Yağmur durmuştu.
Yol sakindi.
Deniz arabayı yavaşça sürdü.
Pamira camdan dışarı bakıyordu.
Sonra ona döndü.
"Fark ettin mi?.
Deniz kaşlarını kaldırdı.
"Ne?"
Pamira hafifçe gülümsedi.
"Bu sefer... hiçbir şey bizi durdurmadı."
Deniz ona baktı.
Uzun uzun.
"Durduramaz zaten."
Yeni Hayat
Küçük bir evle başladılar.
Eksikti.
Ama içi...
dolu hissediyordu.
Sabahları Pamira erken uyanıyordu.
Kahve yapıyordu.
Deniz uykulu şekilde geliyordu.
"Yine mi erken kalktın..."
Pamira gülümsüyordu.
"Alışkanlık."
Zamanla...
Ev büyüdü.
Hayat oturdu.
Kavgalar oldu.
Ama bitmedi.
Sessizlikler oldu.
Ama kopmadı.
Bir akşam...
Deniz eve geldi.
Pamira kapıda duruyordu.
Elinde bir şey.
Test.
Deniz anlamadı.
"Bu ne?"
Pamira'nın gözleri doluydu.
Ama gülüyordu.
"Biz... üç kişi oluyoruz."
Deniz dondu.
Sonra...
güldü.
Gerçekten.
İlk kez bu kadar açık.
"Ciddi misin?"
Pamira başını salladı.
Deniz ona sarıldı.
Sıkıca.
"Ben... baba mı oluyorum..."
Pamira fısıldadı:
"Evet."
Aylar Sonra
Küçük bir oda.
Duvarlar açık renk.
Bir beşik.
Pamira yorgundu.
Ama gözleri ışıldıyordu.
Deniz yanında oturuyordu.
"Bize benzeyecek mi?"
Pamira hafifçe güldü.
"İnşallah benim kadar inatçı olmaz."
Deniz:
"Benim kadar da duygusal olmasın."
Kapı açıldı.
Küçük bir ses.
Ağlama.
Hayat...
o an değişti.
Yıllar Sonra
Sahil.
Aynı sahil.
Ama bu sefer...
küçük adımlar da vardı.
"Anne bekle!"
Küçük bir kız koşuyordu.
Saçları dağınık.
Gözleri...
tanıdık.
"Yavaş koş!" diye seslendi Pamira.
Deniz arkasından geldi.
"Bırak düşsün, öğrenir."
Pamira ona baktı.
"Sen de hep böyleydin."
Deniz güldü.
"Ve sen hep beni tutan oldun."
Küçük kız geldi.
"Baba!"
Deniz eğildi.
Onu kucağına aldı.
"Ne oldu?"
Kız ciddi bir ifadeyle:
"Deniz çok büyük."
Pamira güldü.
"Evet... biraz fazla büyük".
Deniz kızına baktı.
"Adın ne senin?"
Kız gururla:
"Pamira."
Pamira durdu.
Gözleri doldu.
Ama bu sefer...
acıdan değil.
Deniz ona baktı.
Hiçbir şey söylemedi.
Ama her şey belliydi.
Akşam
Ev.
Sessizlik.
Ama dolu.
Küçük Pamira uyumuştu.
Deniz balkondaydı.
Pamira yanına geldi.
Omzuna yaslandı.
"Hatırlıyor musun..."
Deniz:
"Neyi?"
"Eskiden hep kaçıyorduk."
Deniz hafifçe güldü.
"Şimdi?"
Pamira gözlerini kapattı.
"Şimdi kalıyoruz."
Deniz elini tuttu.
Sıktı.
"Ve bu... daha zor."
Pamira gülümsedi.
"Ama daha güzel."
Gökyüzü açıktı.
Rüzgâr hafifti.
Ve bu evrende...
onlar birbirini kaybetmedi.