Bölüm 3

Saatlerce ağlamama rağmen kapıyı bile tıklatmamıştı. Acaba beni düşüncelerime terk edip olur yanını düşünmemi mi istiyordu? "Karım, sen küçücük odada sıkılırsın ben bahçedeyim evden çalışan hizmetli kimse yok. İstediğin gibi davran. Erkek korumalar bahçede, garajda, teras katında ve güvenlik kulübesinde bulunuyor. Kadın korumalar evde ve ne alt katta. Asansör var yorulma en aşağa kata inerken." Yumruğumu kapıya vurdum. "Bana ne bundan!" "Belki birileriyle konuşmak istersin demiştim yoksa kadın korumalar kuzeydeki müştemilatta kalıyor, güneydeki müştemilatta da erlekler kalıyor. O yüzden eve çağırdım onları." "İyi bravo gözüme de soktuysan mal varlığını defol git artık ya da beni evime bırak!" dediğimde kilit sesi duydum. "Benim olan her şey senin karım. Ne haddime senin paranıda kendiminmiş gibi gösterip..." sonda bir şeyler vızıldasada duyamamıştım. Utanmış mıydı o? Kapı kapandığında bende giyinme odasından çıktım. Tabii ki onu dinlemeyecektim. Saçmalıyordu kimseyle evlenmemiştim. Balkondan dışarı baktığımda bu kapınında kilitli olduğuna emindim. Rus adamlarıyla koyu bir sohbete dalmışken kollarımı göğsümde birleştirip dik dik ona baktım. Siyah dalgaları saçlarına dokunmadığım için uyuşan parmaklarım minik minik dirseğime kadar gidip geliyordu. Sakallarını yakında zamanda kesmiş olmalı ki ufaktan uzamışlardı. Belki başka bir zamanda doğru bir şekilde tanışsaydık ve erkek arkadaşım olmasaydı kesinlikle olurdu. İçeri girdiğimde elindeki Madrid bayrağını sallayan adam gülümsedim. Korumalarıyla tabiri caizse çocuk gibi kuduruyordu. Adamların belinde silah olmasına rağmen çevirisini yapamadığım bir dilde tek bir ağızdan muhtemelen bir marş söylüyorlardı. İçeri girdiğimde havanın sıcaklığı ile üstümdeki hırkayı çıkardım. Odadan çıkıp uzun merdivenlerden inerken paytak adımlarla kadın korumalara selam vererek dış kapıyı açtım. Korumalar ve Rus hala konuşurken yavaş tempoda yürüyerek  Rus'un arkasında durdum. Korumalardan biri ona işaret verdiğinde arkasını dönmeden omzunun ardından beni gördü ve kolunu omzuma atıp beni yanına çekti. Elimi gömleğinin üzerine koyduğumda bu sefer beyaz gömlek giyiyordu. "Hava soğuk burası Ankara değil, Rusya. Hadi üzerine bir şeyler giyip gel yanımıza." korumalarına kıza bakarsanız sizi öldürürüm mermi manyağı yaparım gibi boş sözler savurmuyordu. Alttan alttan ona baktığımda ne oldu dercesine göz kırptı. "Film izleyelim mi?" kaçmam için kendimin bile aklına gelmeyeceği bir an bulmalıydım. "Beylere gece sözüm var ama şimdi açarsan olur." parmak ucumda kalkıp yanağını öptüğümde gözlerini kapattı. "Bebeğim çabuk kontrol elden gidiyor." arkama bakmadan koştuğumda arkamdan duyduğum boğuk kahkahalara karşı Rus öfkeyle bağırıyordu. ♥ Başım Rus'un göğsüne yaslıyken gözlerim yarı aralıktı. Filmde karekterler o vazgeçilmez sahneyi kadın daha yeni uyanmışken bile yaparken gözlerimi kapattı. "Sen bakma ben fikir alıcam." kaşlarımı çatmak istedim fakat parmakları izin vermiyordu. "Ben neden bakamıyorum?" "Adam ve kadın sevişiyor o yüzden bakamazsın bende onlara bakmıyorum kadının yüzüne bakıyorum. Ama daha zevk aldığı bir sahne gelmedi." utanç içinde inleyip başımı göğsüne gömdüm. "Neden bu kadar açık sözlüsün!" bu iki olmuştu asla utanmıyordu sanki günlük hayatta kullandığı bir kelimeymiş gibi cümle içinde söyleyi veriyordu. "Bana böyle yakın davranman hoşuma gidiyor. Benden kaçmak için bile böyle yakın olman iyi hissettiriyor." dedi. "Adın ne? Hiç söylemedin?" "Söylemem." "Neden?" "Söylersem burda kalman için sebeb kalmaz." Sustuğumda devam etmedi hala adam ve kadını izliyordu beklemediği bir anda elini ittiğimde ekrana baktım. Ağzım açık ekrana bakarken tekrar gözlerimi kapattı. "Bakma sen," hayır hayır... Öyle cinsel içerikli bir sahne yoktu kadının mezarında adam ağlıyordu. Ama ikiside dilsiz olduğu için film boyunca konuşma olmamıştı. Ama filmdeki müzikler olayı gerçekten anlatıyordu. "Sen yalan mı söyledin fikir alma kısmında?" dediğimde gözlerimi açtı. "Üzülmeni istemedim. Kadın adamı öptükten sonra kalbi duruyor ve ölüyor." gerçekten izleseydim ağlardım. Oyunculara baktım ve isimleri ezberledim kesinlikle bu filmde emeği olan insanların başka filmlerinide izleyecektim. Müzikleri yapan kişi Daniil Faddey, senarist Boris B. A. Ve sonra olarak yönetmen Andrey Georgiy'di. "Rus ben filmin adına bakmadım adı neydi." en kötü huyum buydu eğer filmi beğenirsem asla ismine bakmazdım. Araştırarak öğrenmeye çalışırdım. "Kalp sızısı" "Anlamadım? Filmin mi adı o yoksa..." devamı yoktu bana mı dedin diyecek yüzüm yoktu. "Heh? Kendi kendime konuşuyordum. Filmin adını eğer akşam benimle uyumayı kabul edersen söylerim. Daha doğrusu benimle aynı yattığın zaman söylerim."  meraklı olduğumu biliyor muydu yoksa kendi yapısı mı böyleydi tam anlamamıştım. "Seninle uyumicam." ondan ayrılıp mutfağa yöneldiğimde peşimden geldi. Bir adım arkamda dururken suyu içtim, bulaşıkları yıkadım. Arkamdaki valığını korurken onu umursamamaya çalışarak yanından geçtim. Tezgahında üsütünü silerken, "Yüzümede mi bakmayacaksın. Tamam, bakma. Attığın tiribe bile hasretim." ne saçmaladığı umrumda değildi. İşime bakıp bezi geri yerine koyup salonda fazla oyalanmadan üst kata çıktım. İlk geldiğimde olduğum odayı bulup içine girdiğimde peşimde kuyruk gibi dolaşan Rus da arkamdan geldi. Ona dönüp baktığımda ayağıyla kapıyı kapatıp gömleğinin düğmelerini açtı. "Beylere sözün yok muydu?" dilini damağına koyup cıkladığında sessiz kaldım. Üstündeki gömleği çıkardığında vücudunun yaraların altından görünen tenine baktım. Bütün yaraları ince bir ip kadar inceydi. Gözlerimi yaralarından ayıramazken konuştu. "Vardı da halden anlarlar." yatağa yattığında yastığı alıp koltuğa attım. "Uyu sen ben burada yatıcam itiraz edersen veya benimle uyumaya çalışırsan giderim. Yatakta yatacaksın senin yatağında yatmam. Koltuğumada sen yatamazsın." sesini çıkarmadan pek gönlü olmadan beni onayladı. Koltuğuma yattığımda sırtımı ona döndüm. Bakışları beni rahatsız etmiyordu. Tenimde dolaşırken beni utandırıyor sanki yerin yedi kat dibine sokup bedenimi cayır cayır yakıyordu.