Sessizlik, Deniz için yeni bir şey değildi.
Ama bu sessizlik farklıydı.
Bu sefer dışarıda değil... içindeydi.
Gözlerini açtığında kendini tanımadığı bir odada buldu. Beyaz duvarlar, düşük ışık, penceresiz bir yapı.
Ayağa kalktı.
Baş ağrısı hemen geldi.
Sanki biri zihninin içini sürekli bastırıyordu.
"Yine mi..." diye fısıldadı.
Kapı açıldı.
Bir kadın girdi.
Siyah üniforma, sade bir yüz ifadesi.
Deniz onu tanıyordu.
Ya da... tanıdığını hissediyordu.
Kadın dosyasına baktı.
"Stabil."
Deniz kaşlarını çattı.
"Ben hasta değilim."
Kadın gözlerini kaldırmadı bile.
"Sen artık 'tam' da değilsin."
Deniz bir adım attı.
"Pamira nerede?"
Kadın durdu.
O isim... odada bir anlığına ağırlık yaptı."Onu unutman gerekiyor."
Deniz sertleşti.
"Ben zaten unutmadım."
Kadın başını kaldırdı.
"İşte problem bu."
Loy'un iç yüzü
Deniz koridora çıkarıldı.
Bina büyük değildi ama garip şekilde... boştu.
Sanki herkes konuşmayı bırakmıştı.
Sanki ses yasaktı.
Yanından geçen bir adam fısıldadı:
"Bağlı olan yine uyanmış."
Deniz durdu.
"Bağlı?"
Ama adam yürümeye devam etti.
Bir kapı açıldı.
İçeride başka bir oda.
Ama bu oda farklıydı.
Duvarlarda ekranlar vardı.
Ve ekranda...
Pamira.
Deniz bir adım geri attı.
"Beni izliyorsunuz."
Arkasından bir ses geldi.
"Koruyoruz."
Deniz döndü.
Aynı kadın.
Ama bu sefer daha yorgun görünüyordu.
"Bu sistem seni burada tutuyor," dedi.
Deniz kaşlarını çattı.
"Ben burada değilim."
Kadın ekranı işaret etti.
"Sen iki yerdesin."
Gerçek kırılma
Ekranda Pamira sahildeydi.
Larin yanındaydı.
Pamira'nın yüzü yorgundu.
Ama en önemlisi...
Gerçek kırılma
Ekranda Pamira sahildeydi.
Larin yanındaydı.
Pamira'nın yüzü yorgundu.
Ama en önemlisi...
Pamira bir şey hissediyordu.
Deniz ekrana yaklaştı.
Parmakları cama değdi.
"Onu neden izliyorsunuz?"
Kadın cevap verdi:
"Çünkü sen onu bırakmadın."
Deniz sertleşti.
"Ben onu hiç bırakmadım."
Kadın başını salladı.
"İşte bu yüzden tehlikelisin."
Deniz bir an sustu.
Sonra sessizce sordu
"Ben öldüm mü?"
Kadın cevap vermedi.
Bu zaten cevaptı.
Ama sonra ekledi:
"Sen tamamlanmadın."
Pamira bağlantısı
Ekran bir an titredi.
Pamira başını kaldırdı.
Sanki bir şey hissetmiş gibi
Deniz ekranın önünde durdu.
"Beni duyuyor."
Kadın yaklaştı.
"Hayır."
Durdu.
"O sadece hatırlamaya başlıyor."
Deniz fısıldadı:
"Ben onu hissediyorum."
Kadın ilk kez sertleşti.
"İşte bu yüzden seni burada tutuyoruz."
Gerçek durum
Deniz yavaşça arkasını döndü.
"Ben neden buradayım?"
Kadın net konuştu:
"Çünkü sen bir 'bağ kırığısın'."
Deniz kaşlarını çattı.
"Ne demek o?"
Kadın açıkladı:
"Hatırlanan ve unutulan arasında kalanlar."
Durdu.
"Sen ikisini bağlıyorsun."
Deniz sessiz kaldı.
Bu cümle...
içine oturdu.
Kısa kırılma
Bir anda başı ağrıdı.
Görüntüler geldi.
Pamira gülüyor.
Sahil.
Bir el.
"Kaybolursan seni bulurum."
Deniz nefes aldı.
"Yeter..."
Kadın yaklaştı.
"Onu bırakırsan stabil olursun."
Deniz gözlerini kaldırdı.
"Stabil olmak istemiyorum."
Kadın şaşırdı.
"Ne?"
Deniz net konuştu:
"Ben onu seçtim."
Sessizlik.
Odada her şey durdu.
Kadın geri çekildi.
"Bu seçim seni parçalayacak."
Deniz cevap verdi:
"Zaten yarımım."
Ve ekran tekrar gösterdi:
Pamira.
Bu kez Pamira'nın gözleri boşluğa bakıyordu.
Sanki bir şey eksikti.
Sanki biri onu çağırıyordu.
Deniz fısıldadı:
"Ben buradayım."
Ama sesi odada değildi.
Sadece... Pamira'nın içinde yankılandı.
Loy binasında ışıklar söndü.
Kadın tek cümle söyledi:
"Bağ hâlâ yaşıyor."