Bölüm 1

Okulun koridoru her zamanki gibi gürültülüydü ama bugün bir şey farklıydı. Havanın içinde açıklayamadığım bir ağırlık vardı. Sanki görünmez bir el omzuma dokunmuş gibi irkildim. Sonra onu gördüm. Kalabalığın arasında yürüyordu; sessiz, kararlı, yabancı. Ama gözleri… Sanki beni tanıyormuş gibi üzerimde gezindi. Kalbim bir anlığına hızlandı. Neden böyle oldu bilmiyorum. Onu daha önce hiç görmedim. Ama içimde bir şey, çok eski bir şey, uyanmaya çalışıyordu sanki. Göz göze geldiğimiz an, zaman bir anlığına durdu. Nefesim kesildi. Sanki yıllardır unuttuğum bir rüyayı hatırlayacakmışım gibi bir his çöktü içime. Kafamı hemen çevirdim. Bu his hoşuma gitmedi… ama gitmediğini de söyleyemem. Kafam karıştı. Sınıfa girdiğimde hâlâ kendime gelememiştim. Sırama oturdum, derin bir nefes aldım. “Geçer,” dedim kendi kendime. “Bir yabancı işte. Abartma.” Kapı tekrar açıldı. O içeri girdi. Öğretmen onu tanıttı, yeni öğrenciymiş. Adını söyledi ama ben sadece sesinin titreşimini duydum. Sanki içimde bir yere dokundu. Ve sonra… Boş olan sıraya, yani benim yanıma oturdu. Kalbim göğsümden çıkacak sandım. Yanıma otururken üzerime bir sıcaklık yayıldı. Bu normal değildi. Hiç normal değildi. Kalemim elimden kaydı. Eğilip almaya çalıştım. O da aynı anda eğildi. Parmaklarımız birbirine değdi. Bir kıvılcım. Gerçek bir kıvılcım. Sanki içimde yıllardır uyuyan bir kapı aralandı. Hızla elimi çektim. Ama o bakışlarını kaçırmadı. Sanki beni tanıyordu. Sanki kim olduğumu biliyordu. Ama ben onu tanımıyorum. Tanımıyorum… değil mi? Ders boyunca hiçbir şeye odaklanamadım. Sadece onun varlığını hissediyorum. Sanki nefes aldığım hava bile değişti. Ve içimde bir his var… Yakında bir şey olacak. Büyük bir şey. Ve bu çocuk — kimse — bunun bendı tanıyordu.