Ertesi gün…
Okul garip bir şekilde neşeliydi.
Sanki dün hiçbir şey olmamış gibi.
Koridorlarda kahkahalar, sınıflarda fısıldaşmalar…
Her şey fazla normaldi.
Kaan bunu fark etti.
Ama anlam veremedi.
Ders başlamıştı.
Öğretmenin sesi uzaktan geliyormuş gibiydi.
Kaan’ın dikkati dağınıktı.
Telefonu titredi.
Mert.
Kaan birkaç saniye ekrana baktı.
Dün olanları düşündü.
Aralarındaki mesafeyi…
Ve içinden bir şey sıkıştı.
Yazdı:
“Çıkışta buluşalım mı?”
Cevap gecikmedi:
“Olur.”
Kaan hafifçe gülümsedi.
Kapı çaldı.
“Öznur Hanım Aslı’yı çağırıyor.”
Sınıf bir an sessizleşti.
Aslı sakince ayağa kalktı.
Her zamanki gibi…
Sakin.
Kontrollü.
Ama gözlerinin derininde…
Küçük bir kıvılcım vardı.
Müdür odası.
Kapı kapandı.
Öznur Hanım ayaktaydı.
Masasına yaslanmıştı.
“Aslı.”
Ses tonu sakindi.
Ama altında bir sertlik vardı.
“Eski müdürle ilgili olanları biliyorum.”
Aslı’nın yüzü değişmedi.
“Ben bir şey yapmadım.”
Öznur Hanım hafifçe gülümsedi.
“Bu numaraları ben yemem.”
Sessizlik.
“Asıl mesele bu da değil,” dedi.
Masanın üzerinden telefonu aldı.
Ekranı Aslı’ya çevirdi.
“Sabah Yıldızı’nın Çocukları”
Aslı ilk defa…
Bir saniyeliğine durdu.
Ama hemen toparladı.
“Ben bilmiyorum,” dedi.
Öznur Hanım yavaşça yaklaştı.
“Biliyorsun.”
Göz göze geldiler.
“Ve ne olduğunu da biliyorsun.”
Aslı’nın bakışları sertleşti.
Ama geri adım atmadı.
Öznur Hanım alçak bir sesle konuştu:
“Bu okulda kim ne oynuyorsa…”
Bir adım daha yaklaştı.
“…ben bozarım.”
Aslı ilk kez…
Gerçekten tehdit altında olduğunu hissetti.
Ama korkmadı.
Sadece…
Yeni bir rakip kazandığını anladı.
Ve hafifçe gülümsedi.
“O zaman iyi şanslar hocam.”
Ders devam ederken…
Kaan pencereden dışarı bakıyordu.
Aklında tek bir şey vardı:
Mert.
Akşam…
Kaan’ın evi.
Kapı çaldı.
Kaan açtı.
Mert.
Bir an birbirlerine baktılar.
Sonra Mert hafifçe gülümsedi.
“Selam.”
Kaan da gülümsedi.
“Selam.”
İçeri girdiler.
Başta biraz sessizlik vardı.
Ama sonra…
Konuşmaya başladılar.
Okuldan…
Saçma şeylerden…
Gülmeye başladılar.
O gerginlik…
Yavaş yavaş eridi.
Gece ilerledi.
Kaan’ın odası.
Işıklar loştu.
Mert yerde oturuyordu.
Kaan yatağın kenarında.
Aralarında artık mesafe yoktu.
“Dün…” dedi Kaan.
“Biraz sert davrandım.”
Mert omuz silkti.
“Ben de.”
Kısa bir sessizlik.
Sonra Mert hafifçe gülümsedi:
“Barıştık mı?”
Kaan başını salladı.
“Barıştık.”
Gece daha da ilerledi.
Konuşmalar yavaşladı.
Sessizlik…
Ama huzurlu bir sessizlik.
Mert o gece Kaan’da kaldı.
Kaan uzun zamandır ilk kez…
Kendini yalnız hissetmedi.
Ama aynı anda…
Aslı odasında oturuyordu.
Telefonu elindeydi.
Ekranda uygulama açıktı.
Yeni bir seçenek belirmişti:
“Rakip tespit edildi.”
Altında tek bir isim:
Öznur Demir
Aslı’nın gözleri karardı.
Parmağı ekranda gezindi.
Ve fısıldadı:
“Bu daha ilginç olacak…”
