Sabah olması gerektiğinden baya erken kalktım. Uyku resmen beni terk etmişti ve yüzüme bile bakmamıştı. Güzelim canım yatağımda azıcık debelendikten sonra kendimi bir anlığına yerde buldum. Homurdanarak ayağa kalktım. Zordu ama başarmıştım. Bunun zorluğunu sadece gerçek üşengeçler anlayabilirdi tabii ki. O anda yatağıma savaş ilan ederek kendimi yatağa geri savurdum. Ben bitti demeden bitmezdi. Sonrasında kendi isteğimle yatağımdan kalktım ve paçaları yere değen minnoş mükemmel avokado desenli pijamamla banyonun yolunu tuttum. Vücudum isyandaydı bu yüzden duş almayı es geçerek dişlerimi fırçaladım ve diğer rutin işleri halledip bu küçük ve basık lavabodan kendimi dışarı attım. Evet, klostrofobim vardı ve sanırım hayatın bana söz geçirebildiği tek noktamdı. Bundan korkmuyordum çünkü ne kadar da bir fobi olsa benim bir parçamdı ve çok küçük yaşlarımda kendimi böyle yani olduğum gibi sevmeyi öğrenmiştim.
Basit bir devlet üniversitesinde 2. Sınıftım ve işletme bölümü öğrencisiydim. Aşırı sıkıcıydı ama bir anlığına seçivermiştim ve böyle devam etmişti. Çoğunlukla iş bulabileceğim bir bölüm olduğu için bana hava hoştu.
Odama geçip Üstüme bir kot ve aşırı bol bir tişört geçirdikten sonra saçlarımı sıkı bir şekilde atkuyruğu yaptım. Fark etmeden o kadar sıkı toplamıştım ki artık gözlerim estetik ameliyatına girmişim gibi duruyordu. Gözlerim şu an konuşabilseydi bana hayatımda duymadığım aşırı yaratıcı kelimeler savurabilirdi. Onları dikkate almadan yaşarsam 15 dakika sonra saçımı açacağıma kendimle bahse girebilirdim bu yüzden tokayı biraz gevşettikten sonra aynadan kendime bir öpücük attım. Çünkü neden olmasın? Böyle bir güzellik dünyaya sıkça gelmiyordu ve aynam bu konuda çok şanslıydı. Aslında güzellik standartlarına o kadar uymasam da ki balık etli bile sayılabilirdim, kendime çok değer veriyordum ve bunu yapamadığı için hayatını boşa harcayan birçok insan vardı. Ben onlardan biri olmamak için kendime yıllar önce verdiğim sözü istikrarlı bir şekilde tutmaya devam ediyordum.
Babamı 10 yaşımdayken kaybetmiştim, küçük olduğum için bunu kolay atlatmıştım ama bu annem ablam ve küçük erkek kardeşim için geçerli değildi. Erkek kardeşim benden 2 yaş küçüktü, ben babamın ölümünü ne kadar kolay hazmettiysem o da bir o kadar zorlanmıştı. Benden daha küçük olmasına rağmen aşırı duygusal bir yanı vardı ve bizden bunu duyduğu an bayılacak kadar kötü olmuştu. Annem de kardeşim gibi fazlaca zorlanmıştı. Ablam ise benimle birlikte teselli takımında olduğu için, maalesef yas tutmaya vakit ayıramamış ve tüm acılarını, bize yansıtmamak için içinde yaşamayı tercih etmişti. Yanımızda nadiren ağlardı. Ben ise oradan bakılınca duygusuz gibi görünebilirim ama annem ve ablama destek olmalı, kardeşime zayıf görünmeyerek yanında güçlü olmalıydım. Neyse ki her şey geride kalmıştı. Ve ben mutluydum. Biz mutluyduk.
Annem daha sonra maaşından biriktirerek hayatı boyunca yapamadığı hayallerini gerçekleştirmek için çabaladı ve yurt dışına çıkmak istedi. Bunu duyunca kardeşim de annemle gitmeye karar verdi ve ablam ile ben de ikisinin birlikte olmasının ve yalnız kalmamalarının daha sağlıklı olacağını düşündüğümüzden bu fikre sıcak baktık. Yaklaşık 2 yıldır yurtdışındaydılar ve ne zaman gelecekleri belli değildi. Anneme telefonda ne kadar bu konuyu açsam da beni bir şekilde geçiştirmeyi başarıyordu. İçten içe buraya dönmek istemediğini biliyordum ve kardeşimin aldığı eğitim de çok iyiydi bu nedenle onları darlamaktan özenle kaçınmaya başlamıştım. Ablam ünlü bir jeoloji mühendisiydi, iş sebebiyle çoğunlukla yurtdışına çıkması gerekiyordu. Genele bakarsak çoğunlukla tek başıma kalıyordum.
Artık neredeyse ayaklarımla iç içe geçecek olan ve hayatın en pörsümüş ayakkabılarını giydim ve çantamla telefonumu alarak evden çıktım.
Ortaokuldan beri ayrılmadığımız bir arkadaş grubumuz vardı. Yiğit, Eslem, Mercan, Akay ve ben. Burçak.
Akay ve benim arkadaşlığım daha uzun bir geçmişe dayanıyordu. Ailelerimiz dosttu ve biz birlikte büyümüştük. Ben hariç grubun kalanı aynı eve yaşıyordu. Bana da bunu teklif etmişlerdi fakat ben anında reddetmiştim çünkü tek yaşamanın huzuru bir başkaydı. Akay ve Yiğit in kirli çoraplarını salonumdan toplamak için çok gençtim. Tekliflerini reddettiğimde bana yakın olmak için farklı bir ev tutmuşlardı. Okuldan ve onlardan başka gidecek yerim olmadığından ve okula ders saatlerim dışında asla ayak basmayacağımdan onların evine doğru gitmeye karar verdim. Yürüyerek 5 dakikada kapılarındaydım. Eğer tahminim doğruysa Mercan şu anda meditasyonunu bitirmiş ve kahvaltı hazırlıklarına girişmişti. O asla düzenini bozmazdı ve planlardan asla sapmazdı. Ben onun tam aksine spontane yaşayan ve hayatı düşünmeyi sevmeyen biriydim ama Mercan in her saniyesi planlıydı. Çantamdan bana verdikleri anahtarı çıkarırken hemen kapının önündeydim. Sessizce içeri girdim ve kapıyı kapattım. emektar ayakkabılarımı çıkarıp mutfağa doğru gitmeye başladım. Burnuma mis gibi kokular geliyordu. mercan in el lezzeti bambaşkaydı gerçekten. Ayrıca çok da güzel ve alımlı bir kızdı. Hepimizi gölgede bırakıyordu. Eslem in ona bu konuda özendiğini hepimiz biliyorduk çünkü bunu bize söylemekten hiç çekinmemişti ama bana soracak olursanız halimden gayet mutluydum. mercana arkasından yaklaşarak onu korkutmaya karar verdim.
“böğh!”
“ay!” diye çığırarak hemen arkasını döndü ve elindeki tahta kaşıkla kafama sağlam bir vuruş gerçekleştirdi. Elinin ağır olduğunu söylemeyi unuttum sanırım.
Ben acıyla kıvranırken o, olayları idrak etmeye yeni başlamıştı.
“aa burçak? sen gerizekalı mısın ya? Ne bu ecelim olmaya mı çalışıyorsun? İnsan bir haber verir”
Kafamı ovuşturarak konuşmaya çalıştım ama beni azarlamaya devam ediyordu.
“birgün Rapunzel gibi minik tavamı geçireceğim kafana o zaman dersini alacaksın, dua et tava şu an ocakta.”
“ Tamam mercom ya, şakaydı sadece, kızma bana” diyerek şirinlik taslamaya başladım. bir tık fazla belli ettim gibi oldu ve bana “sus kız” diye çığırmayı ihmal etmedi.
“kalk kendine tabak çatal çıkar”
O sırada yiğit, yani; yiğidim, bebeğim aşkitom, böcüşüm, biricik kaslı kankeytom ortama giriş yaptı.
Hemen ona doğru koşup arkasına saklanarak mercan ı şikayet etmeye başladım.
“yiğidim, bu mercan var ya bu mercan , beni öldürmeye çalıştı, az kalsın benim için hazırladığı silahlarla biricik Allah ımın bana verdiği canı alacaktı, sen gelmezsen Hürrem Sultan ın atı misali benim kellemi havalara uçurucaktı sende o kaslı kollarında bulacaktın benim güzelim kellemi.” Tek nefeste konuşmak uzmanlık alanımdı tabi. Olayları bir tık abartmış olabilirdim ama abartı benim göbekadım sayılırdı.
Mercan üfleyip püfleyip ocaktaki yemekleri masaya almaya başladı. O sırada yiğit arkasına döndü ve bana sarılarak günümü aydınlattı bebetom.
“günaydın burçikinyo”
“günaydın yiğidim, ne haber?”
“iyilik, git de eslemle akay ı uyandır bende merco ya yardım edeyim, kızın yüzünü kıpkırmızı yapmışsın sabah sabah”
Kıkırdamadan edemedim. ”tamam gidiyorum” dedim. Bir anda kolumu tutumca ona geri döndüm.
“ sen nasıl bu kadar erken kalktın lan? Senin sen olduğuna emin miyiz?“
“ terk edildim de aşkitom ya ondandır”
“ ulan senin sevgilin mi vardı?”
“gerizekalı, uykum tarafından terk edildim saçma salak sorularını sabahın erken saatlerine veriyorum”
“iyi yürü git hayde”
Bir şey demeden önce Akay ın odasına gittim. Onun için haince planlarım vardı.
