"Geldik, inmeyi düşünüyor musun?" Ferzan'ın yüksek çıkan sesi ile daldığım düşüncelerimden sıyrılıp geldiğimiz yere baktım. Araba çoktan durmuş olmalıydı. Fazla düşünmekten fark etmemiştim.
Gelinliğimin kabarıklığını göz önünde bulundurunca tek başıma inemeyeceğimi biliyordu. Salondan çıktığımızda bile iki kişinin yardımıyla zar zor arabaya binmiştim. Şimdi arkamızdan gelen birilerinin olmamasını da düşünerek sıkıntılı bir nefes verdim ve Ferzan'a döndüm. "Yardım etmeyi düşünüyor musun yoksa sabaha kadar burada bekleyelim mi?"
Sabır dilercesine bıkkın bir nefes alıp verdi. Bu hareketine karşı göz devirip inmesini bekledim. "Bu gelinliği parçalamazsam şerefsizim!" fısıltı gibi çıkan sesine aldırış etmedim.
Ben yakmayı düşünüyordum.
Birkaç saniye içerisinde arabadan inip kapımı açtı. Elini uzattığında düşünmeden tuttum. Boştaki elimle de gelinliğin tarlatanından tutarak arabadan inmeye çalıştım. Bir an için düşecek gibi olsam da, Ferzan kolumdan tutarak ona tutunmamı sağladı. Dengemi kurduğumda onunla göz göze gelmemeye dikkat ederek yarım ağız "Teşekkürler." dedim. Hiçbir şey demeden kolumu bırakmadan yürümeye başladı. Ona ayak uydurdum.
Sonunda odamıza geldiğimizde benden uzaklaşarak dolabına yöneldi. Dikkatim yavaş yavaş ondan ayrılırken ilk kez gördüğüm odayı inceledim. Yeni evli bir çiftin yatak odasından ziyade bekar bir adamın odasını anımsatıyordu. Siyah ve kahverengi mobilyalar içimi karartmaya yetmişti.
Ferzan odasında bir değişiklik yapılmasına izin vermemiş olmalıydı. Aklınca benim evim, benim kararım diyordu. Bu tarz şeyler cidden umrumda değildi. Bu insanlarla ugraşamayacak kadar yorgun hissediyordum. Ucu bana dokunmadığı sürece bu evde hiçbir olaya dahil olmayı düsünmüyordum
Omuz silkerek arkamı döndüğümde Ferzan'ın üstünü çıkardığını gördüm. "Ne yapıyorsun sen ya? Burada ben de varım ne yapacaksan git banyoda yap." dediğimde omuzumun üstünden bana bakıp gömleğini çıkardı. Sinirle gözlerimi kapattım.
"Bundan sonra aynı odayı paylaşacağız, alışsan iyi olur." dediğinde derin bir nefes alarak sakin kalmaya çalıştım. "Aynen alışmak lazım." diyerek alayla söylendim. Bana kısa, umursamaz bir bakış atarak yanımdan geçip banyoya gitti.
Oflayarak dolabın benim olan kısmına yöneldim. Çok garip bir durumun içerisindeydim. Alışmam uzun zaman alacaktı.
Dolabı açıp daha once yerleştirilen pijama takımlarıma göz gezdirip düz siyah olanı elime aldım. Çekmeceden de iç çamaşırı çıkardıktan sonra yatağa oturup Ferzan'ın banyodan çıkmasını bekledim.
Vücudum günün yorgunluğunu yeni yeni hissediyor olmalıydı ki her yerimin ağrımaya başladığını hissediyordum. Özellikle omuzlarıma her saniye bıçak saplanıyormuş gibiydi. Birkaç dakika daha böyle duramayacak kadar canım yanıyordu.
Sırtımdaki ipi çözerek belimdeki sıkılığı yok ettim. Tüm vücuduma yayılan rahatlık paha biçilemezdi. Ayağa kalkıp gelinliği çıkardım. Ferzan'ın her an odaya girmesinden korkarak bulduğum ilk havluyu bedenime sardım. Duş almadan tam olarak rahatlayamayacağımı bildiğim için pijamaları giymek istemedim.
Saçlarımı gelişi güzel elime geçen ilk tokayla bağlayarak aynadan omuzlarıma ve sırtıma baktım. Yer yer morardığını ve kanadığını görünce bu gelinliği seçtiğim için bir kez daha pişman oldum.
Bu gece vakti merhem bulamayacağım için sabaha kadar bu acıya katlanmak zorundaydım.
Zaten kötü olan ruh halim bununla daha da kötü oldu. Yatağa tekrardan oturup beklemeye başladım. Boğazıma bir yumru oturmuş gibiydi. Ağlamak istiyordum.
O şekilde otururken kaç dakika geçti bilmiyorum. Bir süre sonra Ferzan'ın banyodan çıktığını gelen seslerle anladım. Ona bakmadan hazırladığım pijama takımı ve iç çamaşırlarımı alıp banyoya koştum. Kapiyi
