Zaman geçti.
Ama Deniz için...
ilerlemedi.
Evde sessizlik hâkimdi.
Annesi artık daha yumuşaktı.
Ama bu yumuşaklık...
suçluydu.
"Deniz," dedi bir akşam,
"bu böyle gitmez."
Deniz cevap vermedi.
"Hayatına devam etmelisin."
Deniz başını kaldırdı.
İlk kez.
"Benim hayatım... bitti."
Annesinin gözleri doldu.
Ama geri adım atmadı.
"Hayır."
Durdu.
"Sen yaşıyorsun."
Günler sonra...
Bir buluşma ayarlandı.
İstemeden.
Zorla.
Kızın adı:
Selin.
Sakin.
Nazik.
Kırıcı olmayan biri.
Deniz onun karşısında oturuyordu.
Ama aslında...
orada değildi.
Selin fark etti.
"İstersen konuşmayabiliriz," dedi yumuşakça.
Deniz ona baktı.
İlk kez.
"Ben..."
Durdu.
"İyi değilim."
Selin hafifçe gülümsedi.
"Biliyorum."
Deniz şaşırdı.
Selin devam etti:
"Gözlerinden belli."
Bu... beklenmeyendi.
Zamanla...
Selin gitmedi.
Zorlamadı.
Sormadı.
Sadece... kaldı.
Ve Deniz...
yavaş yavaş konuşmaya başladı.
Ama hiçbir zaman...
tam olarak orada olmadı.
Aylar geçti.
Bir yüzük daha takıldı.
Ama bu sefer...
eller titremedi.
Çünkü...
hissetmiyordu.
Nişan.
Herkes mutluydu.
Deniz hariç.
Düğün günü...
Kalabalık.
Işıklar.
Müzik.
Ama Deniz'in içi...
boştu.
Selin ona baktı.
"Hazır mısın?"
Deniz birkaç saniye sustu.
"Evet."
Ama bu "evet"...
eksikti.
Nikah kıyıldı.
Alkışlar yükseldi.
Ama Deniz'in içinde...
sessizlik vardı.
Zaman Geçer
Evlilik...
sakindi.
Selin iyi bir eşti.
Anlayışlı.
Nazik.
Sabırlı.
Ama Deniz...
hiçbir zaman tam gelmedi.
Bir gece...
Deniz balkondaydı.
Alışkanlık.
Gökyüzüne baktı.
"Ben hâlâ buradayım..."
Kapı çaldı.
Sarp.
Deniz şaşırdı.
"Bu saatte?"
Sarp içeri girdi.
Ama yüzü...
farklıydı.
Gergin.
"Konuşmamız lazım."
Deniz kaşlarını çattı.
"Ne oldu?"
Sarp durdu.
Sanki söylemek istemiyordu.
Ama söylemek zorundaydı.
"Deniz..."
Kalp atışı hızlandı.
"Pamira..."
Deniz dondu.
"...yaşıyor."
Zaman...
durdu.
Deniz'in yüzü boşaldı.
"Ne?"
Sarp tekrarladı.
"Pamira yaşıyor."
Deniz geri adım attı.
Deniz geri adım attı.
Başını salladı.
"Hayır."
Sesi titriyordu.
"Bu... şaka değil."
Sarp yaklaştı.
"Değil."
Deniz'in gözleri doldu.
"Bana... öldü dediler."
Sarp sessiz kaldı.
Deniz bir anda bağırdı:
"BANA ÖLDÜ DEDİLER!"
Nefesi kesildi.
Eli titredi.
Gözlerinden yaşlar aktı.
"Ben..."
Sesi kırıldı.
"Ben onsuz yaşamayı öğrendim..."
Başını tuttu.
"Zorla..."
Sonra...
en ağır cümle:
"Ben evlendim..."
Sessizlik.
Sarp gözlerini kaçırdı.
Deniz yere çöktü.
"Ben... onu bıraktım sandım..."
Ama gerçek...
o bırakmamıştı.
Deniz fısıldadı:
"Ben ne yaptım..."