Ekran titriyordu.
Hayır... sadece ekran değil.
Her şey.
Larin'in parmakları klavyenin üzerinde duraksadı.
Nefesi düzensizdi. Gözleri kızarmıştı ama kapanmıyordu. Günlerdir uyumamış gibiydi.
Karşısındaki siyah ekranda tek bir satır vardı:
"Erişim reddedildi."
Larin dişlerini sıktı.
"Yalan..."
Hızlıca birkaç komut daha yazdı.
Kodlar ekranda akmaya başladı. Yeşil, kırmızı, sarı satırlar birbirine karıştı. Ama sonuç değişmedi.
"Yetki seviyesi yetersiz."
Larin geriye yaslandı.
"Ben... zaten sistemin içindeyim."
Ama Loy... artık onu içeride istemiyordu.
Ekran bir anda karardı.
Larin irkildi.
Sonra...
yeni bir pencere açıldı.
Kendiliğinden.
Hiçbir komut girmemişti.
Yazı belirdi:
"Larin."
Larin'in kalbi hızlandı.
"Hayır..."
Parmakları tekrar hareket etti. Kaçmaya çalıştı.
Bağlantıyı kesmeye çalıştı.
Ama imkânsızdı.
"Kaçamazsın."
Larin fısıldadı.
"Ben senden korkmuyorum..."
Bir an sessizlik oldu.
Sonra...
"Ama ben senden korkmuyorum."
Oda bir anda soğudu.
Larin'in ekranında görüntüler belirmeye başladı.
Pamira.
Sahilde.
Çizim yaparken.
Sonra...
kaçırıldığı an.
Larin gözlerini kapattı.
"Dur..."
Ama görüntüler durmadı.
Bu sefer Deniz.
Koşarken.
Bağırırken.
Pamira'yı kurtarırken.
Larin'in sesi titredi.
"Onları rahat bırak..."
Ekran titredi.
Ve yeni bir görüntü geldi.
Cenk.
Ama yalnız değildi.
Arkasında... sistem vardı.
Kodlar.
Karanlık.
Ve bir sembol.
Larin'in gözleri büyüdü.
"Yani... o da..."
"Her şey planlandı."
Larin başını salladı.
"Hayır... Cenk böyle olamaz..."
"Sen hâlâ insanlara inanıyorsun."
Bu cümle...
onu susturdu.
Larin tekrar klavyeye yöneldi.
"Bitmedi..."
Kod yazmaya başladı.
Bu sefer daha hızlı.
Daha agresif.
"Sen de kırılabilirsin..."
Ekran yanıp söndü.
Sistem zorlanıyordu.
İlk kez.
"Uyarı: sistem ihlali."
Larin gülümsedi.
"Evet... hissediyorsun değil mi?"
Kodlar daha da hızlandı.
"Pamira'yı alamazsın."
Bir anda ekran patladı gibi oldu.
Işık yayıldı.
Larin geri çekildi.
Ve sonra...
her şey durdu.
Siyah ekran.
Tek bir satır:
"Karşı saldırı başlatıldı."
Larin'in nefesi kesildi.
"Hayır..."
Bilgisayar kendi kendine çalışmaya başladı.
Dosyalar açıldı.
Anılar.
Görüntüler.
Kendi geçmişi.
Küçük bir Larin.
Gülüyor.
Sonra...
karanlık.
Siliniyor.
"Hayır!" diye bağırdı.
Ekrana uzandı.
"Onu alamazsın!"
"Sen zaten yarım bir hikâyesin."
Larin'in gözlerinden yaş aktı.
Ama bu sefer durmadı.
Parmaklarını tekrar klavyeye koydu.
Titreyerek.
Ama kararlı.
"Ben... eksik olabilirim..."
Derin bir nefes aldı.
"Ama hâlâ buradayım."
Ekrana son bir komut girdi.
Enter.
Sistem bir an durdu.
Ve ilk kez...
Loy sessiz kaldı.
Larin başını kaldırdı.
Gözleri kararlıydı.
"Bu daha başlangıç"...