Ertesi gün Yare sabah uyandığında odasında bir yabancılık hissetti. Ne kitapları yerindeydi, ne aynadaki yansıması tanıdıktı. Sanki gece boyunca ruhu bir yerlere gitmiş, bedeni burada kalmıştı.
Telefon ekranında bir mesaj yanıp söndü:“Seni bir süredir takip ediyorum. Eren’e dikkat et. Herkes göründüğü gibi değildir.”
Yare, bir an dondu kaldı.Gözlerini ekrandan çekemedi. Numara yoktu. Sadece soğuk, kasvetli bir cümle. Eren’e söylemedi.
Çünkü içinde garip bir korku vardı:
Ya gerçekten herkes göründüğü gibi değilse?
Ya Eren’in sıcaklığı bir maskeyse?
Ya bu sefer de yanılıyorsa?
O gün Eren’le buluşmaları vardı.Yare yine gitti, gülümsedi, konuştu.Ama içindeki o incecik sızı, her kelimenin ardında titreşip durdu.
Eren fark etti.
— “Yare… bir şey var, değil mi?”
— “Yok,” dedi hızlıca. “Sadece... yorgunum.”
Ama gözleri yorgun değildi.Gözleri korkuyordu. Ve Eren, o bakışı daha önce kendinde görmüştü.
Bir süre sessizlik oldu.Sonra Yare konuştu:
— “Sana güveniyorum, biliyorsun değil mi?”
— “Evet,” dedi Eren, “ama sen kendine güvenmiyorsun.”
Bu cümle tam kalbine battı.
Çünkü doğruydu.
Yare, kendine hiç güvenmemişti.
Ne hislerine, ne kararlarına, ne de sevdiklerine.
Çünkü hep terk edilmişti.
Sevdiği insanlar ya gitmişti ya da değişmişti.
Ve o, her seferinde kendini suçlamıştı.
---
Akşam, Yare odasında eski defterlerini karıştırdı. Annesinin ölümünden sonra kimseye anlatmadığı şeyleri yazdığı bir defter vardı. Ve o defterin arka kapağında, silik bir kalemle şu cümle yazılıydı:
> “Birine benzeyen bir acıyla karşılaşırsan, ona dikkat et. Çünkü o ya seni iyileştirir, ya da tam yerinden tekrar kırar.”
O an fark etti.
Eren’in yalnızlığı, onunkiyle aynıydı.
Aynı yerden susmuş, aynı yerden bakmışlardı hayata.
Ve belki de bu yüzden korkuyordu.
Çünkü ilk defa biri onu gerçekten anlayabilecek kadar benziyordu.
Ama benzerlik, güven mi getirir yoksa aynı hatayı tekrar mı eder insan?
---
Yare telefonu eline aldı.
Mesajı yazdı.
Eren’e göndermedi:
> “Ben senin gözlerinde, kendimi görüyorum. Ama ya ben yanlışsam? Ya biz sadece birbirimize benzediğimiz için yakın hissediyorsak? Sevgi bu mu, yoksa sadece tanıdık bir yalnızlık mı?”
O mesaj “gönder” tuşuna basılmadan geceye karıştı.
Ve Yare, ilk kez sessizce ağladı.
Çünkü artık sevmenin kendisi değil, doğruluğu bile korkutuyordu onu.
---