Şimdi ne yapacagiz? William'ın dediği gibi 6 yıl boyunca saçma sapan bir şekilde bekledik. Okuldaki son gecemizde de son bir kez James'in odasında toplanıp ne yapacağımızı mi konuşacağız?
Muhtemelen.
Yatakhanedeki odam üç kişilik. Ben, Sarah ve Lilith yerleştik:)
Üstümüze başımıza çeki düzen verip odanın kapısını olabildiğince sessiz bir şekilde açmaya çalıştık. Kapıyı arkamızdan kapadigimizda koridordaki ışıklar açılmasın diye sensorlerden kaçınarak erkekler yatakhanesine doğru yavaşça ilerledik.
Erkekler yatakhanesindeki güvenlik önlemleri kizlarinkinden biraz daha seyrek olduğundan altı yıldır erkekler yatakhanesinde toplanıyorduk.
Jameslerin kapısına vardigimizda biraz daha rahatlamistik.
Kapıyı çaldım. Birkaç saniye bekledikten sonra ayak sesleri yükseldi ve kapı açıldi. İçeride sadece James vardı.
-Ee, kızlar nerede?
-Arkamdalar ya işte, kor musun?
-Ben niye göremiyorum?
-Demek ki körsün.
Yine de ne olur ne olmaz diye arkama baktım.
ŞAKA YAPIYORSUN! NEREDE BU KIZLAR?! BENİ BU MİKROORGANİZMAYLA BAŞ BAŞA BIRAKIP GİTMİŞLER! ONLARI BİR ELİME GEÇİRİRSEM...
Önüme döndüğümde James otuz iki dis sırıtıyordu.
Bir çakıcam gorucen sen dünyanın kaç bucak olduğunu!
Ya sabır.
-İçeri gelmeyi düşünüyor musun yoksa sabaha kadar orada bekleyecek misin?
-William nerede?
-Bir işi varmis.
-Aman! O da burada olsaydi şaşardım zaten. Neyse içeri geçiyorum da diğerleri harbiden nereye kayboldu
-Ben ne biliyim be kizim!
-BENİMLE DÜZGÜN KONUŞ!
-Özür dilerim prenses.
-BANA BAK ALTI YILDIR PRENSES PRENSES DİYE SABRIMI TASİRDİN ZATEN DİĞERLERİ VAR DİYE BİRŞEY YAPMIYORUM AMA BİR GÜN ELİMDE KALACAKSIN!
Duvara yaslanıp etrafa goz gezdirdim. Toplu bir odaydi, normalde James'in yatagi darmadağın olurdu. Bu sefer topluydu çünkü eşyalarını ve kıyafetlerini bavulun içine tikistirmisti.
Ben etrafı incelerken yavaşça ayağa kalktı ve durduğum yere doğru ilerledi.
Aramizda pek mesafe yoktu.
Elini duvara koydu.
Gozlerimin içine doğru baktı.
Beni duvarla arasına almıştı.
Ama bakışları alaycı değildi.
Henüz ne olduğunu anlamadığım ama hazla karışık bir duyguyla bakiyordu bana.
İyice yaklaştı.
Çok yakındık, nefesini hissedebiliyordum.
Kalbim çok hızlı çarpıyordu.
Gozlerinin icine baktım.
Mavileri cidden buyuleyiciydi. Daha fazla bakarsam okyanusunda kaybolacakmis gibi hissediyordum.
Sonra elini ışık düğmesine götürdü ve ışıkları kapattı.
Geri çekildiğini hissettiğimde ayaklarım tutmayarak yatağın üstüne oturdum.
Aslında hiç geri çekilmesini istemiyordum. Onunla odada baş başa kalmak şimdi çok daha farklı hissettiriyordu.
Hayır. Bu sadece bir yanilsamaydi. Böyle hissetmiyordum. Böyle hissedemem. Henüz çok erken. Değil mi?
Gözlerimi açtığımda herkes eetrafımda toplanmıştı. Basimi kaldırdım ve elinde pastayla dikilip bana bakan James'i gördüm.
"İyi ki doğdun Tina!"
-Tanrı'm!! ŞUAN DAHA MUTLU OLAMAZDIM. HEPİNİZİ ÇOK SEVİYORUM! GELİN BURAYA.
Hepsine sımsıkı sarıldım ama James sevgi yumagimizin dışındaydı.
-Ne o, yüz yılda bir size sarilmisim daha ne?
- .....
Çocuklardan ayrıldığımda kulağıma yaklaştı ve;
-Belki seninle yalnız kalmak istiyorumdur, diye fısıldadı.
NE?!!?!
BU ÇOCUK O LANET HİSLERİMİ TETİKLEMESİNİ İYİ BİLİYOR!
SELEME CENEMELER WOA hehe yuz yıl sonra yeni bölüm yazdım. Şimdi Tina ve James daha da büyüdüğü için hisleri daha da belirginleşti ama şöyle bi sıkıntı var bölümü yazarken kalpten gidiyodum fnbdjd. Okullar acilio yarın sanırım telefon götürmeyi de yasaklamışlar uzun süre bölüm yazamayabilirim 🥲 Seviliyorsunuz💖💖💖💖💖
