Bölüm 5

Bölüm 5: Küçük Bir Zafer Sınıfta herkes gergindi. Matematik sınavlarının sonucu açıklanacaktı. Öğrenciler fısıldaşıyor, kimi sıranın üstüne kafasını koymuş, kimi ellerini ovuşturuyordu. Efe sıradan farklı görünmüyordu, ama içi sessizdi. Bir zamanlar korkuyla beklediği sonuçları Artık rahat ve özgüvenli bir gözle karşılıyordu. Çünkü biliyordu; çalışmıştı. Tıpkı antrenmanda olduğu gibi, derslerde de vazgeçmemişti. Öğretmen kâğıtları dağıtmaya başladı. Kağıtlar birer birer masaların üstüne düşüyordu. Kimi suratlar ekşiyordu, kimi gözler korku dolu gözlerle notlarına bakıyorlardı. Efe'nin önüne kâğıt geldiğinde, bir an nefesi durdu. Kırmızı kalemle yazılmış bir not: 92 / 100 Efe şaşırdı. Bir an kâğıda inanamadan baktı. Sonra, içten içe, minik bir gülümseme yayıldı yüzüne. Arka sıradaki İso yine alay etti: "Vay vay, profesör Efe olmuş bizimki!" Ama bu sefer Efe dönüp bakmadı bile. O an, İso'nun sesi bile bir anlam taşımıyordu. Çünkü Efe artık başkalarının sesiyle değil, kendi iç sesinin gücüyle yürüyordu. Öğretmen sınıfa döndü ve ciddi bir sesle söyledi: "Bugün sınıfın en yüksek notunu Efe aldı. Çalışmanın, vazgeçmemenin sonucu bu. Unutmayın, asıl güç kaslarınızda değil, karakterinizdedir." Efe başını kaldırdı. Gözleri dolmadı ama kalbi ağırlaştı. Çünkü bu bir sınav notundan daha fazlasıydı. Efe Bu notu alarak, emeğinin karşılığını aldığını kendine ispatlamıştı. artık daha hırslı ve özgüvenli hale gelmişti. Ona, bundan sonra iki kat çalışacağı konusunda söz vermişti.