Sabah, Elara ve Selene, Melina’yı erkenden uyandırdı. "Sana her şeyi anlatmalıyız," dedi Elara. Melina, Alaric’in onun için ruhunu nasıl kurban ettiğini, kendi içindeki o kadim varlıkla nasıl savaştığını öğrendiğinde yıkıldı. Kalbi sızlıyordu. Hemen okulun bahçesine koştu, Alaric’i gördüğünde gözleri doldu. "Özür dilerim," diye fısıldadı. "Bütün o yaptıklarım için... Hafta sonu doğum günüm var. Lütfen... gel."
O gece kızlarla Melina’nın evine geçtiler. Ama uykuya daldığında, gördüğü kabus korkunçtu. Alaric’i alevlerin içinde, zincirlenmiş bir şekilde acı çekerken görüyordu. "Alaric! Neredesin?" diye çığlık attı rüyasında.
Karanlık bir odada, kendi başına oturan Alaric, o sesi duydu. Melina’nın sesi, odasının duvarlarını aşıp zihnine saplanmıştı. Hiç düşünmeden, ışınlanma gücünü kullanarak kendini Melina’nın yatak odasında buldu.
Melina ter içinde debeleniyordu. Alaric yavaşça yatağın kenarına oturdu, elini Melina’nın saçlarına koydu. "Buradayım, güvendesin," diye fısıldadı. Sesinin yatıştırıcı tonu, Melina'nın o karanlık kabusunu dağıttı. Melina derin bir nefes aldı ve uykuyla uyanıklık arasında, Alaric’in orada olduğunu hissederek derin bir uykuya daldı. Alaric, bütün gece baş ucunda bekledi.
Sabaha karşı, güneş ilk ışıklarını odaya vururken Melina gözlerini açtı. Alaric’in yorgun ama huzurlu yüzünü gördü. Hiçbir şey demeden ona doğru yaklaştı, kollarını beline doladı ve sıkıca sarıldı. Alaric, şaşkınlıkla ona karşılık verdi. O an, o yorgunluk ve geçmişin tüm ağırlığı aralarından silinip gitti.