Angela, kendi halinde bir öğrenciydi. Gözleri hep uzaklara dalar, derslerde pek konuşmazdı. Sınıf arkadaşları onun Tarot kartlarıyla ilgilendiğini, ay tutulmalarını not ettiğini ve bazen okul bahçesinde kendi kendine bir şeyler mırıldandığını biliyordu. Bu yüzden ona "garip kız" derlerdi.Ama asıl sorun öğretmenlerdi. Angela'nın farklılığı onları rahatsız ediyordu. Bir gün edebiyat öğretmeni defterine yazdığı birkaç cümleyi alayla okudu sınıfın ortasında. Diğer gün matematik öğretmeni onu sınıftan attı—sebep bile göstermeden.
O gece, Angela odasının köşesindeki mumları yaktı. Tarot destesini önüne serdi. Bir karar vermişti. “Sadece küçük bir uyarı” diye mırıldandı. "Korkmalarına gerek yok..."Ancak büyü ters tepti. Öğretmenler birer birer hastalanmaya, tuhaf kazalar yaşamaya başladı. Kimse nedenini bilmiyordu. Angela da emin değildi. Sadece… içini bir korku kaplamıştı.
Bir ay sonra… Kapı çaldı.Angela kapıyı açtığında, kimse yoktu. Ama yerde küçük bir koli duruyordu. Üzerinde ne bir isim, ne de bir adres vardı. İçini açtı. Sıradan görünen bir resim defteri ve üzerinde yazı olmayan bir not kağıdı çıktı. Sadece defter. Kapak sade, sayfalar boş.O akşam, Angela deftere ilk çizimini yaptı. Küçük bir kedi. Ertesi sabah, penceresinin önünde bir kedi buldu. Ama... kedinin gözleri kan kırmızısıydı. Ve durmaksızın ona bakıyordu.
Angela, deftere çizdiği her şeyin bir şekilde ters şekilde gerçekleştiğini fark etmişti.Bir gün bir arkadaşını gülümseyen halde çizerken... o arkadaş ertesi gün ağlayarak okuldan kaçtı.Başka bir gün, okulun önüne rengârenk çiçekler çizdi. O gece okulun bahçesi yanmıştı.Angela aynaya baktı. Gözlerinin altı morarmış, saçları dağınıktı.“Ben istemedim,” diye fısıldadı kendi yansımasına.Ama aynadaki yansıması gülümsedi. Angela’nın gülmediği hâlde...
Gece yarısıydı. Angela defteri masasının üstünde bıraktığını sanmıştı ama şimdi yatağının üzerinde duruyordu.Kapağını istemsizce açtı.Sayfaların arasından bir satır yazı belirdi:“Gerçek, çizdiğinden doğar. Karanlık, seçtiğinden.”Angela ürperdi. Kalemi eline aldı.“Bu defteri yok etmeyi denesem mi?” diye düşündü.Ama kalemi kendi kendine hareket etmeye başladı.Sayfaya bir şey çiziyordu. Kendi eli kıpırdamadan...
Bir figür. Uzun boylu, gözleri olmayan bir varlık. Arka planda yanmış bir sınıf. Angela korkuyla defteri fırlattı. Ama iş işten geçmiştİ
Ertesi gün okulda büyük bir telaş vardı.Angela'nın çizdiği sınıf gerçekten yanmıştı. Kimse ölmese de, duvarlar simsiyah olmuştu.O sınıfta kimsenin kalmak istemediği söylendi.Arkadaşları ona bakarken fısıldıyordu:"Biliyor musun… o sınıfta dün gece bir şey görülmüş...""Pencerede biri duruyormuş, gözleri yokmuş.""Angela’nın çizdiğine benziyor..."
Angela kaçtı. Koridorda yankılanan fısıltılardan uzaklaşmak istiyordu.Ama defter çantasında yine kendi kendine açılmıştı.Sayfada yeni bir çizim belirmişti:Bir mezar taşı. Üzerinde yazan isim: Angela M. Vail
Angela o gün eve yürürken, sanki birinin onu takip ettiğini hissetti. Her döndüğünde kimse yoktu ama ayak sesleri birkaç saniye gecikmeli yankılanıyordu.Evine girerken gözü duvarda bir gölgeye takıldı. Ama gölge ona ait değildi.Yüksekti. İnceydi. Kafası yok gibiydi.Koşarak içeri girdi. Kapıyı kilitledi.Masasına döndüğünde, defter yine açıktı.Bu kez kendi portresi çizilmişti.Ama... yüzü yoktu.Tıpkı sokaktaki gölge gibi.
Gece olunca duvarların içinden gelen fısıltılar başladı.Angela yorganın altına girdi ama sesler kulaklarının içinde yankılanıyordu artık.> "Çiz... çiz... çizmeden kurtulamazsın...""Sen seçtin. Gördün ve çektin kalemi..."Kafasını yorganın altından çıkardığında tavanda yazılar oluşmaya başlamıştı.Siyah, akıcı bir mürekkep gibi:“İlk çizimi sen yaptın. Son çizimi biz yapacağız.”
Angela, defteri sobaya atmaya çalıştı.Alevler yükseldi. Ama defter yanmadı.Alevlerin içinden bir el çıkıp defteri geri uzattı.
"YETER!!"
Uzun bir sessizlikten sonra Angela'nın kulağına bir ses geldi"Niye yaptın bunu bize niye bunları yaptın söylesene!!"
~Bölüm sonu~
