Bölüm 3

Kızımı sana emanet ediyorum baba, Göçüp giderken bu diyarlardan, Hüzünler dökülecek ceplerimden, Boğazımda bir yumru, Güneş eve girmeye çalışırken Gideceğim baba. Anneme son kez umutlu şiirler okuyacağım, Sonumu bilerek, Sonumu yazacağım. Pek beceremedim yaşamayı, Ve yaşama dair şiirleri. Kızımı sana emanet ediyorum baba, Mandalina bahçelerine götür onu, Turuncunun sıcaklığını öğrensin, Dalında olgunlaşan meyveler gibi Hayatın yumuşaklığını ve sertliğini anlasın. Ona denizleri anlat, Kıyısında oturup beklemeyi öğret. Beklemek de bir tür sevmektir, Ve sevmek bazen en ağır sessizliktir. Saçlarını okşa rüzgar gibi, Uyusun, düşsün sonsuzluklara, Belki rüyasında beni görür, Belki orada daha iyi bir babayım. Bir gün büyürse, Gözlerinin kenarındaki çizgilerden anla yorgunluğunu, Ve de ki ona: "Baban da böyle yorulmuştu, Ama en çok seni düşünürken." Ben gidiyorum baba, Sana emanet kırgınlıklarım, Sana emanet kızımın gülüşü. Güneş eve girmeye çalışırken, Belki bir gün, O da güneşi sever. Baba olmak isterdim, Senin gibi. Ama çok yorgunum, Ve en çok, Baba olamamaktan yorgunum.