Villanın alt katındaki çalışma odası loştu.
Burak camın önünde duruyordu. Dışarıda bahçe ışıkları yanıyor, gölgeler duvarlarda hareket ediyordu. Omzundaki ağrı çoktan geçmişti ama içindeki huzursuzluk dinmiyordu.
Kapı açıldı.
Can içeri girdi. Ceketini çıkarmıştı, gömleğinin düğmeleri gevşekti. Yorgundu ama gözleri hâlâ keskin.
— Onlar güvende, dedi Can.
— Şimdilik.
Burak başını salladı.
— Merkezdeki saldırı mesajdı.
— Beni değil… onu hedef aldılar.
Can kaşlarını çattı.
— Hazal’ı mı?
— Evet.
Kısa bir sessizlik oldu.
— Bunu sana söylemiştim, dedi Can.
— Hayatına giren masum biri, senin en zayıf noktan olur.
Burak döndü.
— Ben onu bu hayata sokmadım.
— Sadece yaralıydım… ve yardım etti.
Can iç çekti.
— İşte sorun da bu.
— O kız senin kim olduğunu bilmiyor.
— Lidya da bilmiyor.
Burak dişlerini sıktı.
— Ama artık bilmeleri gerekiyor, dedi.
— Sakladıkça daha tehlikeli oluyor.
Can koltuğa oturdu, dirseklerini dizlerine dayadı.
— Lidya’ya gerçeği söylersem…
— Beni bırakabilir.
— Ya söylemezsen?
— Bir gün yanlış bir yerde, yanlış bir kurşunla öğrenir.
Can gözlerini kapattı.
Bu cevabı bekliyordu.
— Peki, dedi sonunda.
— Ama yavaş.
— Hepsini bir anda değil.
Burak başını salladı.
— Hazal’a dokunmayacaksın, dedi Can sertçe.
— Bu iş bitene kadar.
Burak gülümsedi. Kısa, karanlık bir gülümseme.
— O zaten bana dokunmama izin vermez.
Üst katta, başka bir odada gece bambaşka bir hâl almıştı.
Lidya yatağın kenarında oturuyordu. Can arkasından yaklaştı, ellerini beline koydu. Bugün yaşadıkları hâlâ vücutlarındaydı.
— Gitmeni istemiyorum, dedi Lidya.
— Her seferinde bir şey oluyor… ve sen kayboluyorsun.
Can onu kendine çevirdi.
— Bu kez buradayım.
Öpüşmeleri yavaştı. Duygusal. Acele yoktu. Korkunun ardından gelen o derin bağ hissi vardı. Can’ın eli Lidya’nın sırtında gezindi, onu yatağa doğru yönlendirdi.
Lidya fısıldadı:
— Bana yalan söyleme artık.
Can alnını onun alnına dayadı.
— Bu geceden sonra…
— Her şey değişecek.
Işık kapandı.
Gerisi sadece nefes, sıcaklık ve birbirlerine tutunmaktı.
Dış dünya bir süreliğine sustu.
Hazal ise odasında uyanıktı.
Kapalı pencerenin önünde durmuş, karanlığa bakıyordu. İçinde açıklayamadığı bir gerilim vardı. Sanki biri adını söyleyecekmiş gibi.
Kapı çalındı.
Bu kez açtığında Burak vardı. Yanında Can.
Hazal şaşırdı.
— Ne oluyor? dedi hemen.
— Neden birlikte geldiniz?
Can kapıyı kapattı.
— Otur, dedi.
— Sana anlatmamız gereken şeyler var.
Hazal Burak’a baktı.
— Bu seninle ilgili mi?
— Evet, dedi Burak.
— Ama önce şunu bil:
Bir adım attı ama durdu.
— Sana yaklaşmamın sebebi bu değil.
Hazal kollarını kavuşturdu.
— O zaman anlat, dedi.
— Çünkü ben yarım cümlelerden yoruldum.
Burak ve Can bir bakış paylaştı.
Artık saklanacak bir şey kalmamıştı.
Ve Hazal’ın hayatı, bu konuşmadan sonra asla eskisi gibi olmayacaktı.