Burak gözlerini açtığında tavan bembeyazdı.
Keskin bir antiseptik kokusu burnunu yaktı. Omzundaki ağrı hâlâ oradaydı ama kontrol altındaydı. Yanında duran doktor konuşuyordu, korumalar kapının önünde bekliyordu ama Burak hiçbirini gerçekten duymuyordu.
Aklı tek bir yerdeydi.
Titreyen eller…
Kararlı bir ses…
Ve gözlerinde korkuyla karışık merhamet taşıyan o kız.
Hazal.
— Onu bulduk mu? diye sordu aniden.
Yanındaki adam şaşırdı.
— Kimi, Burak?
— Trendeki kız.
Sessizlik.
— Hayır, dedi adam.
— Kalabalıkta kaybolmuş.
Burak gözlerini kapattı. İçinde garip bir huzursuzluk vardı. İlk kez birinin yokluğu canını yakıyordu.
Saatler sonra hastaneden çıkarıldı. Siyah camlı araç, yüksek duvarların ardındaki malikâneye doğru ilerlerken Burak pencereden dışarı baktı. İtalya sokakları her zamanki gibiydi. Soğuk, sessiz ve tehditkâr.
Malikânenin kapıları ağır ağır açıldı.
Babası salondaydı.
Keskin bakışları, sert duruşu ve hiç değişmeyen o soğuk ifade… Burak’ın hayatı boyunca kaçmaya çalıştığı adam.
— Zayıf davrandın, dedi babası.
— Trendeki kaos planın parçası değildi.
Burak cevap vermedi.
— Bir yabancıya kendini emanet etmişsin, diye devam etti adam.
— Bu bir hataydı.
Burak başını kaldırdı.
— Hayır, dedi net bir sesle.
— O, beni kurtardı.
Babası kaşlarını çattı.
— O kız kim?
— Bilmiyorum.
Ve bu, Burak’ı daha da huzursuz ediyordu.
O gece odasına çekildi. Omzundaki bandajı çözerken Hazal’ın dokunuşunu hatırladı. İlk yardım setinden çıkan küçük bandaj… Ellerinin sıcaklığı…
İlk kez biri onun için dua etmiş gibi hissetmişti.
Unutamadı.
Hazal ise trenden indiğinde dizlerinin hâlâ titrediğini fark etti.
İtalya’ya varmıştı ama içi hiç de rahat değildi. Kalabalığın arasında yürürken sürekli arkasına bakıyordu. O adam… Burak… Yaşıyor muydu?
Büyükannesinin evi eski bir taş binaydı. Kapıyı açan yaşlı kadın Hazal’ı görünce gözleri doldu.
— Çok zayıflamışsın, dedi sarılırken.
— Yol seni yormuş.
Hazal gülümsedi ama aklı başka yerdeydi.
O gece odasında yatağa uzandığında gözlerini kapatır kapatmaz aynı sahne canlandı. Kan, çığlıklar ve karşısındaki yabancı.
Ama en çok da onun bakışları.
Korkutucu değildi.
Yalnızdı.
Hazal yastığa döndü.
— Kimdin sen? diye fısıldadı.
Cevap yoktu.
Ama kalbi, o adamın hayatına bir şekilde tekrar gireceğini biliyordu.