"Asu'yu korkutacaksın Bağırma artık!" bıkmıştı artık Fatma kocasından. Onun bağırmalarından, tehdit etmelerinden onu Asu ile korkutmalarından hepsinden bıkmıştı. Aziz Asu'nun babasıydı fakat Asu ona hiçbir zaman baba dememişti. Ondan korkuyor ve nefret ediyordu. Daha 10 yaşında olmasına rağmen çekmediği eziyet, işitmediği azar kalmamıştı. Birde kardeşi vardı O kardeşini koruyacağına söz vermişti. Kardeşi Alaz daha altı yaşındaydı. Ve Asu onu canavar olarak gördüğü babasından korumak için elinden geleni yapıyordu.
Aziz'in büyük ölçüde öfke problemi vardı. Hiçbir zaman psikoloğa gitmemiş, ve bu problemide gittikçe artmıştı. Bu öfkesinde ailesinden çıkarıyordu. Bir sinek uçsa bağırıp çağırıyor, herkesi ayağa kaldırıyordu. Hiçbir çocuk babasının ölmesini ister miydi? İşte Asu istiyordu. Asu ilkokulu zar zor bitirmişti. Çünkü babası okumasını istemiyordu. Alaz ise anaokulunu yeni bitirmişti. Ama arkadaşları çoğu harfi öğrenmişken Alaz tek bir harf bile öğrenememişti. Çünkü babası bütün defterlerini ve kitaplarını yakmıştı. Aziz çocuklarını okutmak istemiyor onları resmen köle olarak kullanıyordu. Fatma çocuklarını okutamamanın hüznüyle sürekli ağlıyordu. Her çocuklarını alıp evden kaçmayı, denediğinde sonu vücudundaki morluklarla bitiyordu. Fatmanın onu koruyabilecek ne bir annesi vardı hayatta, ne de bir babası, kalakalmıştı bu dört duvarın arasında...
Her zaman olduğu gibi berbat bir gündü. Gece saat ikiydi ve Aziz hâlâ eve gelmemişti. Kaç gündür geceleri geç geliyordu. Fatma ve Alaz uyuyorlardı. Asu ise bir türlü uyuyamamıştı. Susadığım fark edincede şu içmek için mutfağa inmişti. Tam su içecektiki kapının açıldığını duyunca hemen kapının arkasına saklandı. Normal olarak şu içmeye kalkmıştı ama babası bu yüzden bile Asu ya bağırabilirdi. Babası içeri girerken telefonla konuşuyordu. Asu sessizce babasını dinlemeye çalıştı. " Sen onları dert etme canım benim, yakında o aptallardan kurtulacağım , hep birlikte olacağız. Öptüm, iyi geceler. " Asu şoktaydı. Zaten annesinin yaşamadığı bir bu kalmıştı o da şuan ne yazıkki oluyordu. Asu, babasının mutfağa doğru geldiğini görünce hemen duvara iyice yaslandı. Babası içeri girdi. Ve o an nasıl olduysa Asu ayağını sertçe kapının altına vurdu. Ve babası sesi duyduğu anda kapıya yöneldi, açtı ve Asu yu görünce gözlerini kocaman açtı ve Asunun korku dolu gözleriyle karşılaştı. Asu nun o güzel yeşil gözleri korkuyla bakıyordu. Ama tabiki babası için korku dolu gözler, mutluluk saçan gözler, üzgün gözler, heyecanlı gözler hiçbir şey ifade etmiyordu. Onun için duygu diye bir kavram yoktu.
Aziz, Asuyu gördüğü anda kolunu koparacakmışçasına çekip duvara fırlattı. Ve o öfke dolu sesiyle bağırmaya başladı. " Asu, bak ne duyduysan kapatacaksın o çeneni, ne işin vardı ulan senin kapının arkasında bir de kapı dinlemeye başlamışsın, ne duyduysan ağzını açmayacaksın , annene anlatırsan senin o kemiklerini kırmasını bilirim, anladın mı? " Asu alışmıştı bu sözlere . Ve bir kez olsun düşüncelerini dile getirmek istiyordu artık. Bir anlık cesaretle , " Ben artık bıktım senden , bize yaptıklarından. Annemi daha fazla üzmeye izin vermem. Her şeyi anneme bi bir anlatacağım. Bana ne yaparsan yap" dedi ve kendini tutamayan içli içli ağlamaya başladı. Babasının ise sinirden gözü fena dönmüştü. Masadaki büyük boy içki şişesini eline aldığı gibi, Asunun kafasında parçalara ayırması bir oldu. Ve Asunun gördüğü son manzara küçük kardeşi Alazın merdivenlerde gözlerini kocaman açmış ona bakmasıydı. Son ses ise Alazın " Abla " diye ağlayarak bağırması oldu. Ondan sonrası ise karanlıklar içindeydi.
Her şeyin bir şekilde bir sonu vardı. İyi veya kötü. Ama son zaten kötü bir kelimeyi. En azından güzel bitmeliydi. Üzmemeliydi insanı. Çikolata biterdi, dondurma eriyip giderdi, sevgi tükenirdi bazen, ateş yanıp kül olurdu , sen umutla beklerken bütün umut ışığın yok olurdu. Asunun sonunda gelmişti.
Ama güzel bitmemişti. Son bir umut kırıntısı onu yeşertememişti...
.
.
.
.
Giriş bölümü olduğu için kısa tutmak zorunda kaldım... Normal bölümler uzun olacak... İyi okumalar 💗💗