Yüreğimi sıkıştıran acıyla uyandığımda hastanedeydim. Olanları unutmak istiyordum ama beynimde yankılanıyordu, "Annenle baban vefat etti", "ikisini de katletmiş".
Aslı solumdaki koltukta uyuyordu seslendim:
-- Aslı ne oldu bana?
Aslı uyandı.
-- Yok bir şey bebeğim, sadece bayıldın, şimdi iyi misin?
-- Susadım biraz.
Aslı bana su içirdi.
-- Teşekkür ederim.
-- Polisler dışarıda bekliyor, ifade için.
-- Tamam.
Aslı çıktı, biraz sonra içeri bir polis memuru girdi, bezgin bir ifadeyle:
-- Dün gece kaçta evden çıktığını hatırlıyor musun?
-- Saat ikiye geliyordu.
-- Ebeveynlerin yattıktan sonra mı çıktın?
-- Evet, onlardan gizli çıkıp Aslıların evine geldim.
-- Dışarı çıktığında dikkatini çeken bir şey ya da birileri oldu mu?
-- Hayır olmadı.
-- Başka sorum yok, başın sağ olsun.
-- Teşekkür ederim.
Polis çıktı, Aslı tekrar içeri girdi.
-- İyi misin?
-- Şu soruyu sorup durma artık.
-- Haklısın. İstediğin bir şey var mı?
-- Var, çıkarın beni buradan.
-- Annem doktorla konuştu artık çıkabilirmişsin. Toparlan hadi.
Hastaneden çıktığımızda sabah oluyordu. Arabaya bindik ve Aslıların evine geldik. Yol boyunca kimse tek kelime etmedi. Çok yorgundum.
-- Ben uyumak istiyorum.
-- Tabi bebeğim hadi dinlen biraz.
Odaya çıktım ve üzerimi değiştirip yatağın bir kenarına kıvrıldım, dizlerimi karnıma çekip ağlamaya başladım. Ağladıkça acım sanki daha çok artıyordu. İliklerime kadar yalnızlığı hissettim. Artık kimsesizdim. Bir ailem yoktu, bu gerçek beynimde yankı yaparken boğazımdaki acı katlanarak artıyordu. Uyumak istedim, uyuyup her şeyi unutmak ama bir türlü ağlamamı durduramıyordum. Sonra uyumaya çalışmaktan vazgeçtim. Eve gidip kendi yatağımda yatacaktım. Kalktım, gözyaşlarımı sildim, telefonumu aldım ve odadan çıktım. Merdivenlerden aşağı inerken Aslı beni gördü.
--Uyuyamadın mı?
-- Hayır kendi yatağımda uyumak istiyorum.
-- İnci eve gitmek için acele etme, henüz temizlenmedi bile, polislerin işi bittikten sonra temizlenecek.
-- Umurumda değil ben evime gitmek istiyorum.
-- Şu anda gidemezsin ama orası uygun değil.
-- Gideceğim.
Aslı daha fazla beni ikna etmeye çalışmadı, sadece yanıma geldi ve sarıldı. Sarılmasına karşılık veremedim. Eğer verseydim ağlardım bunu biliyordum. Kapıdan çıktım kendi evime doğru yürümeye başladım. Evimize doğru...
-- Hanımefendi giremezsiniz.
-- Burası benim evim birkaç eşyamı alıp çıkacağım.
-- Tamam acele edin.
Yalandan kim ölmüş. İçeri girdim ve kendi odama çıktım, yatağıma uzandım ve gözlerimi kapattım. Tam uykuya falacakken bir ses duydum.
-- Ben de seni bekliyordum.