Pamira, küçük sahil kasabasının dar sokaklarından geçerken akşamın tuz kokulu rüzgârı saçlarını hafifçe savuruyordu. Deniz her zamanki gibi sakindi ama içinde kopan fırtına bir türlü dinmiyordu. O gün olanlar... farklıydı. İçinde açıklayamadığı bir huzursuzluk vardı, sanki rüyaları gerçeğe biraz daha yaklaşmış gibiydi.
Eve vardığında kapıyı hızlıca kapattı. Anahtarı kilitte biraz fazla sert çevirdi. Derin bir nefes aldı. "Saçmalıyorsun Pamira," diye fısıldadı kendi kendine.
Ama kalbi ona yalan söylüyordu.
Telefonunu aldı. Uzun zamandır mesafeli olduğu ama tamamen kopamadığı iki arkadaşına yazdı: Elif ve Larin.
"Size bir şey anlatmam lazım. Ciddi."
Mesajı attıktan sonra beklemeden odasına geçti. Oda her zamanki gibiydi; sade, düzenli ama biraz fazla boş. Duvarlarda birkaç çizim asılıydı-karalamalar, yüzler, gözler... ve hep aynı adam.
Defterini masaya koydu. Kalemini eline aldı. Eli titriyordu.
"Yine mi..." diye mırıldandı.
Kalem kağıda değdiği anda düşünmeden çizmeye başladı. Sanki eli ona ait değildi. Çizgiler hızla birleşti, gölgeler oluştu, yüz belirginleşti.
Ο.
Yine oydu.
Solgun yüzü, derin bakışları... ve o garip tanıdıklık hissi. Bu kez farklı olan bir şey vardı. Daha netti. Daha yakındı. Sanki artık bir rüya değilmiş gibi.
Pamira kalemi bıraktı. Nefesi hızlanmıştı.
"Bu imkânsız..."
Kapı çaldı.
Bir an irkildi. Bu saatte kim gelirdi ki? Yavaşça kapıya yöneldi ve açtı.
Elif ve Larin kapının önünde duruyordu. Yüzlerinde merak ve biraz da endişe vardı.
"Ne oldu?" dedi Elif, içeri girerken. "Mesajın çok tuhaftı," diye ekledi Larin.
Pamira kapıyı kapattı. Bir süre konuşamadı. Sonra sessizce onları odaya götürdü. Masanın üzerindeki çizimi gösterdi.
İkisi de aynı anda durdu.
"Bu..." dedi Larin, kaşlarını çatarak. "Yine o adam mı?"
Pamira başını salladı.
"Yıllardır her gece onu görüyorum," dedi yavaşça. "Ama bugün... bugün farklıydı. Sanki daha yakındı. Sanki... gerçekti."
Elif çizime biraz daha yaklaştı.
"Bu sefer daha detaylı çizmişsin," dedi. "Gözleri bile net."
Pamira yatağın kenarına oturdu. "Onu tanımıyordum. Hâlâ tanımıyorum. Ama... içimde bir yer onun önemli olduğunu söylüyor. Çok önemli."
Larin kollarını bağladı.
"Belki sadece bilinçaltın," dedi. "Geçmişinle alakalı olabilir."
Pamira'nın yüzü gerildi. "Geçmişim..." diye tekrar etti.
O kelime odanın havasını değiştirmişti.
Elif hemen konuyu yumuşatmaya çalıştı.
"Bak, belki de artık onunla yüzleşmenin zamanı gelmiştir. Sürekli kaçıyorsun Pamira. İnsanlardan da, duygularından da..."
Pamira gözlerini yere indirdi.
"Bağlanmak istemiyorum," dedi. "Kaybetmek istemiyorum."
Sessizlik oldu.
Larin iç çekti.
"Anlıyoruz. Ama böyle de yaşayamazsın. Sürekli bir hayalin içinde... bu sağlıklı değil."
Pamira başını kaldırdı.
"Bu bir hayal değil," dedi net bir şekilde. "Bunu hissediyorum."
Arkadaşları birbirine baktı ama bir şey demedi.
Bir süre daha konuştular. Sonra Elif ve Larin gitmek için kalktı.
Kapıda Elif durdu.
"Eğer gerçekten böyle hissediyorsan... korkma," dedi. "Ama kendini de kaybetme."
Pamira hafifçe başını salladı.
Kapı kapandığında ev yine sessizliğe gömüldü.
Gece ilerledi...