Bölüm 2

Mekan: Fadime & Kübra’nın evi – gece saat 2. Zaman: Sığınak gibi geçen bir günün ardından. Evin etrafı sessizdir ama karanlığın içinde bir hareket vardır. Simsiyah bir BMW, uzaktan farlarını kapatarak yavaşça sokağa girer. İçindeki adam kısa dalgalı saçlı, sert bakışlı, ceketinin altından silah ucu gözüküyor. Adam (telefonda fısıltıyla): “Karakuş ve Akkaya içeride. Harekete geçiyoruz.” ---Ev içi – Yusuf pencereyi aralayınca bir gölge görür. Gözleri aniden ciddileşir. Yusuf:“Kadir! Uyuma lan kalk! Takip buldu bizi.” Kadir:“Emin misin?” Yusuf:“Eminim lan! Araba sokakta, sinsi sinsi dolanıyor.” ---Kızların odası – Fadime panikle uyanır. Kübra hâlâ uykulu ama sesi duyunca fırlar. Fadime: “Bacım biri kapıya yanaştı dediler! Allah korusun!” Kübra:“ Ben size dedim bunlar bela diye! Köz gibi gözleri var ama hayatımızı yakacaklar!” Kapı aniden çalınır. BOOM BOOM BOOM .Kadir (sessizce):“Hiçbiriniz ses etmeyin. Kübra, Fadime... perdeyi kapatın. Yusuf, sen arka çıkışa bak.” Kadir cebinden susturuculu silahı çıkarır. Kübra (şokla):“Silah mı lan o? !”Kadir:“Bu gece ya bizi ya onları alacak.” Fadime titrer ama Kadir’e güvenen bir bakış atar. Fadime:“Seninle miyiz?” Kadir:“İstersen değilsin. Ama yanımda kalırsan... korurum.” ---Dışarıda çatışma başlar. Cam kırılır, kurşunlar uçuşur. Yusuf birini dizinden vurur.Kadir, Fadime'nin üzerine kapanır kurşun gelince. Kadir: “Sakın çıkma buradan! Fadime (gözleri dolu):“Lan ben niye korkmuyorum artık?” ---Yusuf bir adamı etkisiz hale getirirken, sırtından bıçaklanır. Kübra çığlık atar. Fadime koşar. Kadir:“YUSUF!” Kadir adamı vurur ama Yusuf yere yığılır .---Yusuf’un kanlı elini tutan Kübra (titreyerek):“Sakın... sakın ölme Yusuf. Daha sana bağıracaktım ben... ”Yusuf (kısık sesle gülümser):“Senin çenen yüzünden... cennete bile huzurla gidemem...” ---Polis sirenleri uzaktan duyulmaya başlar. Kadir Fadime’yi korumak için sarılır. Fadime (gözyaşlarıyla):“Kimsiniz siz? Neydi bu hayat?” Kadir (sessizce):“Biz... cehennemin çocuklarıyız. --- (Kübra’nın iç sesi):> “O gece bittiğimiz yerdeydik. Ama belki de en çok o gece başladık…”