Gece yavaş yavaş sona eriyordu.
Sahildeki kalabalık azalmış, rüzgâr daha serin hale gelmişti.
Bora esneyerek ayağa kalktı.
“BEN GİDİYORUM.”
Yankı hemen:
“BEN DE.”
Emir:
“Saat geç.”
Atlas:
“Dönmeliyiz.”
Sarp:
“Yarın okul.”
Cemre de çantasını omzuna aldı.
“Hadi toparlanın.”
Herkes yavaş yavaş ayağa kalkarken Güneş birkaç saniye yerinden kalkmadı.
Ayaz bunu fark etti.
“Ne oldu?”
Güneş hafifçe başını salladı.
“Hiç.”
Ama içindeki his hiç değildi.
Çünkü ilk kez…
mutlu olduğu bir yerden ayrılmak istemiyordu.
—
Dönüş yolunda grup yine kalabalıktı.
Bora yüksek sesle konuşuyor, Yankı saçma şarkılar söylüyor, Emir onu susturmaya çalışıyordu.
Atlas sakin yürüyordu.
Sarp sessizdi.
Ayaz ise sürekli Güneş’in yanında kalıyordu.
Bazen konuşmadan.
Sadece yanında.
Ve bu bile yeterliydi.
—
Bir ara Bora arkaya döndü.
“YARIN ANTRENMAN VAR BU ARADA.”
Yankı:
“BEN ÖLÜYÜM.”
Emir:
“Katılım zorunlu.”
Atlas:
“Geliriz.”
Sarp:
“Tamam.”
Güneş bir anda duraksadı.
Ayaz hemen fark etti.
“Ne oldu?”
Güneş birkaç saniye cevap vermedi.
Sonra çok sessiz:
“Hiç.”
Ama içinde büyüyen bir düşünce vardı.
Ve bu düşünce gece boyunca gitmedi.
—
Ertesi gün okulda hava garipti.
Güneş sınıfa girdiğinde takım her zamanki yerindeydi.
Ama bu kez bir eksik yoktu.
Arda sınıftaydı.
Ayağı iyileşmişti.
Koltuğa yaslanmış sırıtıyordu.
“Özlediniz mi beni?”
Bora anında bağırdı:
“HAYIR.”
Yankı:
“BİRAZ.”
Emir:
“Takım tamamlandı.”
Atlas:
“İyi görünüyorsun.”
Sarp:
“Sonunda.”
Güneş donmuş gibi kaldı.
Çünkü bütün bunların sebebi buydu.
Arda’nın yokluğu.
Onun yerine girmesi.
Şimdi ise…
Arda geri dönmüştü.
—
Ayaz hemen Güneş’e baktı.
Yüzündeki değişimi fark etmişti.
“Güneş.”
Ama Güneş gözlerini kaçırdı.
“İyiyim.”
Yalan.
Ayaz bunu anlamıştı.
—
Öğle arasında takım spor salonunda toplandı.
Bora bir şeyler anlatıyordu ama Güneş sessizdi.
Sonunda derin nefes aldı.
“Bir şey söyleyeceğim.”
Herkes sustu.
Ayaz’ın bakışı direkt ona döndü.
Güneş yavaşça konuştu:
“Ben…”
Durdu.
Boğazı düğümlendi.
“Takımdan ayrılacağım.”
Sessizlik.
Tam anlamıyla sessizlik.
Bora ilk tepki veren oldu.
“NE?”
Yankı:
“ŞAKA YAPIYORSUN.”
Emir gözlüğünü düzeltti.
“Mantıksız karar.”
Atlas:
“Neden?”
Sarp ilk kez ciddi şekilde baktı.
“Gitme.”
Ayaz hiçbir şey demedi.
Bu daha kötüydü.
Çünkü sadece ona bakıyordu.
—
Güneş ellerini sıktı.
“Arda geri döndü.”
Arda hemen:
“Eee?”
Güneş yavaşça başını kaldırdı.
“Ben zaten geçiciydim.”
Bora anında itiraz etti.
“Hayır değildin!”
Yankı:
“BU TAKIMDASIN!”
Emir:
“Uyum tamamlandı.”
Atlas:
“Alıştık.”
Sarp:
“Kal.”
Ama Güneş başını salladı.
“Başından beri böyleydi.”
Ayaz sonunda konuştu.
Sessiz ama sert bir sesle:
“Hayır.”
Herkes sustu.
Ayaz gözlerini Güneş’ten ayırmadan devam etti:
“Başından beri böyle değildi artık.”
Güneş’in kalbi sıkıştı.
“Ayaz…”
“Ayrılmak istediğini dün söylemiyordun.”
Güneş cevap veremedi.
Çünkü dün gerçekten istemiyordu.
Ama şimdi…
her şey değişmişti.
—
Ayaz bir adım yaklaştı.
“Bu sadece Arda yüzünden değil.”
Güneş sustu.
Ayaz onu tanıyordu artık.
Ve bunu fark etmişti.
“Ne oldu?”
Güneş gözlerini kaçırdı.
“Hiç.”
Ayaz hemen:
“Yalan.”
Sessizlik.
Sonra Güneş çok kısık sesle:
“Her şey çok güzel olmaya başladı.”
Herkes sustu.
Güneş devam etti:
“Ve ben… bunun bozulmasından korkuyorum.”
Bu kez kimse şaka yapmadı.
Çünkü ilk kez gerçekten korkuyordu.
Ve bunu hepsi görmüştü.