Gece sakindi.
Dalga sesleri yavaş yavaş kıyıya vuruyordu.
Pamira kumların üstünde yürüyordu.
Ayakkabılarını çıkarmış, elinde taşıyordu.
Deniz birkaç adım arkasındaydı.
Ama bu sefer... mesafe yoktu.
"Niye buraya geldik?" diye sordu Pamira.
Deniz gülümsedi.
"Çünkü her şey burada başladı."
Pamira durdu.
Pamira durdu.
Denize baktı.
Sonra ona.
"Ve bitti."
Deniz başını hafifçe salladı.
"Ve yeniden başladı."
Pamira gülümsedi.
Bir süre yürüdüler.
Konuşmadan.
Pamira durdu.
Denize baktı.
Sonra ona.
"Ve bitti."
Deniz başını hafifçe salladı.
"Ve yeniden başladı."
Pamira gülümsedi.
Bir süre yürüdüler.
Konuşmadan.
Ama bu sessizlik artık onların diliydi.
Deniz bir anda durdu.
Pamira birkaç adım attı.
Sonra fark edip döndü.
"Ne oldu?"
Deniz ona bakıyordu.
Bu sefer farklıydı.
Daha derin.
Daha kararlı.
"Pamira..."
Pamira'nın kalbi hızlandı.
Deniz yavaşça yaklaştı.
"Ben... çok düşündüm."
Pamira sessizdi.
Deniz devam etti:
"Kaçtım."
"Kayboldum
"Gurur yaptım."
Bir adım daha yaklaştı.
"Sonra geri geldim."
Pamira'nın gözleri doldu.
Deniz fısıldadı:
"Ve şunu fark ettim..."
Durdu.
"Ben nereye gidersem gideyim..."
Pamira nefesini tuttu.
"...sen hep benim eve dönüşümsün."
Pamira'nın gözünden bir damla yaş düştü.
Deniz cebine elini attı.
Ama klasik bir hareket gibi değildi.
Yavaş.
Titrek.
Gerçek.
Küçük bir kutu çıkardı.
Pamira dondu.
Deniz diz çökmedi hemen.
Önce ona baktı.
Uzun uzun.
Sanki son kez emin oluyormuş gibi.
Sonra...
yavaşça diz çöktü.
Pamira'nın kalbi artık kontrolsüz atıyordu.
Deniz konuştu:
"Ben mükemmel değilim."
"Bizim hikâyemiz de değildi."
Gülümsedi hafifçe.
"Ama gerçekti."
Kutuyu açtı.
"Ve ben..."
Derin bir nefes aldı.
"Hayatımın geri kalanını... seninle gerçek yapmak istiyorum."
Pamira'nın gözleri doldu.
Ama bu sefer ağlamıyordu sadece.
Titriyordu.
Deniz fısıldadı:
"Benimle evlenir misin?"
Dalga sesi...
rüzgâr...
kalp atışı...
Zaman durdu.
Pamira birkaç saniye konuşamadı.
Ellerini ağzına götürdü.
"Deniz..."
Gözlerinden yaşlar aktı.
Ama gülümsüyordu.
"Ben..."
Bir adım ona yaklaştı.
"Zaten senden hiç gitmedim."
Deniz'in gözleri doldu.
Pamira başını salladı.
"Evet."
Bir an...
her şey çözüldü.
Deniz ayağa kalktı.
Yüzük titreyen ellerle takıldı.
Pamira gülerek ağlıyordu.
"Bu gerçek mi?"
Deniz alnını onun alnına yasladı.
"Bu sefer... tamamen gerçek."
Pamira onu sarıldı.
Sıkıca.
Deniz de bırakamadı.
Deniz fısıldadı:
"Artık kaçmak yok."
Pamira:
"Hiç yok."
Dalgalar kıyıya vurdu.
Ama bu sefer...
bir şey götürmedi.
Sadece bıraktı.