Güneş telefonu elinde uzun süre öylece kaldı.
Ekran sönmüştü ama mesaj zihninde hâlâ yanıyordu.
“Suyun içinde bile kaçamıyorsun.”
Ayaz.
Bunu kesin o yazmıştı.
Ama neden?
Güneş derin bir nefes aldı.
“Tamam…” diye fısıldadı, “bu artık normal değil.”
—
Ertesi gün okulda hava daha gergindi.
Sanki herkes bir şey bekliyordu.
Güneş koridora girer girmez Bora’nın sesi geldi.
“CEM! GEL LAN!”
Yankı hemen ardından:
“BUGÜN BOMBA PATLAYACAK HİSSEDİYORUM!”
Emir:
“Beklenti seviyesi yükseldi.”
Atlas:
“Veri toplanıyor.”
Sarp:
“Sessiz olun.”
Ayaz ise her zamanki gibi en arkadaydı.
Ama bu kez farklıydı.
Gözleri direkt Güneş’teydi.
Kaçmıyordu.
—
Ders arasında Bora dayanamadı.
“Bugün ne yapıyoruz?”
“Ders,” dedi Güneş.
Yankı güldü.
“Hayır. Ders sıkıcı.”
Emir:
“Alternatif aktivite gerekli.”
Atlas:
“Fiziksel mi?”
Sarp:
“Fark etmez.”
Bora aniden ayağa kalktı.
“OKUL SONRASI GEZİ VAR.”
Güneş kaşlarını çattı.
“Ne gezisi?”
“ŞEHİR DIŞI DEĞİL.”
“Ne diyorsun?”
“OKUL ARKASI TERAS VAR YA.”
Yankı bağırdı:
“ORADA TAKILALIM!”
Emir:
“Onaylanabilir.”
Atlas:
“Uygun.”
Sarp:
“Gidelim.”
Güneş içinden “hayır” dedi.
Ama herkes “evet” demişti bile.
Ayaz da ilk kez konuştu:
“Geleceğiz.”
Güneş ona döndü.
“Biz demiştik hayır.”
Ayaz kısa baktı.
“Geleceksin.”
Bu bir soru değildi.
Bir karar.
—
Okul sonrası teras.
Güneş oraya çıktığında rüzgâr sertti.
Şehir aşağıda görünüyordu.
Bora kenara oturmuştu.
Yankı ayakta zıplıyordu.
Emir bir şeyler hesaplıyordu.
Atlas manzaraya bakıyordu.
Sarp ise sessizdi.
Ayaz en kenardaydı.
Güneş yanına yaklaşmadı.
Ama Ayaz geldi.
“Mesajı gördün.”
Güneş dondu.
“Ne mesajı?”
Ayaz gözlerini kıstı.
“Dün gece.”
Güneş hiçbir şey söylemedi.
Ayaz devam etti:
“Benden mi korkuyorsun?”
Güneş sertçe güldü.
“Sen mi korkutuyorsun beni?”
Ayaz yaklaşmadı.
Sadece baktı.
“Bence korkman gereken ben değilim.”
Güneş kaşlarını çattı.
“Ne demek bu?”
Ayaz cevap vermedi.
Çünkü o anda Bora bağırdı:
“HEY! HERKES BURADA MI?!”
Yankı:
“ŞİMDİ NE OLACAK?”
Emir:
“Beklenmeyen olay olabilir.”
Atlas:
“Hazırlıklı olun.”
Sarp:
“Bir şey olacak.”
Ve oldu.
Okulun kapısından biri çıktı.
Bir öğretmen değildi.
Bir öğrenci de değildi.
Güneş o kişiyi tanımıyordu.
Ama Ayaz’ın yüzü bir anda değişti.
İlk kez.
Ciddi şekilde.
Güneş fısıldadı:
“Kim o?”
Ayaz çok kısık sesle cevap verdi:
“Bizi izleyen kişi.”
Güneş’in kalbi düştü.
“Ne?”
Ayaz gözlerini o kişiden ayırmadan söyledi:
“Ve senin sırrını bilen tek kişi ben değilim.”
O an rüzgâr daha sert esti.
Ve Güneş ilk kez şunu fark etti:
Bu sır… sadece okul içinde değildi.
Birisi daha vardı.
Ve Ayaz bile artık tam olarak kontrol etmiyordu.