Gece renkliydi.
Ama bu sefer gökyüzünden değil...
lunaparktan.
Işıklar yanıp sönüyor, müzikler birbirine karışıyor, kahkaha sesleri havada uçuşuyordu.
Pamira'nın gözleri parlıyordu.
"Ben burayı unutmuşum ya!"
Deniz ona baktı.
Gülümseyerek.
"Ben seni burada hayal etmiştim zaten."
Pamira kaşlarını kaldırdı.
"Nasıl yani?"
Deniz omuz silkti.
"Renklerin içinde, bağırarak gülen, her şeye heyecanlanan biri..."
Durdu.
"Tam sensin."
Pamira hafifçe ona vurdu.
"Dalga geçme!"
Deniz güldü.
"Gerçek söylüyorum."
Pamira bir anda ileri koştu.
"GEL! İlk olarak ona bineceğiz!"
Deniz baktı.
Kocaman bir dönme dolap.
İç çekti.
"Benim başım döner."
Pamira döndü.
Gözlerini kıstı.
"Benim kalbim döndü üç yıl, sen biraz baş döndür."
Deniz kahkaha attı.
"Tamam tamam, geliyorum."
Kabine bindiklerinde Pamira camdan dışarı bakıyordu.
Çocuk gibi.
Heyecanlı.
Deniz ise...
onu izliyordu
Pamira fark etti.
"Ne var?"
Deniz hafifçe gülümsedi.
"Hiç."
Durdu.
"Güzel görünüyorsun."
Pamira bir an durdu.
Sonra gözlerini kaçırdı.
"Böyle söyleyince utanıyorum ya..."
Deniz eğildi biraz.
"Alışırsın."
Pamira ona baktı.
"Çok mu söyleyeceksin?"
Deniz göz kırptı.
"Planım o."
Pamira gülmeye başladı.
Dönme dolap yavaşça yükseldi.
Şehir aşağıda küçüldü.
Bir an...
sessizlik oldu.
Pamira yavaşça konuştu:
"Burası... iyi geldi."
Deniz başını salladı.
"Sen iyi geldin."
Pamira ona baktı.
Ama bu sefer bakışını kaçırmadı.
Aşağı indiklerinde Pamira'nın enerjisi tavan yapmıştı.
"Şimdi çarpışan arabalar!"
Deniz güldü.
"Orada seni yenicem."
Pamira meydan okur gibi yaklaştı.
"Denersin."
5 dakika sonra...
"DENİİİZ!!!"
Pamira kahkahalar içinde bağırıyordu.
Deniz'in arabası kenara sıkışmıştı.
Deniz gülerken başını salladı.
"Bu haksızlık!"
Pamira ona çarptı.
"Bu strateji!"
Deniz sonunda kurtuldu.
Ve direkt Pamira'ya yöneldi.
Çarpıştılar.
İkisi de kahkaha attı.
O an...
her şey çok hafifti.
Oyun bittikten sonra Pamira nefes nefese kaldı.
"Tamam... bunu kabul ediyorum... eğlenceliydi."
Deniz yaklaştı.
"Benimle olduğun için."
Pamira gözlerini devirdi ama gülümsedi.
"Çok romantiksin ya..."
Tam o sırada...
bir grup çocuk geçti.
Aralarından biri...
Pamira'ya uzun uzun baktı.
Deniz fark etti.
Ama bir şey demedi önce.
Çocuk arkadaşına bir şey fısıldadı.
Gülüştüler.
Pamira anlamadı.
"Ne oldu?"
Deniz bir adım ona yaklaştı.
Sessizce.
Sonra çok doğal bir hareketle...
elini Pamira'nın beline koydu.
Pamira bir an durdu.
Kalbi hızlandı.
Deniz hafifçe eğildi.
Kulağına yakın:
"Bakıyorlar."
Pamira şaşırdı.
"Ne?"
Deniz gülümsedi.
Ama bu gülüş biraz daha farklıydı.
"Ben bakılmasını sevmem."
Pamira'nın yüzü kızardı.
"Deniz..."
Deniz gözlerinin içine baktı.
"Benimlesin."
Pamira hafifçe gülümsedi.
"Farkındayım."
Ama bu cevap...
Deniz'in hoşuna gitti.
Elini çekmedi.
Daha da yaklaştı.
"İyi."
Pamira başını omzuna yasladı.
"Biraz kıskançsın."
Deniz düşündü.
Sonra dürüstçe:
"Evet."
Pamira gülümsedi.
"Güzel."
Deniz kaşlarını kaldırdı.
"Ciddi misin?"
Pamira başını salladı.
"Biraz sahiplenilmek... kötü değil."
Deniz güldü.
"Az biraz o zaman."
Pamira parmağıyla gösterdi.
"Abartırsan kaçarım."
Deniz eğildi.
Fısıldadı:
"Bu sefer kaçmana izin vermem."
Pamira kalbinin hızlandığını hissetti.
Ama bu sefer...
korkmadı.
Gece devam etti.
Pamuk şeker.
Kahkahalar.
Koşuşturmalar.
Ama en çok...
birlikte olmaları güzeldi.