedim. "Lina, iyi misin?" "Babam yaşıyor." "Anladım." "Hayır, anlamadın." Elimdeki anahtara baktım. "Ben onun öldüğünü sanıyordum." Arda sessiz kaldı. Mina pencerenin önünden ayrıldı. "Gitmemiz gerekiyor." "Nereye?" "Okula." Telefonumdaki geri sayım hâlâ devam ediyordu. 27:14 27:13 27:12 Anahtarı cebime koydum. "Tamam." Evin arka kapısından çıktığımızda hava iyice kararmıştı. Sokakta kimse yoktu. Birkaç dakika boyunca hızlıca yürüdük. Arda sürekli arkasına bakıyordu. "Birileri bizi takip ediyor mu?" diye sordum. "Bilmiyorum." "Bu cevaptan nefret ediyorum." "Bende de aynı sorun var." Mina hafifçe gülümsedi ama hemen ciddileşti. "Şaka yapacak durumda değiliz." Okula vardığımızda kapılar kilitliydi. Arda cebinden telefonunu çıkardı. "Bekleyin." Birkaç saniye sonra kapı açıldı. "Nasıl yaptın?" diye sordum. "Okulun eski güvenlik sisteminde açık bırakılmış bir giriş var." "Sen bunları nereden biliyorsun?" Arda bana baktı. "Sanırım sandığından daha fazla şey biliyorum." Bu cümle içimdeki şüpheyi yeniden artırdı. "Arda..." "Evet?" "Babamın söylediği şey doğruysa..." "Hangisi?" "Senin de bu işin içinde olman." Arda durdu. "Ben senin düşmanın değilim." "Öyleyse bana gerçeği anlat." "Her şeyi bilmiyorum." "Ne biliyorsun?" Arda birkaç saniye sustu. "Babamın kaybolduğu gece ben de oradaydım." Donup kaldım. "Ne?" "Ben küçüktüm. Her şeyi hatırlamıyorum." "Babamla mı?" "Evet." "Ve bunu bana neden daha önce söylemedin?" "Çünkü senden önce kendimden emin olmam gerekiyordu." Mina bize baktı. "Sonra konuşursunuz. Bodrumu bulmamız lazım." Okulun koridorlarından geçerek bodrum katına indik. Buraya daha önce hiç gelmemiştim. Duvarlar eskiydi. Tavandaki lambaların bazıları çalışmıyordu. Merdivenlerin sonunda büyük bir demir kapı vardı. Üzerinde küçük bir kilit bulunuyordu. Anahtarı çıkardım. Kilide taktım. Kapı açıldı. İçeride eski bilgisayarlar ve dosya dolapları vardı. Duvarın üzerinde büyük bir yazı vardı: S ARŞİVİ "Burada ne kadar kayıt var?" diye sordum. Arda etrafa baktı. "Yıllarca biriktirilmiş." Mina eski bir bilgisayarı açtı. Ekran birkaç saniye sonra çalıştı. Şifre istedi. Ekranda bir soru belirdi: "İlk sırrını hatırlıyor musun?" Başım ağrımaya başladı. "Bu soru bana tanıdık geliyor." "Ne yapacaksın?" diye sordu Arda. "Deneyeceğim." Klavyeye birkaç harf yazdım. Şifre kabul edildi. Ekranda onlarca klasör açıldı. Bir klasörün adı dikkatimi çekti. LINA. Açtım. İçinde çocukluğuma ait fotoğraflar, ses kayıtları ve videolar vardı. Bir dosyayı açtım. Ekranda küçük halim belirdi. Yaklaşık on iki yaşındaydım. Kameraya bakıyordum. "Bu videoyu izliyorsam demek ki her şeyi unutmuşum." Nefesim kesildi. Kayıttaki ben konuşmaya devam etti. "Ben bu videoyu kendim için hazırladım. Çünkü bazı şeyleri hatırlamamam gerektiğini biliyorum." Arda bana baktı. "Devamını dinle." Videodaki küçük halim masanın üzerine bir kutu koydu. "S sistemi düşündüğümden daha büyük. Mert bunu durdurmak istiyor. Emir ise kaçmamız gerektiğini söylüyor." Sonra kameraya biraz daha yaklaştım. "Babamın da bu işin içinde olduğunu öğrendim." Gözlerim büyüdü. Videodaki ben devam etti. "Ama babam kötü biri değil. O da sistemi durdurmaya çalışıyor." Arda derin bir nefes aldı. "Demek baban gerçekten bizim tarafımızdaymış." Videodaki ben bir süre sustu. "Annem ise bana güvenmememi söyledi." Sonra ekranda görüntü kesildi. Yeni bir video açıldı. Bu kez Mert vardı. "Lina, eğer bunu izliyorsan muhtemelen beni buldun. Sana söylemem gereken bir şey var." Mert başını eğdi. "S uygulamasını ben oluşturmadım. Sadece senin oluşturduğun sistemi geliştirdim." Bir an şaşırdım. "Demek Mert yalan söylemiş." Mina başını salladı. "En azından önceki videoda." Mert devam etti. "ADMIN_00 hesabını ilk kez ben gördüm. Ama kimin kullandığını öğrenemeden sistem beni engelledi." Video kapandı. Başka bir dosya açıldı. EMİR. Emir ekranda belirdi. "Lina, sana güveniyorum. Ama bir şeyi bilmen gerekiyor." Kameraya yaklaştı. "ADMIN_00 bir kişi değil." Arda kaşlarını çattı. "Ne demek bir kişi değil?" Emir devam etti. "Bu bir grup." İçimdeki bütün şüpheler yeniden karıştı. "Bir grup mu?" "Evet. Yıllardır insanların bilgilerini toplayan bir grup." Sonra Emir'in yüzü ciddileşti. "Ve onların arasında annen de var." Video bitti. Mina bana baktı. "Annen..." Başımı salladım. "Artık neye inanacağımı bilmiyorum." Tam o anda bilgisayarın ekranı karardı. Bütün ışıklar söndü. Karanlıkta yalnızca telefonumun ekranı vardı. S uygulaması açıldı. "Artık yeterince öğrendin." Sonra yeni bir mesaj geldi. "Şimdi son kaydı aç." Ekranda tek bir dosya belirdi. LINA_FINAL. Dosyaya dokundum. Video açıldı. Kamerada bu kez ben vardım. Ama yaşım daha büyüktü. Yaklaşık birkaç ay önceki halim. Kameraya bakıp şöyle diyordum: "Eğer bunu izliyorsam, demek ki plan işe yaradı." Şaşkınlıktan nefes alamadım. "Bu... ben değilim." Arda ekrana yaklaştı. "Bu sensin." Videodaki ben konuşmaya devam etti. "Kimseye güvenme. Özellikle de Mert'e." Mina bana baktı. "Bu kayıt ne zaman çekilmiş?" Ekranın köşesinde tarih vardı. "18 Ağustos 2026." Sekiz gün önce. Videodaki ben son kez kameraya baktı. "Çünkü Mert sana gerçeğin tamamını söylemedi." Sonra ekran karardı. Tam o anda arkamızdan bir ses geldi. "Çünkü gerçeğin tamamını ben bile bilmiyorum." Hepimiz döndük. Kapının önünde Mert duruyordu. Ama bu kez yalnız değildi. Yanında annem vardı. Annem bana baktı. "Lina, artık sana her şeyi anlatmam gerekiyor." Mert başını eğdi. "Ve bu kez hiçbir şeyi saklamayacağız." Telefonum tekrar titredi. Yeni mesaj ekrana düştü. "Onlara inanma." Altında başka bir cümle vardı. "Çünkü üçünüzden biri bu gece yalan söyleyecek."