KARDELEN ŞİMŞEK
-"Neden herkesin girmeye korktuğu bir ormanın yanında kamp yapıyoruz? Başka yer mi kalmadı?" Evet kamp için heyecanlıyım ama gideceğimiz yer beni korkutuyor. Neden bir sürü kamp alanı varken oraya gidiyorduk ki?
-"Kalmadı Kardelen!" diye yükseldi Kerem. Neden bu kadar sinirlendi anlamadım.
-"Tamam ne kızıyorsun ya." diye yükseldim bende. Arabadaki sessizlikten çok sıkılmıştım artık.
-"Sürekli aynı şeyi sorduğun için olabilir mi?" dedi Kerem.
-"Müzik falan açsanıza, araba çok sessiz." dedi İpek. Benim gibi düşünen biri çıktı sonunda. Hemen söze girdim:
-"Sonunda beni anlayan biri. Yola çıktığımızdan beri sohbet etmeye çalışıyorum, hemen kestirip atıyorsunuz. Ne bu Karadeniz'de gemileriniz mi battı?" Emir söze girdi:
-"Tamam ne konuşalım?" deyince kollarımı göğüsümde birleştirip:
-"Saatlerdir konu bulmaya çalışıyorum ama beğenmediniz. Şimdi siz bulun bakalım." dedim ukalaca.
Konu bulamayacaklarını düşünüyordum ama ben sözlerimi bitirdikten sonra yeni yapılan milli maçtan konuşmaya başladıklarında ağzım açık onları izliyordum.
-"Ne oldu, ağzın açık kaldı. Bulamayacağımızı sandın değil mi?" dedi Kerem. Utandım. Hemde çok.
(2 saat sonra)
Sonunda kamp yapacağımız yere ulaşmıştık. Aramızda çadır kurmayı bilen bir tek İpek olduğu için çadırları İpek kurdu. Tabii kurarken söylenmeden duramadı:
-"Ohh ne güzel yaa. Siz orada oturun ben burada çadırlarla uğraşayım."
Hiçbirimiz İpek'in sözlerine aldırış etmedik.
Çadırları kurduktan sonra voleybol oynamaya karar verdik. Emir ve Kerem uzun iki tane kütük buldular bizde İpek ile yanımızda getirdiğimiz fileyi kütüklere bağladık. Kızlar ve erkekler olarak iki takıma ayrıldık. İlk kimin başlayacağına karar verebilmek için Kerem ve ben taş-kağıt-makas oynamaya karar verdik.
3-0 Keremi yenerek oyuna başlama hakkını kazandık. Kerem hiçbir zaman beni yenemiyordu bu oyunda.
İlk sayıyı benim attığım smaç ile biz kazandık. Fakat ikinci sayıyı Keremin bloğu ile onlar kazandı.
Keremin attığı smaçı karşılamak için topa koşarken ayağımı burktum ve acıyla inledim. Yanıma gelen ilk kişi Kerem oldu. Ardından İpek'in telaşlı sesini duydum
-"Kardelen! İyi misin?" diyerek bana doğru koşuyordu.
-"İyiyim. Ayağımı burktum sanırım." dedim hızla.
-"Ayağını oynatabiliyor musun?" diye sordu Kerem. İlk defa Kerem'in gözlerinde endişe görüyordum. Bu haline gülmek istedim ama bileğimin ağrısından gülemedim.
-"Çok ağrıyor." dedim hızla. Kerem bir anda hiç beklenmedik bir şey yaptı. Beni kucağına aldı. Ben şaşkınlıkla ona bakarken onun gözlerinde sadece endişe vardı. Beni kamp sandalyelerinden birine oturttu.
-"Ben ilk yardım çantası getirmiştim." dedi İpek hızla ve çadıra doğru koştu.
-"Bu kızında çantasında her şey var." dedi Emir.
Biz bunları konuşurken Kerem bileğimin farklı yerlerine dokunup ağrıyıp ağrımadığını soruyordu. Bileğimin üst kısmına dokununca bir anda bağırdım. Kerem korkuyla elini çekti.
-"Şaka şaka, gül diye." dedim ukalaca. Emir arkadan kafama vurunca gülüşüm soldu.
-"Kızım manyak mısın sen? Ne diye bağırıyorsun. Ödüm koptu." dedi Emir. Tekrar gülmeye başladım. İpek yanımıza gelince Kerem hemen elinden ilk yardım çantasını aldı. İçinden sargı bezi çıkarıp bileğimi hızlıca sardı. Gözlerinde hala endişe vardı. Keremi çok iyi tanırdım. Üçünü de cok iyi tanırdım. Çocukluktan beri aynı yurtta kaldığımız için birbirimiz hakkında her şeyi bilirdik. Gözlerimiz ile anlaşabilir, birbirimizin ne hissettiğini çok iyi bilirdik. Ve Kerem şuanda benim için endişeleniyordu.
Kerem bileğimi sarmayı bitirince uyumaya karar verdik. Kerem beni çadırıma gene kucağında taşıdı. Çadırlara girdiğimizde İpek hemen söze girdi:
-"Bence Kerem senden hoşlanıyor." dedi bir çırpıda.
-"Yok öyle bir şey. Hepimiz çocukluk arkadaşıyız. Benim için endişelenmesi gayet normal. Benim yerimde sen olsan gene endişelenirdi." dedim hızlıca.
-"Evet hepimiz için endişelenirdi ama bu kadar fazla değil." dedi İpek.
-"Oof İpek Allah aşkına uyuyabilir miyiz?" dedim bu sohbeti bitirebilmek için.
-"Peki ama bu konuyu yarın konuşacağız." dedi. Cevap vermedim. Işıkları kapattıktan sonra kendimi uykunun kollarına bıraktım.
******
Gördüğüm kabus yüzünden uyandım. Saate baktım, saat gece 3'tü. Uyumaya çalıştım fakat uyuyamadım. Dışarıya çıkmaya karar verdim. Çadırdan çıktığımda karşımda Kerem'i görmeyi beklemiyordum. Gidip yanına oturdum.
-"Senide mi uyku tutmadı?" diye sordu.
-"Evet." dedim. İki gün önce onlara gördüğüm kabusların bittiğini söylemiştim. Yani onlara yalan söylemiştim ama artık bana üzülmelerini istemiyordum. Bu yüzden yalan söylemeye mecburdum.
-"Sence neden kimse bu ormana girmeye cesaret edemiyor?" diye sordu Kerem.
-"Bilmem. Belki de o ormanda bir şey görmüşlerdir." dedim.
-"O ormanın içinde ne olduğunu çok merak ediyorum." deyince gözlerimi kısıp ne düşündüğünü anlamaya çalıştım.
-"Sakın delice bir şey yapıp oraya girme Kerem!" diye bağırdım.
-"Bakıcaz artık..." deyince sinirlerim tepeme çıktı.
-"Kerem!"
-"Tamam tamam, sakin ol prenses." Kerem'in bunu söylemesiyle şok içinde ona bakarken o halinden memnun bir şekilde yüz ifademe gülüyordu.
-"Bir daha bana prenses deme!"
-"Tamam demem." dedi gülerek.
-"Ben çadıra geçiyorum, uyuyacağım. Sende aklından saçma sapan şeyler geçirme! İyi geceler." dedim ve çadıra doğru yürümeye başladım. Kerem arkamdan:
-"İyi geceler prenses!" diye bağırdı. Dönüp ona sinirli bir bakış atardım ama bir anda üzerime çöken uyku yüzünden umursamadan çadıra girdim. Yatağa yatmam ile uykuya daldım.
(Ertesi sabah)
Uyandığımda İpek ve Emir'in bağırışlarını duydum. Korkuyla çadırdan çıktım. Beni gördüklerinde üstüme doğru koşmaya başladılar.
-"Eyvah! Saldırıya uğruyorum. Kurtarın beni!" diye haykırdım gülerek.
-"Kerem yok." dedi Emir.
-"Nasıl yok?" diye bağırdım bir anda.
Bir anda aklıma Kerem'in dün gece söyledikleri geldi. Korkuyla irkildim.
-"Ya ormana gittiyse? Dün gece bana ormanı merak ettiğini söylemişti." dedim.
-"Yok ya gitmemiştir." dedi İpek korkuyla. Sonra devam etti:
-"Gitmemiştir değil mi?"
-" Bilmiyorum..." dedi Emir.
_______________________________________
EVEET BÖLÜMÜ NASIL BULDUNUZ??
SIZCE KEREM GERÇEKTEN ORMANA MI GITTI??
IPEK'IN DEDIGI GIBI KEREM GERCEKTEN KARDELEN'E ASIK MI??
YORUMLARINIZI BEKLIYORUMM🩷🩷