Saatçi

Ben Yusuf. İstanbul’un Balat’ında, babamdan kalan küçücük saatçi dükkânını işletiyorum. “İşletiyorum.” dediğime bakmayın… Dükkân beni işletiyor desem daha doğru olur. Mahalle daha uyanmadan kepengi kaldırmak gibi bir huyum var. Fırından yükselen sıcak ekmek kokusu, İsmail Usta’nın bağırışı, annemin kahvaltı sitemi, kardeşimin bitmeyen lafları… Hayatım uzun zamandır aynı saat gibi işliyordu. Sonra bir sabah biri geçti dükkânın önünden. Adını bilmiyordum. Sesini hiç duymamıştım. Sadece her sabah aynı saatte geçiyordu. Ben de hiçbir şey olmamış gibi davranıyordum. Olmuyordu. İnsan bazen hiç tanımadığı birini merak ederek de değişebiliyormuş. Gerisini anlatırsam hikâyenin tadı kaçar. Ben en iyisi dükkânı açayım… Zaman beklemez.