Karan, paletindeki tüm renkleri fırçasının ucunda topladı. Altın sarısı, gök mavisi ve alev kırmızısı birleşerek tuvalin üzerinde devasa bir güneş gibi ışıldamaya başladı. Gölgenin savurduğu kapkaranlık dumanlar bu ışığın karşısında eriyip yok oluyordu.
"Bu insanlara kederi sen öğretmedin, ama yaşamı hissettirecek olan da senin korkuların değil!" diye haykırdı Karan. Fırçasını son bir hamleyle havaya doğru savurdu.
Tuvalden yükselen parlak ışık hüzmesi, fenerin tepesindeki hapsedilmiş ruh kürelerine çarptı. Büyük bir patlamayla küreleri tutan karanlık zincirler kırıldı. Yıllardır tutsak kalan binlerce ışık parçası, fenerin camlarını kırarak kasabanın üzerine doğru bir yıldız yağmuru gibi süzülmeye başladı.
Işıklar kasaba halkının bedenleriyle buluştuğu an, sokaklarda muazzam bir değişim yaşandı. İnsanlar dizlerinin üzerine çöküp ağlamaya, birbirlerine sarılmaya ve kahkahalar atmaya başladılar. Yıllardır unuttukları acı, neşe, sevgi ve özlem bir anda göğüslerini doldurmuştu. İnsanlar yeniden yaşıyordu.
Gölge, tutunduğu hissizlikten beslenemediği için çığlıklar atarak ufalanmaya başladı ve sonunda rüzgarın arasında kaybolup gitti. Fenerin tepesini kaplayan sis perdesi dağıldı; kasaba, tarihinin en parlak gün doğumuna uyandı.
Karan, fırçasını kenara bırakıp pencereden aşağıya, renklere ve duygulara kavuşmuş olan kasabaya baktı. Tuvalindeki resim artık tamamlanmıştı.