Yataktan kalkıp Umut ve elifin yanına gitmiştim Alessandro onları bırakmışlardı onlar üzgünce oturuyordu. Elif beni görünce koşarak sarıldı
"Özür dilerim çok özür dilerim..." Hüngür hüngür ağlamaya başladığında iç çekip sıkıca sarıldım
"Sorun değil..." Bakışlarım Umuta kaydı bana kırgın şekilde bakıyordu belli etmeselerde gölge ekibi yani...ajan ekibimizin kırmızı çizgisi bendim hepsinin kardeşi ve kızı gibiydim...aniden kapı açıldı içeri buğday tenli kızıl saçlı yeşil gözlü iri yapılı bir kızdı üçümüzde afallamıştık kızın üstünde takım elbise vardı elinde içecek vardı
"İster misiniz" diye sorunca şokla dona kaldı
"Lan! Sen Türk müsün" Umut heyecanla ayağa kalktı kız ise sırıtarak baktı
"Hayır değilim. Ben suriyeliyim...göçmen olarak İzmir'e göçtük şimdide İtalya'da Alessandronun korumasıyım" Elifle göz göze geldik Umut ise şaşkınlıktan çenesi düşmüştü
"Sen... Suriyeli misin? Nasıl? Hani sen esmer değilsin Kara değilsin kötü değilsin" unutun sözleriyle kız kahkaha attı
"Herkes aynı olmuyor,...her ülkede vardır iyisi kötüsü . Bu arada ben rahaf" elif gülümseyerek rahafa baktı
"Bizde umut,Mira ve ben Elif" rahaf bize nazik bir gülümseme yapıp yanımıza oturdu. Umuttan daha iri yapılıydı umudun bakışları ondaydı rahaf anlamış olacaktiki
"Boksörüm.. defalarca ödül kazandım bir kaç dövüş sanatı biliyorum ondan böyleyim" Umut iç çekip elife baktı aniden rahaf ayağa kalktı
"Bana müsade...ben artık gideyim yoksa patron beni soracak görüşürüz kurtlar" kurt kadını alaylı değil gururla söylemişti Türk olduğumuzu bildiği için bizden gurur duyuyor gibiydi el sallayıp çıktı bizde şaşkınlıkla baka kalmıştık. Şimdiye kadar hiç ırkçılık yapmamıştım ama hiç başka ülkeden olan biriyle konuşmamıştım..rahaf iç rahatlatıyordu.
Gece sessizce odamda kalırken aşağıdaki kargaşa ile hızlıca aşağa indim...Kartal abi..Ümit...ve ..Lina abla karşımda Alessandro ile sözle kavga ediyordu Elif ve umut şaşkınlıkla bakıyordu Kartal abim heran saldırmaya hazır gibiydi Lina abla Kartal abimi tutmaya çalışıyordu. Pislik Ümit sertçe Alessandroyu süzüyordu Alessandro ise alaycı bir şekilde bakış sırıtıyordu erkeksi uzun gamzeleri gözüküyordu ama alnındaki ve boynundaki damarlar atmıştı belliydi.
"Ulan! Senin ananı İstanbul boğazında amına yoğur koyup ayran olana kadar sikmezsem banada Kartal demesinler!" Kartal abi çok küfürbaz bir adamdı
"Oha abi!" Elif ordan şaşkınlıkla bağırdı.
"Ne ohası lan! O şerefsiz benim bacımı zindanda tecavüz edip sonrada evlilik sözleşmesi planlamış! Ulan ulan yemin ederim karım beni bıraksa kullanılmayacak kemik bırakmam lan sende! İt oğlu it! Soysuz köpek! Senin dalağını sikim!" Sessizce merdivenlerden inince herkesin bakışları beni buldu duygusal biriydim ama asla düşmanımın yanında ağlamazdım...fakat Kartal abim öyle bakıyordu ki ağlamamak elde değildi dizlerim titremeye başlamıştı Kartal abim sanki bir parçasını kaybetmiş ve geri bulmuş durgun şekilde bakıyordu. Afallayarak yanına giderken gözyaşlarım sel gibi akıyordu oysa ağlamak için kendimi sıkmıyordum.. dudaklarımdan hıçkırık kaçınca Alessandronun kaşları havalandı. Koşarak Kartal abiye sarıldım hıçkırıklar ağzımdan hızlı bir şekilde çıkıyordu nefes alamayacak durumdaydım
"Burdayım abim.. burdayım ahum...burdayım ceylanım ağlama parçalama içimi bak bana " ağlarak Kartal abiye baktım
"Abi...ben..çok korktum" Kartal abim kollarını bana sıkıca sardı
"Evimize döneceğiz az kaldı" şaşkınla yüzümü kaldırdım
"Ama dosyalar?" Dosyaları duyunca yüzü sertleşti
"Sikerim dosyaları senden önemli mi"... Aniden kolumu biri tutup kendisine çekti... Alessandroydu kartala çok duygusuz bakıyordu içimi korku kaplıyordu
"Hiçbir yere gitmiyorsunuz...o benim eşim..." Alt dudağımın titrediğini hissetmiştim. Ümit öfkeyle Alessandronun yüzüne yumruk attı Alessandronun dili iç yanağına gitti keskin gözlerle ümite baktı elini kaldırım işaret etti.