Barış Zengin bir ailede büyüyen ama bir türlü kendisini bulunduğu yere ait hissetmeyen bir çocuktu. Kendisi ailesi tarafından bile dışlanıyordu ama bunu bile hiç umursamıyordu. Kendi dünyasında yaşamaya başlamıştı. Ailesi, okulda arkadaşları, dışarıda tanımadığı yabancı insanlar... hiçbirisini umursamıyordu. Büyük bir parkta oynamaya gitmişti. Kimseye haber vermediği için ailesi kaybolduğunu düşündü. Evde herkes onu aramaya başlamıştı. Henüz 9 yaşındaydı. Parkta yeni bir çocukla tanıştı. Çocuk da yetimhaneden kaçmıştı. O da kendisi gibi dışlanıyordu herkes tarafından. Birbirlerinin ortak noktalarını keşfettiler. Birlikte hayal dünyalarına dalarken ailesi sonunda Barış' a ulaştı. Tahir "Oğlum kaç defa haber vermeden bir yere gitmemen gerektiğini söylemem gerekiyor? Yeter artık" dedi. Şeyma "Tamam Tahir bulduk işte" dedi. Barış "Sadece oyun oynamaya geldim" dedi. Tahir "Bahçede oyna, istediğin her şeyi aldık hala gözün dışarıda. Bir türlü memnun edemiyoruz seni" dedi. Barış döndüğünde tanıştı kız gitmişti. Sonra ailesine dönüp "Yanımdaki kız nereye gitti?" diye sordu. Şeyma "Oğlum ne kızı? Ben görmedim" dedi. Tahir "Yine saçmalıyor işte, hadi dönelim artık" dedi. Barış üzgün bir şekilde evine döndü.
Evinde çok mutsuzdu. Bir türlü kendisini oraya ait hissetmiyordu. Babasının yanına gitti. Tahir "Noldu?" dedi ters bir şekilde. Barış "Baba ben gerçekten sizin çocuğunuz muyum?" diye sordu. Tahir "Maalesef evet" dedi. Barış "O zaman bana neden kötü davranıyorsun?" diye sordu. Tahir durdu, böyle bir soru beklemiyordu. Biraz bekledikten sonra dönüp "Bilmiyorum" dedi. Bu aslında gayet net bir cevaptı. Barış "Bir kitapta okudum baba 'eğer bir insan bir duygu neden yaşadığını bilmiyorsa onu çok benimsemiş demektir' demek ki beni gerçekten sevmiyosun" dedi ve koşarak odadan çıktı. Annesinin yanına gidip "Anne, beni neden sevmiyorsun?" diye sordu. Şeyma bir düşündü "Bilmiyorum" dedi. Barış "Demek ki sen de gerçekten sevmiyosun beni, ben sizin çocuğunuz değilim artık" dedi ve koşarak bahçeye çıktı. Köpeğinin yanına gidip ağlamaya başladı. Köpeği hırladı. Barış'a garip bakıyordu. Barış hiç umursamadı. göz yaşlarını sildi, üzüntüsü yerini öfkeye bıraktı. Köpeğine "Gideceğim buradan artık" dedi. Köpek önünde eğildi. Barış bunu farketmedi bile. Hemen odasına gidip sırt çantasına eşyalarını aldı ve evinin arka tarafındaki ormana daldı. Köpek de peşinden gitti. Uzun bir süre yürüdükten sonra hava kararmıştı. Ne yaptığını düşünmeye başladı. Bir sinirle evden kaçmıştı. Nereye gideceğini bilmiyordu. Ne yapacağını bilmiyordu. Nerede olduğunu bilmiyordu. Geri nasıl döneceğini bilmiyordu. Korkmaya başladı ama yanında köpeği garf olduğu için kendisini güvende hissediyordu. Evden kaçtığı için kendisine çok kızmıştı. Ormanda kaybolmuştu ve kurt ulumaları duymaya başladı. Her yerden sesler geliyordu. Çok korkuyordu. Garf dik durup seslere kulak kesiliyordu. Barış'ın güvende hissetmesi için uğraşıyor gibi görünüyordu. Bir anda bir kurt çalının arkasından çıkıp saldırı pozisyonu aldı. Barış korkudan bağırdı. Garf kurdun karşısına geçti. 3 kurt daha yanlarına geldi. Barış ağaca tırmanmaya başladı. Kurtlar Garf'a saldırdı. Garf'ı öldürdüler. Barış yukarıdan bağırıp yardım istiyordu ama kimse onu ormanın derinliklerinde duyamazdı. Kurtlar hala orada bekliyorlardı. Yukarıdan bir ses duydu. Kafasını kaldırınca üst dalında duran büyük bir maymun gördü. Maymun kolundan tutup aşağıya fırlattı. Yerde kurtların önünde başlarını eğdiğini gördü ve bayıldı.
Gözlerini açtığında hastanedeydi. Başında babası duruyordu. Tahir "Doktor hanım uyandı" dedi. Doktor "Güzel, şimdi dinlenmesi gerekiyor" diyerek herkesi dışarıya çıkardı. Barış konuşamıyordu, her yeri ağrıyordu. Doktor "Merak etme iyileşeceksin" dedi. Kolu ve ayağı alçıdaydı. Yaşadıklarına hala inanamıyordu. Birkaç gün hastanedeydi kaldıktan sonra Şeyma "Neler oldu?" diye sordu. Barış "Maymun beni ağaçtan aşağıya attı" dedi. Tahir "Saçmalık, bu ormanda uzun bir süre hiç hayvan görülmedi. Kaldı ki yabani maymun hiç yok" dedi. Şeyma "Garf nerede?" diye sordu. Barış "Kurtlar onu öldürdü" dedi ağlayarak. Tahir "Neden kaçtın ki evden? bir türlü anlayamıyorum" dedi. Barış"Herkes seni seviyor, anlayamazsın tabii. Benim ailem bile sevmiyor beni. Hiç arkadaşım yok, herkes dalga geçiyor benimle. Sürekli tanımadığım insanlar bile dışlıyor beni" dedi. Şeyma "Bunlar kaçman için bir neden değil" dedi. Tahir "Madem kurtlar Garf'ı öldürdü, Maymunlar seni ağaçtan attı sen nasıl bahçenin arkasına kadar gelebildin?" diye sordu. Barış"Bilmiyorum" dedi. Şeyma ve Tahir odadan çıktı. İçeriye bir doktor girdi. Yaşadığı her şeyi anlattı. Doktor "Ormanda hiç iz yok Barış, bunları kafanda yaşamış olma ihtimalin olabilir mi sence?" diye sordu. Barış "Ne gördüğümü biliyorum" dedi. Doktor "Bazen bu durumdaki insanlar duygusal travmadan dolayı hayal görebilirler. Ailen kaçtığını anladığında ormana gittiğin izlerini görmüşler, bütün arama kurtarma ekipleri ormanı taradı. Havadan bile ama hiçbir iz yok. Bir tane bile hayvana denk gelmemişler ilginç bir şekilde. Ama senin anlattıkların tam tersini söylüyor" dedi. Barış "Bilmiyorum, ben gördüklerimi söyledim" dedi. Doktor"Tamam biraz dinlen, iyileş tekrar görüşürüz " dedi. Barış bir şey söylemeden kafasını çevirdi.
Artık eve dönmüştü. Yürümeye başladı yavaş yavaş. Bahçede otururken Tahir yanına geldi "İyi misin?" diye sordu. Barış "Gerçekten merak ediyor musun?" diye sordu. Tahir"Oğlum neden bilmiyorum ama sen evden gittiğinde seni çok sevdiğimizi anlıyoruz, çok merak ediyoruz ama yanımızdayken bir türlü sana karşı davranışlarımızı ve duygularımızı kontrol edemiyoruz. Sen bizim oğlumuzsun ve tek çocuğumuzsun. Biz de seni sevmek istiyoruz ama elimizde değil" dedi. Barış bir şey söyleyemedi. Tahir"O yüzden seni yatılı okula vermeye karar verdik. Eğer bizden uzakta olursan seni özleriz, severiz. Her hafta sen gelirsin ya da biz geliriz. Hepimiz için daha iyi olacak. Ama bana bir söz vermelisin" dedi. Barış "Ne sözü?" diye sordu merakla. Tahir " Artık kaçmak yok" dedi. Barış "Eğer beni sevecekseniz ben bunu kabul ederim. Söz bir daha kaçmayacağım" dedi. Tahir gülümseyerek eve girdi. Barış hala ormanı seyrediyordu. Küçük bir aralıkta kendisini aşağıya atan maymunu ve yanında duran bir bir kurt gördü. Ve uzun süre baktıktan sonra kayboldular.
