Sabahın ilk ışıkları, okulun gri duvarlarına usulca yayılırken Kaan kapının önünde durdu.
Derin bir nefes aldı.
“Bu sefer farklı olacak,” diye mırıldandı kendi kendine.
Ama bu cümleyi daha önce de söylemişti.
Kapıyı itip içeri girdiğinde koridorlar her zamanki gibi gürültülüydü. Kahkahalar, bağırışlar, dolap kapaklarının çarpma sesi… Her şey normaldi. Fazlasıyla normal.
Ve Kaan, bu normalin içinde görünmez olmak istiyordu.
Eskiden olsa, çoktan dikkatleri üzerine çekmişti. Gürültünün merkezinde olurdu. İnsanlar ya ondan korkar ya da onunla takılmak isterdi.
Ama o çocuk geride kalmıştı.
Ya da Kaan öyle umuyordu.
“Yeni misin?”
Kaan başını çevirdi. Karşısında duran kız, beklediği gibi değildi. Ne fazla ciddi ne de yapmacık derecede neşeli.
Doğaldı.
“Evet,” dedi Kaan kısa bir şekilde.
Kız gülümsedi. “Ben Aslı.”
Kaan bir an duraksadı. Sonra elini uzattı. “Kaan.”
Aslı’nın enerjisi tuhaftı. Rahatsız edici değil… ama fazla rahattı. Sanki onu uzun zamandır tanıyormuş gibi davranıyordu.
“Kaybolmuş gibisin,” dedi Aslı.
“Biraz.”
“İyi. Çünkü ben de sürekli kaybolurum. Gel, seni sınıfa götüreyim.”
Kaan istemeden hafifçe gülümsedi.
Belki de bu başlangıç sandığı kadar kötü olmayacaktı.
O gün her şey beklediğinden daha kolay geçti.
Kimse geçmişini sormadı. Kimse onun kim olduğunu merak etmedi. Sadece yeni biri olarak kabul edildi.
Bu, alışık olmadığı bir histi.
Öğle arasında Aslı ve birkaç kişiyle birlikte bahçede otururken telefonuna bir bildirim düştü.
“Sabah Yıldızı’nın Çocukları uygulamasına hoş geldin.”
Kaan kaşlarını çattı.
“Bu ne?” diye sordu.
Aslı omuz silkti. “Herkeste var. Bir nevi… oyun gibi.”
“Ne oyunu?”
“Bilmiyorum,” dedi Aslı hafifçe gülerek. “Ama eğlenceli.”
Kaan uygulamayı açtı.
Ekranda tek bir şey yazıyordu:
“Gerçekleri öğrenmeye hazır mısın?”
Kaan istemsizce yutkundu.
Tam kapatacakken yeni bir mesaj düştü.
Mert:
“Sen de mi yenisin?”
Kaan birkaç saniye düşündü.
Sonra yazdı:
Kaan:
“Evet. Sen?”
Cevap anında geldi.
Mert:
“Ben de. Ama bu uygulama… normal değil.”
Kaan’ın kalbi hafifçe hızlandı.
İlk defa biri onun düşündüğünü açıkça söylemişti.
Günler geçtikçe Kaan uygulamayı daha sık kullanmaya başladı.
Mert ile konuşmaları uzadıkça uzuyordu. Onu hiç görmemişti ama garip bir şekilde… yakın hissediyordu.
Mert farklıydı.
Sanki Kaan’ın söyleyemediği şeyleri anlayabiliyordu.
Ama Kaan’ın fark etmediği şeyler vardı.
Aslı bazen onu izliyordu.
Uzun uzun.
Sessizce.
Ve her seferinde, Kaan tam dönüp bakacakken gözlerini kaçırıyordu.
Bir gece, Kaan telefonuna gelen bir mesajla uyandı.
Bilinmeyen bir numaraydı.
Ekranda tek bir cümle yazıyordu:
“Geçmişinden kaçamazsın.”
Kaan’ın nefesi kesildi.
Parmakları titreyerek telefonu tuttu.
Yeni bir mesaj daha geldi.
“Seni izliyorum.”
Kaan’ın zihninde tek bir isim yankılandı:
Ezel.
Karanlık, düşündüğünden daha yakındı.
Ve bu sefer… yalnız değildi.
