Bölüm 3

Zaman: Çatışmadan sonraki sabah Mekan: Fadime ve Kübra'nın evi – her yer darmadağın, kan ve barut kokusu hâlâ solunuyor. ---Mutfak – Sessiz bir an Kübra, Yusuf’un kanlı gömleğini sıkarak lavaboya basar. Elleri titriyor. Yusuf salonda, yarı baygın hâlde sedyeye uzanmış. Ambulans çağrılmadı.Polis hâlâ gelmemiş. Çünkü... Kadir: “Polisi karıştırmak yok. Bu dünya bizim cehennemimiz. Devlet sadece izler.” ---Fadime içeri girer. Kadir mutfağın köşesinde, sırtı duvarda, gözleri uzaklara dalmış. Fadime (yavaşça):“Söylesene... neydi bu dün gece? Neden sen? Neden burası?” Kadir:“Biz... senin bildiğin adamlardan değiliz, Fadime. Sokakta büyüdük. Kardeşlik kanla kuruldu bizde.” Fadime (gözleri dolu):“Senin gözlerin başka. Ama içindeki karanlık... beni korkutuyor.” Kadir, gözlerini indirir. Kadir:“Sana zarar gelsin istemem. Ama kaçarsan... anlarım.” ---Yusuf aniden öksürür. Kübra başına koşar .Kübra (bağırarak):“Dayan lütfen! Daha sana sövmedim bile tam doya doya!” Yusuf (kısık sesle gülerek):“Sesin... kulak tırmalıyor ama... iyi geliyor...” Kübra (gözyaşıyla):“Dalga geçme lan! Korktum işte... ölümüne korktum.” Yusuf’un eline sarılır. Yusuf:“Beni ilk defa biri böyle tuttu. Beni ben olduğum için...” Kübra (fısıltıyla):“Ben seni tutmamış olabilirim... ama bırakmaya da niyetim yok Yusuf.” ---O sırada Kadir telefonuna gelen mesajı okur. Rengi solar. Fadime (merakla):“Ne oldu?” Kadir:“Baran... bizim eski ekipten biri. Bizden nefret ediyor. Şimdi seni hedef aldı.” Fadime’nin kalbi yerinden fırlayacak gibi atar. Fadime:“Beni mi? Neden?” Kadir:“Çünkü beni zayıf yapan tek şey... sensin.” ---Balkonda Kadir sigara yakar. Yusuf yanına gelir, sargılı hâliyle. Yusuf:“Bunları buraya karıştırmamamız gerekiyordu.” Kadir:“Çıkış yok artık. Bizim için yol çizildi.” Yusuf:“Ya o yol onları da yakarsa?” Kadir:“O zaman... ateşi beraber geçeriz.” --- (Fadime’nin iç sesi):> “O gece gölgeler üzerimize çöktü. Ama içimde bir ses fısıldıyordu:‘Gölgen büyükse... ışığa yakınsındır.’”--