Bölüm 1

Sakin bir ölümü arzuluyorum anne. İntihar terapilerini rafa kaldırıp sana güller almak isterdim, temiz kalmak isterdim anne. Göz kenarlarımda çizgileri sayarken bir gece yarısı her şeyden vazgeçtim. Şimdi bileklerimi okşayacağım bu gece yarısı. Cinnet peronlarında kalan iyi yanlarımı da satacağım; biraz ona, biraz buna, biraz da babama... Yatağıma uzanıp, gözümden yanaklarıma akan sıvı yüzünden son kez insan olduğumu idrak edeceğim. Sevdiğim birkaç arkadaşımı arayıp mutluluk naraları atarken, camdaki yansımama bakıp gülümseyerek karşılayacağım ölümü. Ölmek en çok bana yakışıyor anne; bu ruhu artık taşıyamıyorum. Son kez bir sokak köpeğini sevip, dilime pelesenk olmuş birkaç fiyakalı söz söyleyip gideceğim. Gidişim aceleci olacak; ölmek için acele edişim kalbimi okşayacak.Tanrı bu gece saçlarımı okşayacak anne. Kimseyi üzmedim; babamın tesbihini ben koparmadım. Aile kavramına hiç yakışmadım, zaten alışmamıştım da. Üstüme ne giysem eğreti durdu; üstüme ölüm yakışıyor, yakışıklı bir ölümüm en nihayetinde. Baba olmak isterdim bir zamanlar. Uyutmuyor beni küçük bir kız çocuğu; hiç büyütmüyorum onu. İzi günden güne silinirken ben bir balkonda mahvoluş senaryoları yazıyorum. Bazen saçlarının rengini hayal ediyorum, bazen saçlarından bir lüle düşüyor; sonra ben düşüyorum inanılmaz acıların ortasına. Affet anne, racon böyle. Mandalinalar kadar güzel kokuyorum şimdi, sakin bir ölümü arzularken hemen yanı başımda olduğunu görüyorum. Kırmızıya iyi bak. Tanrıyla savaşmak delilikti, fakat mandalinalar güzeldi diyorum sana. Sevilmek değil, ölmek istiyorum anne.