Sabah…
Okul normal görünüyordu.
Ama Aslı için hiçbir şey “normal” değildi artık.
O gün küçük bir anlık hata yaptı.
Bir saniyelik dalgınlık…
Telefonu kilitlemeyi unutması…
Ve Derin’in bunu görmesi.
Derin bunu fark ettiğinde yüzünde küçük bir gülümseme belirdi.
Ama bu “tesadüf” gülümsemesi değildi.
Öznur Hanım bunu öğle arasında öğrendi.
Ve sadece şunu söyledi:
“Şimdi zamanı.”
Aslı tuvaletteyken telefon ekranı bir kez daha titredi.
Ama bu kez mesaj yoktu.
Sadece bir uyarı:
“Hedef açık verdi.”
Aslı ekrana baktı.
Ve ilk kez hata yaptığını kabul etti.
“Beni izliyorsun…”
Tam o anda ekran karardı.
Ve birkaç saniye sonra…
Tek bir mesaj geldi:
“Kendini toparla.”
Aslı irkildi.
Bu mesaj…
Öznur’dan değildi.
Aynı gün…
İçeride Kaan ve Mert’in günü farklıydı.
Sanki başka bir hikâyenin içindeydiler.
Koridorda birlikte yürüdüler.
Gülüyorlardı.
Sanki dış dünyadaki tüm karanlık onlara hiç dokunmamış gibiydi.
Mert Kaan’a hafifçe çarptı.
“Bugün iyi görünüyorsun.”
Kaan gülümsedi.
“Sen yanımdayken normalim.”
Bu cümle ikisini de bir an durdurdu.
Ama sonra güldüler.
Ve devam ettiler.
Aslı dışarı çıktığında Derin yanına geldi.
“Bugün daha sakinsin,” dedi.
Aslı gülümsedi.
“Alışıyorum.”
Ama gözleri etrafı tarıyordu.
Çünkü artık biliyordu.
Bir şeyler değişmişti.
Öğleden sonra Derin aniden durdu.
“Aslı,” dedi.
“Birini çağırabilir miyiz?”
Aslı başını çevirdi.
“Kimi?”
Derin hafifçe gülümsedi.
“Kaan’ı.”
Sessizlik.
Ecrin ve Ayşe bile bunu beklemiyordu.
Aslı’nın yüzü değişmedi.
Ama gözleri küçücük kısıldı.
Sonra sakin bir sesle:
“Çağırın.”
Akşam…
Buluşma.
Şehir ışıkları yeni yeni yanıyordu.
Kaan ve Mert birlikte geldiler.
Aslı, Derin, Ecrin, Ayşe oradaydı.
İlk başta her şey normaldi.
Gülüşmeler.
Sohbetler.
Basit anlar.
Ama Aslı’nın içi rahatsızdı.
Çünkü izleniyordu.
Bunu hissediyordu.
Ve haklıydı.
Uzakta…
Karanlık bir sokakta biri onları izliyordu.
Kapüşonlu bir siluet.
Ama bu kez kaçmıyordu.
Sadece bakıyordu.
Ve Aslı bunu fark etti.
Göz göze geldiler.
Sadece bir saniye.
Ama yeterdi.
İkisi de birbirini tanımış gibi durdu.
Ama hiçbir şey söylemediler.
Buluşma bitince herkes ayrıldı.
Gece iyice çökmüştü.
Kaan ve Mert birlikte yürüdü.
“Bugün garipti,” dedi Kaan.
Mert başını salladı.
“Her gün öyle.”
Ve güldüler.
Ama Aslı gülmedi.
Çünkü eve yalnız gidiyordu.
Sokaklar boştu.
Adımları yankılanıyordu.
Ve o his tekrar geldi.
İzlenme hissi.
Ama bu kez…
Daha yakındı.
Aslı durdu.
Sağına baktı.
Boş sokak.
Karanlık.
“Çık,” dedi.
Sesi sakindi.
“Biliyorum buradasın.”
Bir an sessizlik oldu.
Sonra…
Karanlıktan biri çıktı.
Yavaşça.
Sakin.
Ellerini kaldırdı.
“Selam,” dedi.
“Ben Asya.”
Aslı hafifçe gülümsedi.
Ama bu gülümseme farklıydı.
“Selam,” dedi.
Kısa bir duraklama.
“Yeni ortak.”
Asya başını eğdi.
“Beni bekliyordun gibi.”
Aslı karanlığa baktı.
“Hayır,” dedi.
“Beni sen buldun.”
Asya hafifçe gülümsedi.
“Yanılıyorsun.”
Bir adım yaklaştı.
“Biz birbirimizi bulduk.”
Rüzgar esti.
Ve o anda…
Sessiz bakışlar geceyi aydınlattı